+ Meer informatie

"De Nijl", een goudmijntje voor de rugzaktoeristen

Egyptische reisgids: Niet kussen in het openbaar

3 minuten leestijd

Egypte is een populair vakantieland en aan de publikatie van nieuwe reisgidsen komt dus'geen eind. De meeste van die boeken geven mooie 'plaatjes met een praatje' van de plaatsen die door alle reisgroepen worden aangedaan.

Een verrassende nieuwkomer is "De Nijl" van de Italiaan Giovanni Caselli, uitgegeven in de reeks Gottmer Reisgidsen. In 43 overzichtelijk tekeningen is de hele Nijlvallei van Cairo tot Aboe Simbel met alle archeologische vindplaatsen in kaart gebracht.

Nadeel van "De Nijl" is dat de frustraties toenemen: wie met deze gids naar Egypte gaat, beseft hoe weinig hij in een vakantie eigenlijk te zien krijgt van de Egyptische oudheden. 'Rugzaktoeristen' die serieus werk willen maken van hun bezoek aan Egypte, vinden in "De Nijl" een goudmijntje aan informatie die ze in andere gidsen tevergeefs zoeken.

Die extra hoeveelheid informatie maakt "De Nijl" wel erg dik en niet goedkoop. Alle 'verplichte' stof, over sfinx en piramiden, Luxor en Aswan, wordt immers ook behandeld. In een rugzak blijft waarschijnlijk weinig heel van dit mooie boek. Wie in een groepsreis naar Egypte gaat, kan beter een goedkopere en minder zware gids meenemen zonder alle 'extra's' die enkel nuttig zijn voor de rugzakker.

Jammer is dat de schrijver van "De Nijl", ongetwijfeld omwille van de verkoopcijfers, in het voorwoord suggereert dat dit boek voor de groepsreiziger is geschreven. Pas in de tweede plaats zegt Caselli dat zijn boek is bestemd voor de individuele reizigers die „met eigen of gehuurd vervoer willen bekijken wat de doorsneetoerist in Egypte meestal niet te zien krijgt".

Caselli geeft een reeks adviezen die voor alle toeristen gelden. Niet kussen en omhelzen in het openbaar, niet blotig gekleed gaan, niet ruwweg arme mensen of vrouwen fotograferen... Egyptenaren nemen aanstoot aan dit soort cultureel ongevoelige toeristen, zeker nadat sinds de jaren zeventig sprake is van toenemend islamitisch fundamentalisme.

Caselli schrijft daarover: „Het islamitisch fundamentalisme manifesteert zich ... in de vrouwelijke kleding. Steeds meer vrouwen keren terug naar de ouderwetse sluier en de lange zwarte jurk" (p. 60). Ook een goede, warm aanbevolen reisgids kleunt wel eens mis. De haarbedekkende sluier in Egypte is helemaal niet ouderwets, maar 'moderne import' door moslimfundamentalisten. Nooit eerder droegen Egyptische vrouwen zo'n sluier. De zwarte jurk heeft niets met fundamentaüsme te maken, maar is de traditionele kleding die uitdrukt dat een naast familielid is overleden. Fundamentalistische vrouwen dragen bij voorkeur lichte kleding. N.a.v. "De Nijl, reisatlas van Cairo tot Aboe Simbel", door Giovanni Caselli; uitg. Gottmer/Becht, 1991; 288 blz., prijs 54,50 gulden. L. Vergunst-van Eek

Het standbeeld van Bartje in de Drentse hoofdstad Assen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.