+ Meer informatie

Even langs bij een blinde panfluitspeelster

3 minuten leestijd

Ze werd als slechtziende geboren, met een oogziekte. Vanaf haar veertigste ging ze steeds slechter zien. Het ging langzaam. Nu ziet ze alleen nog een beetje verschil tussen licht en donker. Ondanks haar handicap is de 72-jarige mevrouw M. A. M. Stoop-Kuipers een opgewekte vrouw. In haar verzorgingsflatje in Gouda speelt ze panfluit. Sinds vorig jaar december krijgt ze daarin les van Inge Verkaik uit Reeuwijk. Inge studeerde aan het Conservatorium in Hilversum en heeft nu een privé-lespraktijk van 32 leerlingen. Zes ervan spelen dwarsfluit, de rest panfluit. Mevrouw Stoop speelde ook orgel. „Alles uit m'n hoofd natuurlijk, want ik kan geen noten lezen. Van lievedee ging dat steeds moeilijker. Mijn vingers willen niet meer. En toen ik panfluities kreeg, ben ik met orgelspelen gestopt. Voor mij was het verwarrend dat bij het orgel de hoge tonen rechts zitten en bij de panfluit links. Ik laat me dus niet van de wijs brengen."

Verrassing
Voor haar verjaardag, vorig jaar oktober, kreeg ze een panfluit. „Ik vond dat instrument zo mooi klinken, dat ik dacht: dat wil ik ook nog eens leren. Het was wel een verrassing toen ik hem kreeg", zegt ze. Les krijgen viel niet mee. „Ik belde een paar muziekscholen. Die hadden geen plaats. Ten slotte was er één bereid mij op mijn leeftijd les te geven. Maar toen ik zei dat ik blind was, moesten ze even overleggen. Toen hadden ze eigenlijk geen plaats. Via een verpleegster uit dit Zorgcentrum Goverwelle kwam ik aan het adres van Inge Verkaik." Inge vond het een uitdaging. „Mevrouw Stoop was de eerste die ik in mijn lespraktijk met zo'n handicap tegenkwam. Samen hebben we een methode ontwikkeld, waardoor ze nu een aantal melodieën speelt. Eerst zet ik ze op een cassettebandje. Daar luistert ze een paar weken naar en gaat het dan naspelen." „Ja, zo gaat dat", zegt de bejaarde panfluit-leerlinge. „Ik moet eerst de melodie uit het hoofd leren. We hebben de tijd, hè Inge!" De lerares staat verbaasd over het goede geheugen van mevrouw Stoop. „Wanneer ze een melodie hoort, weet ze precies met welke noot die begint. Daar moet ik wel eens even over nadenken", zegt Inge. „Ja, als het eenmaal in mijn hoofd zit, dan zit het ook goed", zegt mevrouw Stoop.

Uitvoering
Ze speelt graag in het zorgcentrum. Er komen veel oudjes luisteren. Volgens Inge is ze de trots van het huis. Maar volgens mevrouw Stoop is de pianist een beetje eigenwijs. „Hij wil steeds te snel. En ik ben natuurlijk nog niet zo rap. Dan zeg ik tegen hem: 'U moet naar mij luisteren'. Inge is best een beetje trots op al haar 32 leerlingen. Maar de bejaarde panfluit-leerlinge geeft ze best een beetje meer. „Ik vond dat ze op mijn leerlingenuitvoering ook gewoon mee moest doen", zegt ze. „Eerst heb ik ze toen op zenuwen getest. Ze moest voorspelen voor mijn man. Ik dacht, als ze daar niet zenuwachtig van wordt, dan moet het in de kerk ook lukken. En het ging prima." Mevrouw Stoop vond het nog leuk ook. „Ik werd kalm toen ik foutjes van anderen hoorde en toen ik aan de beurt was dacht ik: 'wat kan mij nog overkomen'." Mevrouw Stoop wil graag nog een poosje doorgaan met panfluitles. Én Inge vindt het ook leuk. Hoe beter ik ze leer kennen, des te beter ik weet wat ik haar kan leren."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.