+ Meer informatie

MEEREGEREN?

3 minuten leestijd

Koningin Beatrix heeft zaterdag twee informateurs aangewezen: Lubbers en De Koning. Of het nu wel zinvol was om twee informateurs aan te wijzen (en dan nog wel uit dezelfde partij) dat kan men zich met recht afvragen. Maar we zullen eerst maar eens afwachten wat het oplevert.

In ieder geval zijn het twee CDA-ers die ervaring hebben in verschillende kabinetten. Lubbers was minister van Economische zaken in het kabinet-Den Uyl, De Koning is minister van Ontwikkelingssamenwerking in het huidige kabinet.

De opdracht aan de informateurs is om de mogelijkheid te onderzoeken van een kabinet dat kan rekenen op „een zo breed mogelijke steun in de volksvertegenwoordiging". Dat is een rekbare formule.

Wel vereist die opdracht dat men eerst gaat werken aan eén brede coalitie (CDA-D'66-PvdA). Lukt dat echter niet, dan kan men ook op een smallere basis gaan opereren. Het gaat immers om de breedste grondslag die mogelijk is.

Geen wonder dat Den Uyl zich erg mak opstelt. Hij wil graag weer gaan regeren. Ook PvdA-voorzitter Van den Berg houdt zich op de vlakte. Dat alles heeft een aantal linkse PvdA-ers er toe gebracht zich te bundelen in de Werkgroep Socialistische Politiek. Zij willen er kritisch op toezien dat de door het PvdA-congres geformuleerde strijdpunten, door Den Uyl niet worden prijsgegeven.

Geen van de kleine protestantse fracties heeft zich zaterdag in haar advies aan koningin Beatrix enthousiast getoond om aan het voortzetten van de CDA-VVD-coalitie mee te werken. Dat zou immers kunnen door tot het kabinet toe te treden of door de toezegging dat men een dergelijk kabinet zal gedogen.

Met de steun van SGP, RPF en GPV zou de huidige coalitie immers op een meerderheid van 80 zetels kunnen rekenen. Dat is en blijft wel een krappe meerderheid, maar toch, zuiver getalsmatig zou het te doen zijn.

Door de SGP is deze mogelijkheid het duidelijkst afgewezen. En zij brengt de helft van de zes zetels van „klein rechts" in. De eenmansfractie van het GPV toonde zich daarentegen nog het meest regeerbelust. De RPF staat daar ergens tussenin.

Het zal echter duidelijk zijn dat zelfs al zouden alle drie de prot. chr. partijen toetreden tot het kabinet-Van Agt, hun inbreng uiterst beperkt zal blijven. Want zou het kabinet relatief veel aan hen gaan toegeven, dan zou het moeilijkheden krijgen met de linkervleugel van het CDA en/of de linkervleugel van de VVD. Daarentegen zouden ze verantwoordelijk worden voor een in velerlei opzichten goddeloos beleid.

Natuurlijk mag men hieruit niet afleiden dat een partij als de SGP a priori tegen het dragen van regeringsverantwoordelijkheid is. Dat zou in strijd zijn met haar politieke roeping. Het gaat niet om een oppositie om de oppositie. Het is niet uit negativisme dat men nee moet zeggen tegen zoveel regeringsvoorstellen.

Als het goed is, wordt „nee" uitgesproken uit gehoorzaamheid aan en uit eerbied voor Gods geboden. Daarom kan men alleen maar verantwoordelijkheid dragen voor zaken die ook principieel verantwoord zijn.

Menselijk gezien zou het heel begrijpelijk zijn wanneer kleine en veelal buiten spel staande partijen graag ook eens mee zouden willen doen in de grote politiek. Graag ook eens een staatssecretariaat of een ministerspost (al was het maar zonder portefeuille) in de wacht zouden willen slepen.

Dat zou wellicht het eergevoel en de eigenwaarde van de achterban strelen. Een ministerspost als symbool van een geslaagde emancipatie! Maar principieel gezien is men daarmee volstrekt op de verkeerde weg.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.