+ Meer informatie

Dicht op de huid

1 minuut leestijd

De sfeer thuis was er een van voortdurende oorlog. Uitermate geschikt voor het kweken van psychiatrische patiënten. Zo vertelde Frank als volwassen man nog heldenverhalen die op louter fantasie waren gebaseerd, puur en alleen om zijn vader te overtroeven. „Was of ben ik zelf psychiatrisch patiënt?" vraagt hij zich in zijn autobiografie af. „Ik heb me in ieder geval altijd patiënt met de patiënten gevoeld".

De wens om psychologie te gaan studeren, werd door zijn vader de grond ingeboord. „Als je zo'n ouwe-hoerenvak wilt leren, dan doe je het maar. Van mij krijg je geen cent". Frank capituleerde en ging geneeskunde studeren. Na de dood van zijn vader koos hij voor de psychiatrie. Dertig jaar werkte hij in het psychiatrisch ziekenhuis Vogelenzang.

Door zijn scherpe tong werd hij een veelbesproken man. Vergood en verguisd. Verschillende keren ontging hem het hoogleraarschap vanwege zijn optreden. In "Dicht op de huid" legt hij rekenschap af van zijn leven en daden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.