+ Meer informatie

Veiligheid is enige wat Cambodj anen nog wensen

6 minuten leestijd

'HNOM PENH — Het platteland van Cambodja toont tragische beeld van een monotone opeenvolging van met grond gelijk gemaakte dorpjes, leeggeplunderde tems, door bommen verwoeste gebouwen en nauwelijks beinbare wegen.

e 500.000 inwoners van de hoofd-' Phnom Penh leven in een enorm •uilde stad waar de watervoorzie; ontoereiltend is en het werk in de ieken voortdurend wordt onderren doordat de stroom steeds uit. Het ministerie van gezondheid st dat cholera zal uitbreken als er lenkort niet iets aan de slechte hyische omstandigheden wordt gede oostelijke provincie Prey Veng • slcthts één arts en een ambulance hikbaar voor de 662.000 inwoners. Cambodjanen praten veel over de ifelijkhedep, dié zijn begaan tijdens oude regime van Pol Pot. De verrde familieleden worden opgeind en men klaagt vaak dat men Il anders'in het hoofd voelt dan ger".

Onderdrukking
;t nieuwe regime van Heng Samrin t een nauwelijks verhulde politiek onderdrukking, maar het gaat bemet Cambodja. De situatie in het wordt door functionarissen van -nationale hulporganisaties beeven als „crisis voorbij, maar nog is kwetsbaar". ; voedsel- en landbouworganisatie de Verenigde Naties (FAO) schat iif jaar er een voedseltekort zal zijn circa 222.500 ton, waarvoor hulp iet buitenland de enige oplossing is. r de FAO hoopt dat in 1982 Cama zich zover heeft hersteld dat de 1 voedselproduktie voldoende is aan de binnenlandse vraag te volti. et ministerie van gezondheid is van ling dat ondervoeding bij Cambodise kinderen sterk is afgenomen, ir een functionaris van het Rode Kruis zegt dat in veel provinciale gebieden in de provincie het gebrek aan medische verzorging een zekere dood betekent voor de ongelukkigen die .een. ernstige ziekte of zware verwondingen oplopen.

Rode Kruis terug

Het Unicef, de belangrijkste VN-organisatie die in Cambodja werkzaam is, verwacht dat eind 1981 het werk beëindigd kan worden. Het internationale Rode Kruis heeft al aangekondigd dat men zich halverwege dit jaar uit Cambodja zal terugtrekken. Het lijkt erop dat de Sovjet-Unie in de toekomst de belangrijkste hulpverlener voor Cambodja zal worden. Moskou heeft al een aantal overeenkomsten met de regering in Phnom Penh getekend.

„De geldschenkers zijn zeker bereid om levens te redden, maar zij willen niet het politieke voortbesta»n van het Phnom-Penhregime steunen", zo iS de uitleg van John Kelly, hoofd van de Unicef in Cambodja. Hij verwoordt hiermee de jnening van veel niet-communistische financiële begunstigers van het werk van de Verenigde Naties in Cambodja. De regering van Heng Samrin, die twee jaar geleden doo< de interventie van Vietnam aan de macht werd gebracht, wordt eigenlijk alleen maar erkend door de landen van het Sovjet-blok. De nog half onbekende communistische partij van- Cambodja dringt langzaam door op alle niveaus van het Cambodjaanse leven en veel Cambodjanen zeggen dat zij de komst vrezen van een starre marxistisch-leninistische maatschappij.

Hardere politieke lijn
Regeringsfunctionarissen bevestigen dat partijleden al ruim vertegenwoordigd zijn in de ministeries, de strijdkrachten en het provinciaal bestuur. Volgens sommige hulpverleners valt de groei van de partij samen met de kunst van een hardere politieke lijn, meer indoctrinatie en strengere richtlijnen voor de Cambodjanen die hun contacten met niet-communistische buitenlanders moeten beperken.

„Ik heb met honderden ontwikkelde Cambodjanen gepraat, en zij zijn allemaal bang voor verklikkers, politieke opvoedingsscholen, een onaangekondigde overplaatsing en voor de gevangenis," zo zegt een Westerse hulpverlener. „Het regime is begonnen met het plannen van de zaken voor een repressief regime". „De mensen ontvluchten Phnom Penh niet vanwege economi. sche redenen, zoals dat eerder gebeurde" aldus een Cambodjaanse ambtenaar. „Het zijn politieke vluchtelingen. Cambodjanen willen gewoon het socialisme niet, zelfs niet de armen".

