+ Meer informatie

ZIEK VAN DE KERK?

3 minuten leestijd

Net als alle andere mensen kunnen ook predikanten getroffen worden door een burn-out of door een depressie. Het getuigt van moed dat ds. Belder zich zo kwetsbaar opstelt en zich zo in zijn (afgematte) ziel laat kijken. Te hopen is dat daar waar er feitelijke oneffenheden in zijn boek zouden zitten (ik kan dat moeilijk controleren), degenen die dat opmerken dat zullen verdisconteren.

Eigenlijk heeft het boek twee lagen: een persoonlijke en een kerkelijke. De persoonlijke: ik vrees dat de auteur, ook wanneer hij niet ‘gemangeld’ zou zijn geworden in de fusieperikelen van de PKN rond 2004 een keer in een depressie zou zijn geraakt. Op de achterfiap staat te lezen: ‘De aanleiding hiervoor is het energieverslindende fusieproces, waarbij drie kerken in 2003 werden samengesmeed tot één (...) Ondertussen werd nagelaten de wereld het gelaat van Christus te tonen.’ De aanleiding inderdaad..., maar de oorzaak ligt volgens mij dieper: namelijk in de persoon van de auteur zelf. En daar is hij in de loop van zijn diepe levensdal ook wel achtergekomen. Hij heeft een heel bijzondere weg naar God toe bewandeld, maar hij kampt ook met een (te) hoog roepingsbesef, gekoppeld aan een permanent gevoel van minderwaardigheid. Dat heeft zijn verdrietige toi geëist.

Maar dat persoonlijke element is geen reden om er een Profiel aan te wijten. Die ligt in de tweede laag: de kerkelijke. Want het moet gezegd: de auteur heeft te maken gekregen met een stuk kerkelijke hardheid die helaas niet uniek is. En daar heeft hij aan geleden, en het tekent hem tot op de dag van vandaag; gelukkig blijkt hij ook over een stuk humor te beschikken, althans zeker op papier. Maar die kerkelijke hardheid, die zit mij dwars - en het is te hopen dat lezers van het boek die zich daarbij ongemakkelijk voelen, zich niet al te snel verschuilen achter de persóónlijke laag - dat gebeurt immers maar al te vaak; het is ook de gemakkelijkste manier om het eigen straatje schoon te vegen. Een kerkscheuring is een vreselijk ding, en te vaak worden er dan grote en harde woorden gebruikt. Maar dat gebeurt helaas ook bij andere kerkelijke conflicten; lang niet altijd blijft de persoonlijke integriteit onaangetast. We lezen de woorden van Paulus: ‘Wij kennen ten dele...’, maar handelen wij er altijd naar, is onze toon daarop afgestemd? Juist in de plaatselijke gemeente van Christus en in een kerkverband zou de liefde toch moeten regeren? Ik heb er zo langzamerhand mee moeten leren leven dat dit niet altijd zo is. Maar ik heb er nooit aan kunnen wennen, en ik wil er ook nooit aan wennen. Het is wezensvreemd aan het Evangelie. En daarom is dit boek waard om gelezen èn geestelijk verwerkt te worden.

Ten slotte: tientallen bladzijden dacht ik: hoe zou ds. Belders vrouw Ina dit toch allemaal volgehouden hebben? (natuurlijk, ik weet het: met Gods hulp.) Met een gevoel van opluchting las ik op blz. 234 hoe zij van haar man niet minder dan twee gobelinkleden in Maastricht cadeau kreeg. Verdiend!

n.a.v. ds. J. Belder, Ziek van de kerk? Een persoonlijk verhaal over burn-out en depressie. Uitg. Groen Heerenveen 2009, 416 blz., € 19,95.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.