+ Meer informatie

Remigratie geen succes

3 minuten leestijd

Het probleem van de tweede generatie bij de etnische minderheden is algemeen bekend. Kinderen van gastarbeiders (en hetzelfde geldt van Surinaamse en Zuidmolukse jongeren) dreigen tussen wal en schip te raken. Zij voelen zich niet geaccepteerd door de Nederlandse samenleving, maar tegelijkertijd zijn zij ook in belangrijke mate vervreemd van de ouderlijke cultuur.

Voor hun ouders was het vinden van werk in West-Europa een vorm van maatschappelijke stijging. Ook al moesten ze hier dan tegen een minimumloon het vuile werk opknappen, in hun land van herkomst waren de arbeidsomstandigheden ook lang niet prettig en was de betaling een stuk minder.

De leden van de tweede generatie redeneren echter niet vanuit de Turkse of Marokkaanse situatie. Daar zijn ze immers niet opgegroeid. Zij vergelijken hun positie eerder met die van Nederlandse jongeren. Dan moeten ze wel tot de conclusie komen dat zij onderaan de maatschappelijke ladder staan en weinig mogelijkheden hebben om op te klimmen.

Inmiddels zijn nogal wat gastarbeiders die in het verleden hierheen gehaald zijn, werkloos of lopen in de wao. Zij waren vaak werkzaam in 'slijtende' beroepen. Veel van het ongeschoolde werk waarvoor destijds gastarbeiders werden aangetrokken, is thans geautomatiseerd en van een overspannen arbeidsmarkt is —zeker in de sectoren waarin deze mensen emplooi zoeken— geen sprake meer.

Vandaar dat van verschillende kanten aandacht geschonken is aan de mogelijkheid van terugkeer. Veel gastarbeiders hebben hun verblijf hier in ons land ook altijd als tijdelijk beschouwd. Maar ondanks allerlei faciliteiten die hun bij de terugkeer naar hun land geboden werden, is er van een massale remigratie nooit sprake geweest.

Bovendien was bij degenen die wel teruggingen, lang niet altijd sprake van een succesverhaal. Na een langdurig verblijf in West-Europa waren vele Turken en Marokkanen hun geboorteland ontgroeid. In nog veel sterkere mate gold van hun kinderen dat de remigratie geen succes werd. Onder hen bevinden zich tal van spijtoptanten. Onlangs bleek dat nog weer uit een onderzoek dat verricht was in opdracht van de Stichting Kinderpostzegels Nederland.

Geremigreerde Turkse jongeren blijken moeilijk aansluiting te vinden bij hun Turkse leeftijdsgenoten. De sfeer op de Turkse scholen is ook heel anders dan ze hier in Nederland gewend waren.

Ook dit maakt duidelijk dat een massale terugkeer van gastarbeiders niet te verwachten is. De economische en sociaal-politieke situatie in hun land van herkomst maakt die remigratie veelal onaantrekkelijk. De werkloosheid is groot en voor hen die tot een afwijkende etnische of godsdienstige groepering behoren of er anderszins afwijkende opvattingen op na houden, is daarginds weinig ruimte.

Veeleer is er sprake van een migratiestroom naar ons land in het kader van gezinshereniging of huwelijkssluiting. Turkse of Marokkaanse jongeren van de tweede generatie gaan in eigen land een vrouw 'halen'. Zo'n huwelijk betekent wel dat de integratie in de Nederlandse samenleving bemoeilijkt of in ieder geval vertraagd wordt. De opvoeding van de kinderen vindt immers voor een belangrijk deel door de moeder plaats.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.