+ Meer informatie

Evangelicals en het congres te Lausanne

GÉÉN GEESTELIJK STEMPEL VAN BILLY GRAHAM

11 minuten leestijd

Het Internationale Congres voor wereldevangelisatie te Lausanne droeg beslist niet het stempel van Billy Graham, die overigens slechts erevoorzitter was. De eigenlijke voorzitter was bisschop A.Jack Dain van de Anglikaanse kerk van Sydney in Australie. Het geestelijke stempel op de vergaderingen werd gezet door de vertegenwoordigers uit de derde wereld. De diepere inhoud kwam van allerlei lezingen, vooral van evangelical-professoren uit de gehele wereld.

Om echter enig zicht te krijgen op de aard van dit zo belangrijke internationale congres lijkt het goed eerst de vraag te stellen: wat zijn „Evangelicals". Het woord evangelical is moeilijk te vertalen. Daarmee wordt een grote groep christenen aangeduid over de hele wereld die verschillen hebben. Laten wij de belangrijkste opsommen. De evangelicals gaan zonder meer uit van de onfeilbaarheid van Gods Woord en willen op geen enkele wijze doen aan schriftkritiek.

ONFEILBARE BIJBEL
Dat bleek opnieuw op de openingsrede van Billy waarheden omtrent de verkondiging van het Evangelie opnieuw te bevestigen. Dit betekent allereerst dat wij onze volkomen onderwerping aan de Schrift uitspreken. Wij beschouwen de gehele Bijbel als Gods onfeilbaar Woord.
Deze overtuiging vinden we ook terug in „the covenant", de overeenkomst, die door het congres is uitgegeven en die bij de slotzitting plechtig door BUly Graham en bishop Dain werd ondertekend: „Wij belijden de goddelijke inspiratie, de betrouwbaarheid en het gezag van zowel het Oude als het Nieuwe Testament in hun geheel als het enige geschreven Woord van God; de Schrift bevat geen enkele dwaling in alles wat zij uitspreekt; ze is de onfeilbare regel voor geloof en handelen". 

BEVINDING
Vervolgens zijn de Evangelicals christenen, die de nadruk leggen op de bevinding. Dat betekent een duidelijke aanzegging van het oordeel. Billy Graham: "Het tweede bijbelse grondbeginsel dat wij opnieuw willen uitspreken, is „de verlorenheid"' van de mens buiten Jezus Christus. De Bijbel tekent de mens als iemand die oorspronkelijk was geschapen voor de gemeenschap met God. Maar de zonde is ons geslacht binnengetreden in de hof van Eden. Thans wordt de mens geboren als een van God vervreemde. Zonder Jezus Christus is hij verloren en zonder hoop in deze wereld".
Billy Graham wees nog op de ontzettende realiteit van de eeuwige hel: „Let eens op de woorden die Christus gebruikte om de toestand van de verlorenen te beschrijven: „een plaats van weeklagen", „een plaats van geween", „een onultblusbaar vuur", „een plaats van foltering", „een plaats van uiterste duistemls". „een plaats van eeuwige bestraffing", „een plaats die bereid is voor de duivel en zijn engelen". Deze beschrijvingen van onze Heere zijn verschrikkelijk genoeg, zelfs al doen we geen poging om nog verder door te dringen tot de betekenis ervan", aldus Graham.
Daarnaast beklemtonen de evangelicals de objectiviteit van de menselijke schuld. Ze willen die op geen enkele wijze „verpsychologiseren". Zo zei ds. John R. W. Stoltt, de ontwerper van de „Overeenkomst van Lausanne": „Er zijn drie trekken waar te nemen in onze zaligmaking. Allereerst: wij worden verlost van de toorn van God, van Zijn oordeel over onze zonden. We mogen dat niet zó verstaan: wij hadden schuldgevoelens, een geweten dat ons aanklaagde, en we zijn die schuldgevoelens kwijt geraakt in Christus. Nee, wij waren objectief schuldig voor Gods aangezicht, maar Christus heeft onze schuld gedragen en werd in onze plaats veroordeeld, opdat wij zouden worden gerechtvaardigd.

