Digibron.nl

Door P. R. Meinders

Bron: Reformatorisch Dagblad
Datum: zaterdag 14 september 1991
Auteur: Auteur niet bekend
Pagina: 17 (Onbekend)

Prof. dr. S. A. de Lange, lid van de Commissie Onderzoeic Medische Praictijic inzake Euthanasie en emeritus hoogleraar neurochirurgie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam, spant zich in om zijn verontwaardiging op een beheerste wijze te verwoorden.

„Ik heb zelf ongeveer vijftien jaar deel uitgemaakt van het pijnbestrijdingsteam van het Dijkzigt-ziekenhuis en je kunt inderdaad een heleboel bereiken. Maar het is absoluut niet zo dat je daarmee alle situaties de baas kunt. Ik denk bij voorbeeld aan mensen met opstijgende verlammingsverschijnselen. Uiteindelijk is er het moment dat de ademhalingsspieren het opgeven. Dat is iets vreselijks. Je kunt deze mensen niet laten stikken! Heus, er blijft altijd een categorie mensen aan wie in de stervensfase de helpende hand moet worden geboden".

„Het Nederlands Artsen Verbond zal nu alles in het werk stellen om twijfel te zaaien over de juistheid van de getallen in ons onderzoeksrapport", vermoedt professor De Lange. „Daarnaast kent u ongetwijfeld de naam van Andreas Burnier (prof. dr. M. Dessaur, red.), een bekende criminologe uit Nijmegen. Die heeft het aangedurfd om stukken te schrijven waarin getallen van 10.000 tot 20.000 euthanasiegevallen per jaar worden genoemd. Zij heeft de gehele beroepsgroep in de strafbank gezet als een stelletje moordenaars", voegt hij er aan toe.

„De Nederlandse medici zijn ervan beschuldigd dat zij uiterst onzorgvuldig omspringen met menselijk leven. Dat is een ernstige aantijging, die in het buitenland voet aan de grond heeft gekregen. De stemming wereldwijd is tot op dit moment erg anti-Nederlands. Mede daardoor is Nederland destijds uit de World Medical Association gegaan". Goed, misschien is het waar dat er wel eens overtrokken verhalen de wereld zijn ingeslingerd om het gelijk te bewijzen van de tegenstanders van euthanasie. Maar het rapport van de commissie-Remmelink wekt een beetje de indruk dat artsen altijd zorgvuldig en nagenoeg foutloos handelen. En die indruk is misschien niet helemaal juist?

„Natuurlijk, u hebt gelijk. Maar u moet wel een scheiding aanbrengen tussen de zorgvuldige en de minder zorgvuldige sector. Er zijn hier en daar wel slippers. Dat komt ook heel duidelijk uit het rapport naar voren. Waar het gaat om euthanasie in de strikte zin van het woord en waar het dus gaat om mensen die hun wil kenbaar kunnen maken en uitdrukkelijk verzoeken om levensbeëindiging, daar ben ik ervan overtuigd dat de gevolgde procedure redelijk goed is, zelfs beter dan in het buitenland, waar dit nog nauwelijks bespreekbaar is. Dan heb ik het dus over de 2300 gevallen van euthanasie plus de 400 gevallen van hulp bij zelfdoding".

„Alleen de schriftelijke verslaglegging is nog ondermaats. Ik ben van mening dat zodra mensen je de vraag voorleggen of je ze toch alsjeblieft niet eindeloos wilt laten lijden, je moet beginnen een journaal aan te leggen. Daarin moet de mening van de patiënt helder worden verwoord, evenals zijn lichamelijke en psychische toestand. In de ziekenhuizen is die verslaglegging door de aanwezigheid van een status minder problematisch, maar ik heb de indruk dat dit aspect bij de huisartsen wat achterblijft. Dat is een zwak punt in de zorgvuldige sector".

„Nu nog iets over de onzorgvuldige sector. Er moeten vaak snel beslissingen genomen worden. Als neurochirurg op de afdeling traumatologic kreeg ik wel eens mensen binnen van wie ik dacht: Wat moet daar nog van terechtkomen? Soms zag je op zo"n moment af van verdere behandeling. Je nam zo'n patiënt ZATERDAG 14 SEPTEMBER 199f