+ Meer informatie

„Aantasting landgoed onaanvaardbaar"

Baron Van Voorst tot Voorst verzet zich hevig tegen landinrichting Heino

7 minuten leestijd

HEINO/EEMNES - Hun strijd krijgt een steeds verbitterder liaraiiter. Fel stellen ze zich teweer tegen de landinrichtingsplannen, die hun landgoed „op onaanvaardbare wijze zullen aantasten". S. E. baron van Voorst tot Voorst hekelt de plannen die voor landgoed Den Alerdinck II bij Heino uitgebroed zijn en de wijze waarop •met de bezwaren van zijn familie wordt omgesprongen. Als zij verliezen, zal dat vérstrekkende gevolgen hebben voor andere landgoederen, verwacht hij. „Ook daar zullen opengestelde paden dan veranderd kunnen worden in openbare wegen".

Van Voorst kwam eind 1986 tot de ontdekl

Het landgoed Den Alerdinck II is eigendom van Van Voorst, zijn broer, zijn moeder (weduwe sinds 1 april 1988) en zijn in Canada wonende zuster. Vader Van Voorst bracht zijn bezittingen op 23 maart 1987 onder in een bv om versnippering na zijn overlijden te voorkomen. Het landgoed is al eeuwenlang familiebezit.

Plannen

Salland-West is een van de laatste landinrichtingen die uitgevoerd worden, verwacht Van Voorst. „Er is geen geld meer voor. Op zich is het goed voor de streek. Boerderijen krijgen betere ontsluitingswegen en de kavels worden geconcentreerd rond de bedrijven van de landbouwers. Ontsluiting is prima, maar je moet een gebied wel op zijn waarde beoordelen. Kwetsbare gebieden zoals ons landgoed moet je niet of anders ontsluiten, maar men walst heen over onze bezwaren tegen de onzinnige maatregelen die voor ons gebied zijn uitgedacht".

De landinrichters willen dat enkele opengestelde paden op het landgoed openbare wegen worden. „We zijn een NSW-landgoed, volgens de Natuurschoonwet van 1928. Volgens de NSW zijn de wegen opengesteld, maar is men gebonden aan gedragsregels die op de bekende groene bordjes staan: niet buiten de wegen en paden lopen, geen tenten, windschermen, paarden, radio's en loslopende honden en geen toegang tussen zonsondergang en zonsopgang. Die regels vervallen als de weg openbaar wordt — en dat vinden wij een aantasting van het gebied. Nu komen er natuurliefhebbers en mensen die rust zoeken, maar straks krijgen we heel ander publiek: gecultiveerde stadslieden die denken ook even naar 'buiten' te gaan. Die willen een park en geen natuurterrein. Ze storen zich vaak niet aan de regels. Er komt meer rommel te liggen en wij mogen dat allemaal opruimen zonder er vergoeding voor te krijgen. Iedereen kan nu al van ons landgoed genieten. Wij zijn niet feodaal en willen er geen groot hek omheenzetten".

De landinrichters willen ook dat Grote Hagenweg, Hogeweg en Zeedijk eigendom worden van de gemeente, dat de Hogeweg verhard wordt, dat er langs de Zeedijk en de Den Alerdinckweg een openbaar -fietspad komt en dat een officiële fietsroute door het landgoed heengaat. Van Voorst stelt echter voor alleen verhardingen met gestabiliseerd zand aan te brengen, de wegen eigendom van het landgoed te laten, en de fietsroute niet over maar langs het landgoed te laten lopen.

Protest

Toen de familie Van Voorst tot Voorst lucht kreeg van de plannen, kwam zij onmiddellijk in het geweer. „Het is ons niet te doen om winstbejag, maar wij strijden alleen tegen aantasting van ons prachtige landgoed". De Van Voorsts gingen lobbyen, stuurden in 1987 een brief, dienden een bezwaarschrift in tegen het voorontwerp-plan, bezochten een hoorzitting, protesteerden op 11 juni 1991 tegen het ontwerp-plan en deze maand, op 9 oktober, lieten ze zich opnieuw tijdens een hoorzitting horen. In december zullen Gedeputeerde Staten hierop reageren. „Wij hebben gedeputeerde H. J. M. Kemperman echter gevraagd te wachten tot de publikatie van een rapport in januari, waarin een werkgroep van de Landinrichtingsdienst de problemen van landgoederen op een rijtje zet".

Aanvankelijk droegen Van Voorsts acties een ludiek karakter, maar hij wordt steeds verbitterder. In december 1990 bedacht hij nog een humoristische manier om de aandacht te trekken van de Centrale Landinrichtingscommissie, die een rondrit door het herinrichtingsgebied maakte. „Ze kwamen over ons landgoed en we hebben nog altijd het recht om daar tol te heffen, hoewel we daarvan nooit gebruik maken. Voor deze gelegenheid deden we echter de tolboom naar beneden. Ik verkleedde me als Sinterklaas en onze adviseur H. J. Zandbergen werd 'Witte' Piet. Alle passagiers van de bus kregen van ons een Heinose koek, vergezeld van ons bezwaarschrift. Ze hebben echter niets met ons protest gedaan.

