+ Meer informatie

KNOOP IN DE PEN!

3 minuten leestijd

Een collega-columnist schreef al eens over terughoudendheid met emotionele e-mailberichten. Laat een heetgebakerd mailtje een nachtje afkoelen, voor je op de verzendknop drukt. Digitale zindelijkheid noem ik dat.

Maar ook schrijven als fenomeen op zích verdient wel een kleine ontmoediging.

We schrijven en typen onze vingers krom – variërend van prutsberichtjes van 150 tekens tot lange epistels van (bij wijze van spreken) 150 pagina’s. Je zou soms haast zeggen dat schrijven tot hoofdcommunicatiemiddel verheven is.

Dan denk ik aan die kerkvisitatie, waar een boze brief van een gemeentelid aan de orde kwam. Een wijze collega raadde aan om brieven zo mogelijk niet met brieven, maar beleidsmatig met gesprekken te beantwoorden. Heerlijk! Doe mij maar echte mensen, in plaats van brieven. Dat gaat zoveel makkelijker.

Geen afwegen van zinnen en frasen met mogelijk twee- of driemaal woord-waarde. Geen eindeloze dossiers van heen-en-weer schrijvende kemphanen met toenemende emotie en afnemend besef waar het ook alweer om te doen was. Gewoon praten!

Praten?! Ja, u weet wel, met de Hollandse mond. Als broeders en zusters, die in hetzelfde huis wonen. Of is het de gewoonte om thuis ook alles per brief aan elkaar kenbaar te maken? ‘Geachte vrouw, bij deze wil ik tien punten met betrekking tot het huishouden onder uw aandacht brengen, waarin u ernstig in gebreke blijft.’ Of: ‘Beste man, wat ben ik teleurgesteld dat je het aan de weg zetten van de kli-ko aan mij hebt overgelaten.’ Het zou me wat moois worden!

Praktisch gezien is het natuurlijk ook heel onhandig om allerlei overwegingen en emoties op papier te zetten als je ze ook gewoon kan vertellen. Er van te voren over nadenken, desnoods met een notitieblokje in de hand, hoeft niet verkeerd te zijn, maar maak er geen briefwisseling van! Scheelt veel tijd en papier. En bovendien maken geëmotioneerde brieven de zaak bijna altijd nog rijker aan complicaties, misverstanden en polarisatie.

Relationeel gezien is letterdiarree ook al funest. Lekker afstandelijk. En vooral leuk als mensen ook nog hun gal spuwen om af te sluiten met de opmerking dat ze voorlopig niks terug willen horen, omdat ze dat even niet aankunnen. Met andere woorden, laat me even op je deurmat braken, maar waag het niet om het op te ruimen! Is dat de weg?

Geestelijk gezien (u ziet, ik maak er drie punten van) valt er ook nog wat op af te dingen. Leef je nu op grote afstand van elkaar (zoals Paulus ten opzichte van de gemeenten waaraan hij schrijft) dan is een (gepast!) schrijven teken van positieve betrokkenheid. Ben je zo dichtbij dat je samen in één gemeente kan verblijven, dan moet samen een gesprek aangaan toch ook wel lukken. En dat is precies de opdracht die de Heere Jezus ons geeft: vermanen, broederlijk spreken, samen bidden, zoeken van verzoening. Alleen of desnoods met getuigen. Eerlijk, luisterend, elkaar in de ogen kijkend. Dat is de weg! Leg dus persoonlijk en als kerkenraad een knoop in de pen! Alleen als het echt niet anders kan, zal er enige inkt uit moeten druppelen. Laat de tong maar eens wapperen. Vergeet dan trouwens niet gelijk te beginnen met gebed!

Tenslotte, om uw vraag te beantwoorden; deze column schrijf ik wél omdat ik denk dat het een nuttig punt is, maar níet naar aanleiding van een concrete situatie. En mocht u toch nog vragen hebben: wilt u koffie of thee?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.