+ Meer informatie

Vruchtwateronderzoek heeft tal van kanten

Algemene vergadering „Het Richtsnoer" te Gouda

6 minuten leestijd

GOUDA — Christenouders, die een gehandicapt kind niet langer thuis kunnen verplegen, komen vaak voor grote problemen te staan. Het nee zeggen tegen abortus provocatus houdt een grote taak en opdracht in. Die zal door ons als reformatorische christenen opgepakt dienen te worden. Zo niet dan neigt onze stellingname naar hypocrisie.

Aldus mevrouw A. M. van den Brink, arts in dienst van de Stichting Schuilplaats te Apeldoorn zaterdagmorgen te Gouda. Zij was hier spreekster op de algemene vergadering van "Het Richtsnoer" over het thema „Rondom het vruchtwateronderzoek". Na haar sprak ds. J. van Amstel Christelijk Gereformeerd predikant te Ede.

Moest het bestuur verleden jaar klagen dat de opkomst van de algemene vergadering (toen gehouden in Putten) maar gering was, deze keer ontbrak het niet aan belangstellenden. De nieuwe aula van „De Driester" was geheel gevuld met leden en belangstellenden. Ondermeer merkten we op mevrouw A. C. Meijwaard-Fuite (presidente van de Bond van Ned. Herv. Vrouwenverenigingen op Gereformeerde Grondslag) en mevrouw Z. Crum-Nieuwland (presidente van de Bond van vrouwenverenigingen van de Gereformeerde Gemeenten).

Stellingname
Mevrouw Van den Brink gaf een uitgebreid overzicht van de mogelijkheden, die er zijn bij de moderne medische technieken in verband met het vruchtwateronderzoek. Ze wees erop dat er technisch enorme mogelijkheden zijn. Ze vroeg zich wel af wat de consequenties zijn voor gelovige ouders. Daar komt dan nog bij welke stellingname een christen-arts en een christen-verpleegkundige in zullen moeten nemen ten aanzien van deze problematiek.

De arts benadrukte dat het leed dat geleden wordt door gehandicapten en hun ouders niet onderschat mag worden. De enorme vragen die er rijzen wanneer een jong stel in het huwelijk wil treden, maar weet van de zeker niet denkbeeldige mogelijkheden van een gehandicapt kind, omdat er bepaalde afwijkingen in de familie voorkomen.

We mogen deze zaken niet afdoen met een „ik ben voor" of „ik ben tegen". Mijn persoonlijke mening is, aldus mevrouw Van den Brink, dat door toepassing van het ene kwaad (abortus provocatus) het andere kwaad (gehandicapt leven met veel verdriet en zorg) niet kan worden weggewerkt.

Een zorgvuldige voorlichting en begeleiding van jonge mensen die willen gaan trouwen, zal zeker geboden zijn. Een uitgebreid erfelijkheidsonderzoek kan soms nodig zijn. Er zal misschien een advies gegeven moeten worden dat verstrekkende gevolgen heeft. Een dergelijk advies zal niet gegeven kunnen worden zonder intensieve begeleiding. In de praktijk zal hier waargemaakt moeten worden, elkanders lasten te dragen.

Ds. Van Amstel behandelde hierna de ethische aspecten van het erfelijkheids- en vruchtwateronderzoek. Voor prof. dr. H. Galjaard is het geen probleem wat er moet gebeuren als geconstateerd wordt dat de vrucht niet goed is: verzoeken om beëindiging van de zwangerschap en de geboorte van een ernstig gehandicapt kind wordt dan voorkomen.

Spreker benadrukte, dat als het er ons om te doen is om zoveel mogelijk levens te sparen, vruchtwateronderzoek waardevol kan zijn. Zo stelde hij dat er al geruime tijd onderzoekingen gedaan worden wat betreft de rhesusbloedgroep.

Ook kan men door een dergelijk onderzoek te weten komen of het kind al rijp genoeg is om, als dat nodig is, buiten de baarmoeder verder te leven. Daarbij is er geen andere bedoeling dan dat kindje te laten leven en zo goed mogelijk te laten leven. Vanuit dit gezichtspunt is het niet moeilijk onze medewerking voor de volle honderd procent te verlenen. We verlenen dan metterdaad hulp en doen de naaste geen kwaad, maar juist goed, aldus de predikant.

