+ Meer informatie

Hartinfarct (II)

2 minuten leestijd

Hierboven ging het over een mogelijke oorzaak van een acuut hartinfarct. In hetzelfde nummer van The Lancet staat ook een stuk over de behandeling van het hartinfarct.

De laatste jaren is de trombolysetherapie gangbaar geworden, met bij voorbeeld streptokinase. Daarmee probeert men het stolsel (en de daardoor aangerichte schade) dat een deel van de kransslagader afsluit, te verkleinen. Momenteel worden er studies gedaan naar het effect van magnesiumtoediening kort na een hartinfarct. Er zijn aanwijzingen dat daardoor de sterfte ten gevolge van het hartinfarct verder kan worden teruggedrongen.

Gedeeltelijk kan dit worden verklaard door het gunstige effect van magnesium op het voorkómen van hartritmestoornissen. Maar er lijkt meer aan de hand.

Er wordt gedacht aan een vaatverwijdend effect van magnesium op de kransslagaders. Magnesium lijkt een concurrent van het chemisch verwante calcium. Een teveel aan calcium in de cellen van de hartspier als gevolg van het zuurstoftekort is mede verantwoordelijk voor de schade die ontstaat. En wanneer het gehalte magnesium stijgt, daalt het calciumgehalte en daarmee wordt mogelijk de schade kleiner.

Voorlopig is het wachten op de resultaten van twee onderzoeken die aan de gang zijn. Over een paar jaar horen we meer. zo is de verwachting. leidt tot bewustzijnsdalingen (levercoma), veranderingen in de hersenactiviteit en biochemische afwijkingen.

Bosman heeft het levercoma bij ratten nagebootst en vervolgens bij deze dieren vrij in de buikholte levercellen getransplanteerd. De resultaten zijn zo bemoedigend, dat hij verwacht dat de nu nog niet toegestane leverceltransplantatie binnen afzienbare tijd bij de mens experimenteel zal worden toegepast.

De enige oplossing voor patiënten bij wie een ernstige leveraandoening dodelijk dreigt te worden, is nu nog levertransplantatie. Daarvoor is vaak niet direct een geschikte donor voorhanden. De ingreep is ook erg duur.

Bosman noemt de transplantatie van levercellen een goedkopere en weinig belastende ingreep voor de patiënt. Ingevroren levercellen kunnen ook goed worden bewaard, zodat ze op elk gewenst moment beschikbaar zijn.

Bovendien is ter overbrugging van een korte periode minder materiaal -5 a 10 procent van een normale lever- nodig. Met één lever kunnen dus meer patiënten worden geholpen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.