+ Meer informatie

„De wereld kon niet langer wachten"

5 minuten leestijd

WASHINGTON (RTR) Hieronder, enigszins ingekort, de letterlijke tekst van de toespraak die Bush vanmorgen om 03.00 uur onze tijd heeft gehouden bij het begin van de militaire actie tegen Irak:

„Net twee uur geleden is de geallieerde luchtmacht een aanval begonnen op militaire doelen in Irak en Koeweit. Deze aanvallen gaan door terwijl ik u toespreek. Grondtroepen zijn er niet bij betrokken.

Vijf maanden geleden begon Saddam Hoessein zijn wrede oorlog tegen Koeweit. Vannacht zijn we tot deze strijd toegetreden. Deze militaire actie, genomen in overeenstemming met de resoluties van de Verenigde Naties en met toestemming van het Amerikaanse Congres, volgt op maanden van constante en eigenlijk eindeloze diplomatieke activiteiten van de Verenigde naties, de Verenigde Staten en vele, vele andere landen. (...)

Nu hebben de 28 landen met strijdkrachten in het Golfgebied, die alle redelijke pogingen om een vreedzame oplossing te bereiken hadden uitgeput, geen andere keus dan Saddam met geweld uit Koeweit te verdrijven. We zullen niet falen.

Terwijl ik u rapporteer zijn luchtaanvallen tegen militaire doelen in Koeweit op komst. Wij zijn vastbesloten Saddam Hoesseins mogelijkheden om nucleaire wapens te maken uit te schakelen. We zullen ook zijn faciliteiten voor chemische wapens vernietigen. Veel van Saddams artillerie en tanks zal worden vernietigd. Onze operaties zijn opgezet om de levens van alle manschappen van de geallieerde strijdkrachten zo goed mogelijk te beschermen door te mikken op Saddams uitgebreide militaire arsenaal. (...)

Irak zal uiteindelijk aan alle relevante resoluties van de Verenigde Naties gevolg moeten geven en daarna, als de vrede is hersteld, hopen wij dat Irak zich als een vreedzaam en coöperatief lid van de familie van naties zal opstellen, ter versterking van de veiligheid en stabiliteit in de Golf.

Sommigen zullen vragen: Waarom nu deze actie? Waarom niet gewacht? Het antwoord is duidelijk. De wereld kon niet langer wachten. De sancties, ofschoon ze wel enig effect hadden, leken hun doel niet te bereiken. Meer dan vijf maanden werden ze uitgeprobeerd en wij en onze bondgenoten kwamen tot de conclusie dat de sancties alleen Saddam niet uit Koeweit zouden verdrijven.

Terwijl de wereld wachtte, verkrachtte, beroofde en plunderde Saddam Hoessein systematisch een klein land dat geen bedreiging vormde voor zijn eigen natie. Hij onderwierp het Koeweitse volk aan onuitsprekelijke wreedheden, en onder de verminkten en vermoorden wafen onschuldige kinderen.

Terwijl de wereld wachtte, poogde Saddam aan zijn arsenaal van chemische wapens een oneindig gevaarlijker vernietigingswapen toe te voegen, een nucleair wapen. En icrwijl de wereld wachtte, terwijl de wereld sprak over vrede en terugtrekking, groef Saddam Hoessein zich in en trok hij enorme aantallen troepen samen in Koeweit.

Terwijl de wereld wachtte, terwijl Saddam zich installeerde, werden de kwetsbare economieën van de Derde Wereld, de opkomende democratieën in Oost-Europa, de gehele wereld, en onze eigen economie schade berokkend. De Verenigde Staten, samen met de Verenigde Naties, beproefden alle middelen die ons ter beschikking stonden om deze crisis tot een vreedzaam einde te brengen. Maar Saddam voelde duidelijk dat hij door te treuzelen, te dreigen en de Verenigde Naties te trotseren, de strijdmacht tegenover hem kon verzwakken.

Terwijl de wereld wachtte, bejegende Saddam Hoessein iedere vredespoging met openlijke verachting. Terwijl de wereld bad voor vrede, bereidde Saddam zich voor op een oorlog.

Ik had gehoopt dat Saddam zich zou realiseren dat hij niet kon winnen en zich uit Koeweit zou terugtrekken, in overeenstemming met de resoluties van de Verenigde Naties nadat het Amerikaanse Congres, in zijn historische debat, tot resolute actie had besloten. Hij deed dat niet. In plaats daarvan bleef hij onvermurwbaar, in de zekerheid dat de tijd in zijn voordeel werkte. Saddam werd keer op keer gewaarschuwd zich te schikken in de wil van de Verenigde Naties, Koeweit te verlaten, of eruit gejaagd te worden, Saddam heeft op arrogante wijze alle waarschuwingen genegeerd. In plaats daarvan probeerde hij een dispuut op te zetten tussen Irak en de Verenigde Staten van Amerika. Wel, hij faalde.(...)

Ik heb de hoop dat deze gevechten niet lang zullen duren en dat het aantal slachtoffers tot een absoluut minimum beperkt zal blijven. Dit is een historisch moment. We hebben het afgelopen jaar grote vooruitgang geboekt in het beëindigen van een lang tijdperk van conflict en Koude Oorlog. We hebben nu de mogelijkheid, voor onszelf en voor toekomstige generaties een nieuwe wereldorde te smeden, een wereld waarin het recht en niet de wet van de jungle het gedrag van naties beheerst.(...)

„Zeer gemotiveerd"

We hebben beslist geen meningsverschil met het volk van Irak. Ik bid voor de veiligheid van de onschuldigen die betrokken zijn in dit conflict. Ons doel is niet de verovering van Irak; het is de bevrijding van Koeweit. Het is mijn hoop dat op een of andere wijze het Iraakse volk nu nog zijn dictator ervan kan overtuigen dat hij zijn wapens moet neerleggen, Koeweit moet verlaten en Irak doen terugkeren naar de gemeenschap van vredelievende naties. (...)

Geen president kan onze zoons en dochters gemakkelijk een oorlog insturen. Zij zijn de besten van onze natie. Ons leger is er een van enkel vrijwilligers, bijzonder goed getraind, zeer gemotiveerd. (...) En laat me iedereen zeggen die deze nacht luistert en kijkt, dat als de troepen die we hebben gestuurd hun werk hebben voltooid, ik vastbesloten ben hen zo snel mogelijk huiswaarts te laten keren.

Vannacht, terwijl onze troepen vechten, zijn zij en hun families in onze gebeden. Moge God elk van hen en de coalitietroepen aan onze zijde in de Golf zegenen en moge hij onze natie, de Verenigde Staten van Amerika, blijven zegenen".

President Bush en zijn vrouw Barbara brachten de avond door in het Witte Huis. De president heeft ook geestelijke bijstand in deze moeilijke tijd gezocht. Vannacht logeerde een oude vriend van de president in het Witte Huis: ds. Billy Graham.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.