+ Meer informatie

Onder ons

4 minuten leestijd

Beste mensen. Grote bewondering krijg je voor de vriendin van Frieda Diepeveen. Zij wordt gehinderd in haar functie ah moederen echtgenote doordat ze in een rolstoel zit. En toch zet ze door! Inderdaad wel wat aandacht waard, al zal ze dat misschien zelf niet zo ervaren... Hoewel moeder vaak als de spil van het gezin wordt gezien, wil dat niet zeggen dat vader geen taak heeft. Een moeder die anoniem wil blijven moet haar verhaal daarover even kwijt. Ze vreest dat er weinig meer aan te doen is. De wegnaar Boven blijft echter altijd open. De Heere wil „de getrouwden zijn hulp en zijn bijstand altijd bewijzen, ook wanneer men zulks allerminst verwacht", zegt het huwelijksformulier. Wie op haar of op andere brieven wil reageren, kan dat doen via onze postbus. Ook spontane inzendingen blijven welkom. Gods zegen gewenst voor het nieuwe jaar!

Graag wil ik reageren op de brief van Cora Amperse-Repers (Terdege 4), over druk bezette mannen. Mijn man werkt van 's morgens 8 tot 's avonds 12 uur. Je groeit als gezin zo uit elkaar, vooral de verhouding vader-kind gaat scheef. Hij komt alleen thuis om te eten. Zaterdagavond en zondag is hij wel thuis, maar dan is het algauw: Jongens, niet zo druk. Vooral met verjaardagen, als er visite komt, is hij chagrijnig.
Doordat m'n man weinig thuis is, ga ik 's avonds heel sporadisch weg. Graag zou ik wat meer naar m'n moeder gaan, die weduwe is en alleen woont. Maar de kinderen vinden het niet fijn als mama 's avonds de deur uit wil. En ik laat ze ook niet graag alleen.
Sommigen zeggen: Wees blij dat je man goed z'n werk heeft. Maar gezellig is het niet. je staat er alleen voor, vader heeft nooit tijd voor een spelletje of gesprek met de kinderen.
Ook als man en vrouw groei je uit elkaar. Moet ik de oorzaak bij mezelf zoeken? M'n man geeft niet graag wat uit handen, zijn werk is zijn hobby. Ik wil verder niet klagen, maar een beetje meer aandacht voor elkaar zou ik zo graag willen. Ik geloof dat er nu weinig meer aan te doen is.

Een moeder

Mijn vriendin
In een revalidatiecentrum heb ik haar leren kennen. Door dezelfde ziekte hebben wij beiden een handicap. Zij zal nimmer op de voorgrond treden, maar ze verdient echt wel een keer die plaats, die ik haar van harte gun. Het is een vriendin die tevens "rolstoelmoeder" is van 1 zoon en 4 dochters in de leeftijd van 4 tot 16 jaar, een fijne man heeft die ook een goede vader voor z'n kinderen is. Een moeder met weinig lichaamskracht en veel doorzettingsvermogen. Als er bij haar een jarig is, gaat ze echt niet naar de bakker, nee: Dat doet ze allemaal zelf en het smaakt perfect.
De kinderen groeien elke keer uit hun kleren, ga al die meisjeskleren eens kopen: niet te betalen toch. Dan zit ze dagen achter haar naaimachine en naait dat allemaal zelf, ook haar eigen kleding. Probeer eens zittend uw patroon over te nemen en uit de stofte knippen. Voor haar is het veel erger met te weinig spierkracht in handen en armen. Maar ze doet het. Haar man verbouwt groenten, maar wie maakt dat allemaal in? Echt niet de buurvrouw of familie. Een vriendin zoals er maar één is. En een voorbeeld.
Ik groet je via Terdege,

Frieda Diepeveen, Veenendaal

Mijn moeder

Op deze manier wil ik de waardering die ik voor mijn moeder heb naar voren brengen. Nu ik zelf getrouwd ben, waardeer ik alles wat ze deed en nog doet bijzonder. Altijd heeft ze tijd voor je. Altijd is ze thuis wanneer een van de kinderen uit school komt. Voor zover mogelijk helpt ze waar hulp nodig is. En dat allemaal ondanks haar toch wel grote gezin. Want ook dat liep en loopt op rolletjes! Mam, ik hou ontzettend veel van u! U bent geweldig!

Anita Oudenaarden-Broekhoff

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.