Op economisch gebied genieten de Cambodjanen echter veel vrijheid. Boeren kunnen hun produkten op de vrije markt aanbieden en Phnom Penh — dat onder Pol Pot een dodenstad was — is nu een stad waar het vrij ondernemersschap hobgtij viert.

Kleine eethuisjes, kledingwinkels, tandheelkundige klinieken en zelfs instjituten waar men Engels kan leren, zijn door de hele stad heen te vinden. Phnom Penh wordt • overstroomd door handelaren die ' landbouwprodukten van het platteland te koop aanbieden en de zwarte handel bloeit. Op de zwarte markt wordt van alles aangeboden, van bier tot motorfietsen, die vanuit Thailand of Vietnam worden geïmporteerd.

Hoewel de regering-Samrin heeft verklaard dat men in de toekomst een of andere vorm van het socialisme in de praktijk zal brengen, is men tot nu toe niet in staat geweest een centrale geleide econojnie door te voeren.

De regering betaalt haar eigen ambtenaren tussen de 90 tot 105 riel per maand dat is ongeveer 52 tot 62 gulden. * tig door soldaten beroofd worden. De een broek kost echter op de vrije markt 120 riel, en een kilo varkensvlees ongeveer 19 riel. Een Cambodjaan, die zelf in regeringsdienst zo'n 100 riel per maand verdient, zei dat zijn zuster iin drie dagen evenveel verdient als zij in de buitenwijken' kippen opkoopt en deze op de markt in het centrum weer te koöp aanbiedt.

De economsiche vrijheid heeft de recessie van 1979 en begin 1980 doen keren, waardoor goederen en diensten meer en beter beschikbaar zijn.

In privé-gesprekken verklaren sommige hulpverleners dat de steun aan Cambodja door moet gaan, omdat de situatie zo kwetsbaar is dat het land in een crisis terug kan vallen. , De guerrillastrijders van Pol Pot, die zich in Noordwest-Cambodja en langs de Thaise grens bevinden, voeren nog steeds strijd tegen de regering-Samrin en de 200.000 ii»'Cambodja gestationeerde Vietnamese militairen. Uit berichten blijkt dat zij in de afgelopen maanden enige vorderingen heeft gemaakt.

Vechten tegen Pol Pot

Buiten de Pol Potstrijders vechten nog andere groeperingen langs de grens met Thailand, waarvan sommige niet meer zijn dan roversbendes. Een van de anti-communistische verzetsorganisaties wordt echter geleid door ex-premier Son Sann en heeft enige internationale erkenning gekregen.

Ondanks de diepgewortelde haat tegen Vietnam, is het niet waarschijnlijk dat veel Cambodjanen bereid zijn de guerrillastrijders te steunen. Cambodjanen die het huidige regime in Phnom Penh én de Vietnamezen zwaar bekritiseren, zeggen snel daarna dat zij wel willen dat de Vietnamese troepen in hun land blijven om hen tegen Pol Pot te verdedigen.

Zoals een hulpverlener het uitdrukte: „Op dit moment is veiligheid het enige wat de meeste Cambodjanen willen, , veiligheid voor hun families, voor een inkomen, onder welk politiek etiket dan ook, behalve dat van Pol Pot". het voornaamste exportprodukt, is enorm teruggelopen. Dit wordt voor een deel veroorzaakt door een gebr^ aan brandstof, waardoor ze niet verscheept kan worden. Het gebrek aan brandstof komt voort uit een tekort aan buitenlandse betalingsmiddelen. Een vicieuze cirkel dus, omdat Oeganda juist aan buitenlandse valuta moet komen door de uitvoer van koffie. De oliemaatschappijen hebben verleden maand hun leveranties aan Oeganda stopgezet om^at ze niet betaald kregen.

Ook de produktie van goederen als katoen en thee is teruggelopen. Volgens economen heeft Oeganda massale ecoDomische steun, maar vooral ook politieke stabiliteit nodig om de produktie weer op peil te brengen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.