De landinrichtingswet beperkt onze beroepsmogelijkheden, om de toch al langdradige procedures niet nog verder te vertragen. Beroep op de Kroon en een AROB-procedure staan voor ons nog als mogelijkheden open als GS in december onze bezwaren afwijzen".

Onbevredigend

„Er zijn in het hele gebied veel bezwaren gerezen tegen de landinrichting, maar de kans bestaat dat de meerderheid toch vóór zal stemmen. De meeste boeren overzien de gevolgen niet. Het plan voor de wegen- en waterlopen moet bij voorbeeld gedeeltelijk door henzelf betaald worden. En of de verkaveling gunstig voor hen uitpakt, is nog maar de vraag. Elders in den lande bleven boeren soms met een kater zitten na een herinrichting waar ze eerst vóór hadden gestemd.

Tijdens de inspraak over het voorontwerp-plan werden onze argumenten niet of slecht beantwoord. Totaal onbevredigend. Onze bezwaren waren samengevat, maar helemaal verkeerd weergegeven. Dat was beneden alle peil. Onze argumenten worden genegeerd. De landinrichtingscommissie en het provinciebestuur zijn niet verplicht met argumenten te komen, dus dat doen ze dan ook maar niet. We lopen iedere keer weer op tegen een muur van onbegrip en onwil. Ze weten heel goed wat wij bedoelen, maar ze doen er niets mee. Waarom worden de' door ons aangeboden compromissen en alternatieven niet bespreekbaar gemaakt?

Onze belangenbehartiging was ook niet in orde. Landgoederen horen apart vertegenwoordigd te zijn bij landinrichtingsoperaties, omdat de eigenaren ervan heel andere oogmerken hebben dan landbouwers, die alleen hun bedrijf zo goed mogelijk willen laten functioneren. In 1987 hebben wij gevraagd om een eigen vertegenwoordiger in de landinrichtingscommissie. Pas in december 1990 werd dat verzoek ingewilligd. Toen lag het ontwerp-plan al bij de Centrale Landinrichtingscommissie ter goedkeuring, dus wij hadden er niets meer aan".

Inmiddels heeft Van Voorst tot Voorst „de steun gekregen van het gemeentebestuur van Heino, die een fietsroute over het landgoed helemaal niet nodig vindt, en van zeven organisaties die al twee keer geprotesteerd hebben tegen de plannen. Ze hebben geen of slechts een vaag antwoord gekregen".

De provincie was het helemaal niet met Van Voorst eens. Op 10 september 1991 schreef 'Zwolle' dat de bezwaren wèl goed waren weergegeven, dat niet altijd alles bij het oude gelaten kan worden, dat verharding van de Hogeweg nodig is voor de ontsluiting van landbouwbedrijven en dat de aanleg van openbare wegen op landgoederen niet in strijd is met het nationale landinrichtingsbeleid.

Ook secretaris J. Smit van de landinrichtingscommissie wijst Van Voorsts bezwaren af. „Er zitten hier rond Zwolle nogal wat landgoederen en we komen overal hetzelfde tegen; alles mag, zolang als we maar van hun eigendom afblijven. Men wil zelf baas blijven en weert alles wat openbaar is. Het algemeen belang prevaleert echter en daarom worden sommige wegen openbaar. Ze blijven trouwens wèl eigendom van het landgoed, maar beheer en onderhoud worden voortaan door de gemeente uitgevoerd. Wij menen dat het landgoed minimaal of helemaal niet aangetast wordt en dat de rust niet teloor zal gaan. Wegverharding is nodig voor de ontsluiting van drie bedrijven, waarvoor geen andere ontsluiting mogelijk is, terwijl een verhard fietspad op de Zeedijk die dijk ongetwijfeld minder aantast dan het huidige landbouwverkeer. En van de klacht dat Van Voorst laat geïnformeerd zou zijn, is mij niets bekend". Vier landgoederen telt het landinrichtingsgebied Salland-West: Windesheim (eigendom van De Vos van Steenwijk), havezathe Den Alerdinck (eigendom van J. W. Koning), Rozendael (eigendom van Van Ittersum) en Den Alerdinck II. Met haar 105 hectare behoort Den Alerdinck II tot de kleinere landgoederen in Neder

„Landgoederen bepalen de cultuur- ! historie", zegt baron Van Voorst. „Ze hebben monumentale structuren: eeuwenoude paden, lanen, bossen en boerderijen. De invloed van de tijd is | eraan voorbijgegaan. Je proeft de ' rust. de sfeer van het verleden. Eeuwenlang hebben landgoedeigenaren voor een belangrijk deel het landschap gevormd en instandgehouden. De Zeedijk is bij voorbeeld door mijn voorgeslacht in 1825 aangelegd als bescherming van het gebied tegen het IJsselwater. dat opgestuwd werd door de Zuiderzee. De erkenning daarvoor missen wij. Men wil ons landgoed aantasten en aan alle kanten worden we overrompeld met maatregelen. U zou het ook niet prettig vinden als anderen zouden vertellen hoe u uw tuin moet inrich

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.