EEN WEG
Een derde karaktertrek van de evangelicals is de verkondiging van Christus als de enige weg des heils.
Billy Graham: „Sommigen hebben openlijk beweerd dat er vele wegen naar God zijn en dat tenslotte niemand verloren gaat. Tegenover deze bewering stellen de evangelicals een duidelijk „neen". Wij prediken de smalle weg van het Evangelie en we weten dat die niet populair is.
Daarbij komt ook de benadrukking van het onvermogen van de mens om
zichzelf te redden. Ds. Stott: „Bekering is niet iets dat de mens kan doen in eigen kracht. De zondaar kan zichzelf niet heenkeren naar God en ook de evangelist kan hem niet tot God bekeren. Dat is het werk van de Heilige Geest. "De zaligmaking is door genade alleen en door geloof alleen, en wij moeten er voor oppassen dat we nooit het geloof beschrijven als iets dat ook maar enige verdienste in zichzelf zou hebben. De ganse waarde van het geloof ligt in haar voorwerp, Jezus Christus, niet in het geloof zelf.
Begrijpelijk is dan ook dat de evangelicals het werk van de Heilige Geest benadrukken. Zo staat te lezen in de "Overeenkomst van Lausanne"
Wij geloven in de kracht van de Heilige Geest. De Vader zond Zijn Geest om van Zijn Zoon te getuigen. Zonder Diens getuigenis is het onze krachteloos. Overtuiging van zonde, geloof in Christus, wedergeboorte en groei in het geestelijk leven ijzn allemaal het werk van de Heilige Geest.
HUIVERIG
Toch staan de evangelicals wat huiverig tegenover de charismatische beweging. Bischop Festo Kivengere zei Wij erkennen ten volle de gaven van de Heilige Geest, maar de Bijlbel zegt ook duidelijk dat een mens deze gaven van de Heilige Geest misbruiken kan. Je kunt jezelf daarover gaan verheffen en een ander vernederen en kleineren omdat die zogenaamd minder rijk zou zijn. Want al ware het dat ik alle gaven bezat en de liefde niet had, zo ware ik niets.
Wel waren er verscheidenen voorgangers van Pinkstergemeenten aanwezig op het congres en ook voorstanders van de charismatische beweging. In de bus kwamenwij een keer tegenover twee Amerikaanse charismatici te zitten. We vroegen hen:"Hoe is het toch mogelijk dat rooms-katholieken die beweren dat ze de doop met de Heilige Geest hebben ontvangen, daarna nog roomser worden, nog meer doen aa Mariavereging enz."

Een van het antwoordde: "De Heilige Geest maakt ons oprecht in alle dingen Zo is het te begrijpen dat een rooms-katholiek na de doop met de Heilige Geest met nog meer vuur de rozenkrans gaat bidden, aflaten wil verdienen, zijn volstrekte onderwping aan het gezag van de paus wil beleven enz." Nog nooit hoorde ik iemand zo duidelijk de Geest losmaken van het Woord.
Toch vernamen wij ook andere dingen. Een evangeliste van Ecuador vertelde ons, dat zij met haar predikant Bijbelstudies hield met de pastoor van een bepaalde plaats. Dez pastoor had volledig de leer van de Reformatie aanvaard en bediende ook het H. Avondmaal op de eenvoudige bijbelse wijze. Er kwam echter een enorme oppositie tegen hem. De parochianen dachten dat de protestanten hun pastoor behekst hadden. Op zekere avond, toen zij weer eens met de pastoor en een groepje rooms-katholieken en protestanten in de r.k.-kerk bezig waren met Bijbelstudie, hadden enkele woedende mannen zich verzameld voor de deur. Ze riepen dreigend: "Mijnheer pastoor, waarom bidt u niet meer voor ons tot onze heiligen?"Deze pastoor echter, zo vertelde de evangeliste, vervuld van de Heilige Geest, gin gsamen met ons naar voren en niemand durfde hem of ons iets aan te doen.

BLIJDSCHAP
De evangelicals zijn dus duidelijk christenen, die zonder meer willen vasthouden aan de grondbeginselen van de Reformatie. Het is daarom wellicht dat de verslaggever over Lausanne in het dagblad Trouw de Evangelicals meende te moeten brandmerken als aanhangers van een „theologisch conservatisme".
Toch is er nóg iets, wat de Evangelicals onderscheidt van de doorsneebevindelijke richting in Nederland. Zij leggen sterk de nadruk op de heilszekerheid en de heilsvreugde in Christus. Zi,i halen telkens naar voren, dat wij in Hem „meer dan overwinnaars" zijn. Van daaruit ontstaat dan in hen een sterk verlangen naar de wederkomst van Christus. Zo lezen we in de "Overeenkomst van Lausanne".
Wij geloven dat Jezus Christus persoonlijk en zichtbaar zal wederkomen in macht en heerlijkheid om Zijn verlossing en oordeel te voleindigen... Wij herinneren ons ook de waarschuwingen van de Heere dat valse Christussen en valse profeten zullen opstaan als voorlopers van de uiteindelijke Antichrist. Wij verwerpen daarom als een hoogmoedige en aanmatigende droom de verwachting dat de mens ooit zelf het Koninkrijk van vrede en gerechtigheid op aarde zou kunnen -bouwen. Als christenen vertrouwen wij dat God Zijn Koninkrijk zal bevestigen en wij zien met vurig verlangen uit naar die dag en naar de nieuwe gerechtigheid zal wonen en waar God voor altijd zal regeren. Ondertussen vernieuwen wij onze toewijding aan de dienst van Christus en van de medemens in een vreugdevolle onderwerping aan Zijn gezag over ons ganse leven".-

WERELDRAAD
Over de Wereldraad van Kefken werd verschillend gedacht. Wij hebben wat evangelicals in Lausanne ontmoet, die felle tegenstanders zijn. Allen hadden ook hun bezwaren, vooral tegen , Bangkok. Maar Billy Graham zei dat hij „warme betrekkingen" met de Wereldraad wilde onderhouden, terwijl bv. prof. Beyerhaus pleitte voor een zelfstandige organisatie van de Evangelicals los van de Wereldraad. Zover is het echter (nog) niet gekomen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.