Digibron.nl

l^^gogilQligDBQBBI

Bron: Reformatorisch Dagblad
Datum: zaterdag 25 augustus 1990
Auteur: Auteur niet bekend
Pagina: 21 (Onbekend)

Onder redactie van Geertje Otten

Denken en doen (I)

Het klinkt ietwat kneuterig, dat zal iedereen moeten toegeven: Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen (NVvH). Beelden van breiclubs en kookcursussen doemen bij die naam op. Voor een deel ten onrechte. Want wie enigszins op de hoogte is van keurmerken voor huishoudelijke voorzieningen wéét dat er op dat terrein ook een groen schildje bestaat. Met daarop de tekst: Goedgekeurd door de NVvH. Een onderscheiding die weliswaar geregeld wordt uitgereikt —in het nieuwste nummer van het lijfblad van de vereniging "Denken en doen" staan 31 nieuwe produkten op een rijtje— maar die toch niet als louter een formaliteit moet worden opgevat. Er is zelfs een heus keuringsinstituut aan de vereniging verbonden.

Desondanks, het blijft een club van huisvrouwen. En de zaak moet draaiende gehouden worden met contributies.

Denken en doen (II)

Wellicht dat de schrijfsters van een ingezonden brief de zaak kort maar krachtig onder woorden brengen. Zij — oudbestuursleden van de afdeling Hilversum— zijn diep teleurgesteld over de gang van zaken op de algemene ledenvergadering. En wel omdat een beleidsplan, onderwerp van jaren studie, niet werd aangenomen. Helaas, vinden zij, omdat alleen op die manier de vereniging kan worden uitgetild boven „grijze middelmatigheid".

En dat zullen we dan maar als het probleem beschouwen: het algemeen bestuur doet al zijn best om mee te komen in de vaart der volkeren terwijl de leden alles het liefst bij het oude zouden houden. De 'top' probeert maatschappelijk de vinger aan de pols te houden, door bij voorbeeld een onderzoek in te stellen naar de voor- en nadelen van elektronisch betalen. De achterban lijkt met het organiseren van allerlei ontspannende activiteiten —variërend van themaochtenden tot fietsexcursies— genoegen te nemen.

Een nogal uitzichtloze situatie, want de ideeën van de top dienen natuurlijk wel door de achterban gedragen te worden. Zo hoort dat nu eenmaal bij een vereniging. Het algemeen bestuur stelde onder meer voor om de functies van de bestuursleden te veranderen. Een secretaresse doet namelijk iets heel anders dan een secretaris. Laatstgenoemde is verantwoordelijk voor beleidsmatige zaken, en de eerste wordt geacht dat uit te voeren. Naar de buitenwereld toe zou het dan ook verwarring kunnen wekken, zo was de gedachtengang, dat de persoon die bij de NVvH het werk van een secretaris (m/v) verricht, toch als secretaresse wordt aangesproken. Het voorstel werd afgestemd, met een krappe meerderheid. Overigens constateert een Op de laatste ledenvergadering zorgde dat voor de nodige opschudding, zo maken we op uit verslagen en ingezonden brieven in "Denken en doen". Voorzichtig gezegd lijkt er sprake te zijn van een verschil van mening tussen het dagelijks bestuur en de "gewone leden". Eerstgenoemd orgaan stelt een contributieverhoging van 5 (vijf!) gulden per jaar voor, omdat anders een begrotingstekort van 42.000 gulden dreigt. Maar helaas, een krappe meerderheid van de leden is tegen. Dat brengt de redactie van het blad tot een nogal tot de verbeelding sprekende kop op het voorblad. "Overleven of ten onder gaan?". En die kreet was weer aanleiding om het blad nu eens niet na vluchtige lezing terstond naar de oud-papier-bak te verwijzen. Als het rommelt in de keuken is enige belangstelling wel op zijn plaats. andere briefschrijfster —de gemoederen blijken danig verhit— dat de presidente „bij herhaling" wordt aangesproken met "mevrouw de voorzitter". „Dat is dus de praktijk", verzucht ze.

Dat de contributieverhoging niet doorgaat, is volgens het algemeen bestuur heel ingrijpend. Dat betekent namelijk dat er geen geld is voor het voortzetten van allerlei activiteiten. En dat zou toch wel jammer zijn. Het is niet alleen maar doelloos tijdverdrijf wat er wordt georganiseerd, er wordt ook heel serieus aan de weg getimmerd.

De NVvH heeft bij voorbeeld het initiatief genomen tot de zogenaamde "privacy-strepen" in banken en postkantoren. Momenteel zijn ze met producenten en overheid in onderhandeling over een speciaal logo voor produkten die klein chemisch afval opleveren. Bovendien hebben ze een belangrijke rol gespeeld bij het op steeds groter schaal gescheiden inzamelen van huisvuil. En dan niet te vergeten het groene schildje, waar de NVvH —eerlijk is eerlijk— toch wel haar naamsbekendheid aan te danken heeft. Wat dat betreft is het maar goed dat een vanuit de leden gekomen voorstel tot naamswijziging niet is doorgegaan. Bovendien waren de alternatieven nu ook weer niet zó spetterend: Algemene Vrouwenvereniging Nederland, Nederlandse Vereniging voor Vrouwen en Algemene Nederlandse Vereniging voor Vrouwen. Alhoewel... De cijfers maken duidelijk dat steeds minder vrouwen zichzelf "huisvrouw" noemen. En de praktijk wijst uit dat werkende dames weinig tijd en zin hebben om zich bij deze 74-jarige vereniging aan te sluiten. Daar zal de NVvH waarschijnlijk steeds meer hinder van ondervinden. Want, we zeiden het al, een vereniging is afhankelijk van haar leden.