Ban
Die vervolgde dat men met het vroege onderzoek meestal andere bedoelingen heeft. Men wil weten of het een meisje of een jongetje is en vooral wil men weten of er afwijkingen zijn! Hij vroeg zich af of we door deze ontwikkeling van de wetenschap niet een stap' verder van huis gekomen zijn. In steeds meer gevallen wordt beslist een zwangerschap maar af te laten breken. Men is in de ban geraakt van een gedachtengang, die nergens in de Bijbel is terug te vinden.

Men wil zich ontdoen van alles wat het geluk van de mens in de weg staat. Men wil een beperkt aantal kinderen, maar dan wil men ook van tevoren nog weten of die kinderen dan helemaal gezond zijn.

Het is tot op dit moment in ons land nog zo, dat niemand verplicht kan worden een dergelijk onderzoek te laten verrichten. Toch vreesde hij het ergste voor de toekomst gezien allerlei ontwikkelingen. Een wettelijke verplichting wordt vaak voorafgegaan door een morele verplichting en deze kan zwaar drukken op zwakke mensen.

De Edese predikant stelde dat het niet aan ons is om de waarde van het leven te bepalen. Telkens blijkt weer (helaas moet gezegd worden steeds meer) dat men gaat spreken van een al of niet waardevol leven. De waarde van de mens wordt niet door enige grootheid in de mens zelf bepaald, zodat we dienen te streven naar een supermens, de waarde van de mens wordt bepaald door Hem Die deze mens schiep.

Wanneer we voor de vraag staan wie de mens is, moeten we naar God om dat aan de weet te komen. Hij alleen bepaalt de waarde van de mens, van elk mens.

Zondeval
In het vervolg van zijn betoog wees spreker op de zondeval, waardoor ook de ziekten in de wereld gekomen zijn. In het nieuwe koninkrijk zal niemand meer zeggen: ik ben ziek. Maar nu leven u en ik temidden van alle problemen. We hebben de taak de nood te lenigen zieken te verplegen en niet alleen ziekten te bestrijden maar ook te voorkomen. Vanuit de Bijbelse opdracht zullen we ons in moeten spannen.

Aan het slot van zijn referaat stelde de predikant dat wij niet te kiezen hebben voor een gezond leven. We hebben niets te kiezen, want kinderen nemen we niet en kiezen we niet uit, maar ontvangen ze uit Gods hand. Als een gehandicapt kindje wordt geboren, zullen we dat met de grootste zorg moeten omringen. God leert ons in Zijn Woord omzien naar het zwakke, naar het verachte. Een aanvankelijk ongewenst kind kan later een zeer gewenst kind zijn.

Voorzitter H. van den Herik van de Protestants Christelijke Vereniging van Verpleegkundige en andere werkers in de Gezondsheidszorg sprak zijn openingswoord naar aanleiding van Johannes 14 vers 6: Jezus zeide tot hem: Ik ben de weg, en de Waarheid, en het Leven".

Bloeitijd
Spreker stelde, dat de Heere Jezus niet zo maar een weg is, maar De Weg. De bloeitijd van de gezondheidszorg viel samen met de bloeitijd van de kerk. Veel werkers staan op dit moment onder grote druk, daarom hebben we onze vereniging nodig. Nadenkend en toerustend willen we bezig zijn met als richtsnoer het Woord van God. Dat Woord zal ons de weg moeten wijzen, die wij moeten gaan. De voorzitter onderstreepte dat nieuwe leden nog steeds welkom zijn.

Wat het ledental betreft kon men in het jaarverslag van de secretaris verblijdende cijfers aantreffen. Per 31 december bedroeg het aantal leden 791 en het aantal donateurs 183. Voor 1980 betekende dat een vermeerdering van 245 leden en 88 donateurs. Uit het verslag van de penningmeester bleek dat het afgelopen jaar met een gunstig saldo beëindigd kon worden.

Dokter Van den Brink kreeg van de voorzitter gelegenheid de verpleegkundigen op te roepen indien zij problemen hebben contact op te nemen met de Stichting Schuilplaats te Apeldoorn. In dit verband wees zij naast de zorgen rond de euthanasie op die in de psychiatrie. Zij hoopte dat de eerdere initiatieven op dit laatste terrein nog eens gebundeld kunnen worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.