+ Meer informatie

Premier Raymond Barre gaat op verkiezingspad

Frankrijk; eerste ronde 12 maart tweede ronde 19 maart

4 minuten leestijd

In de Franse verkiezingscampagne is een nieuwe kandidaat naar voren gekomen, iemand waaraan in het buitenland nog. weinig aandacht besteed is. Toch is het optreden van Raymond Barre de moeite waard onder de loep genomen te worden.

Raymond Barre is geen kandidaat zoals de anderen. Beslist niet kansloos, want het ziet ernaar uit dat hij in Lyon wel gekozen zal worden. Maar toch kan men hem niet op een lijn stellen met leiders, zelfs regeringsleiders die aan het hoofd staan van een belangrijke politieke formatie. Hij is namelijk partijloos.

Politiek dakloos

Misschien heeft Giscard d'Estaing wel Republikeinse hem te werven voor zijn Republiekeinse Partij. Deze partij staat nu onder leiding van Soisson, een keurige man die het nadeel heeft dat er weinig over hem gesproken wordt. Maar Barre is na een ministerschap van anderhalf jaar nog steeds politiek dakloos. Dat hoort bij zijn taktiek, want voor een gaullistische minister-president is het moeilijk goede vrienden te blijven met Giscard. Lid worden van de Republikeinse Partij is nog erger. Dat heeft d'Ornano verleden jaar ondervonden toen hij burgemeester van Parijs wilde worden. Dan loop je het risico plotseling een gaullist van naam op je weg te vinden en een nederlaag te lijden.

Toch vond Barre (of Giscard?) het nodig dat hij, een man met zo weinig echt politieke ambities, meedeed aan de verkiezingsstrijd. Volgens zijn eigen woorden om het beleid van zijn regering te onderwerpen aan het oor: deel van het Franse volk. Maar de kiezers die straks voor of tegen hem zullen stemmen, spreken niet alleen hun mening uit over zijn politiek, maar ook over zijn persoon en zijn programma.

Gemoedelijke man

Over zijn persoon wordt weinig gezegd. Toch kon men zich in september 1976 al afvragen of hij nu de man was die de Fransen nodig hadden. Bij fle korte, pittige toespraken van Chirac en Mitterrand is het soms of de vonken eraf vliegen. Dat is verstandelijke taal die past bij het intellectualistische Franse volk.

Raymond Barre maakt een veel gemoedelijker indruk. Een paar dagen geleden werd onze gedachte bevestigd door Radio-Frankrijk: ,,Barre heeft als verkiezingskandidaat het nadeel dat hij nog stees zijn schoolmeesterachtige toon niet kwijtgeraakt is". Dat noemt men in onze tijd paternalistisch en nu de wereld meer overhelt naar het anarchisme, zou hij wel eens minder steramen kunnen krijgen dan hij wil. In de tweede plaats komt de politiek van Barre. Als econoom heeft hij getracht de prijsstijging te beperken. Dit is hem gelukt. Veel minder succes heeft hij geboekt met de bestrijding van de werkloosheid en de inflatie van de frank. Barre wijst erop dat de koers van de frank, uitgedrukt in dollars, niet gedaald is.

Dat is van groot belang voor Frankrijks voornaamste invoerprodukt, de ruwe olie. De prijs daaryan is vastgesteld in dollars, zodat de koersval van de dollar Frankrijk goed te stade is gekomen.

Toch ziet Barre net zo goed als de oppositie dat de Franse economie maar een pover figuur slaat als men ze vergelijkt met die van Duitsland of Zwitserland.

Nieuwe tegenslag

Een nieuwe tegenslag is het tekort op de begroting. Het beleid van Barre is ook hier mislukt. Hij wil nu geld gaan lenen, zoals de Verenigde Staten en zelfs West-Duitsland. Toch moet hij teleurgesteld zijn, want hij heeft steeds gestreefd naar een sluitend budget. Belastingverhogingen komen op het ogenblik niet in aanmerking. Het programma van Barre staat onder het motto van rechtvaardigheid en vrijheid. Mooie woorden, maar waarom moet alles zo precies uitgestippeld worden in dertig punten?

Een kandidaat die principieel partijloos is en daarom zijn campagne begint in Blois, een stad met een eveneens partijloze burgemeester, dat strijdt tegen onze begrippen van democratie, tegen die van Barre, want hij beroept er zich op dat de regering niet voortkomt uit een partij(combinatie), maar dat zij het bestuur over het land uitoefent krachtens de wil van de president. Vnlgens de huidige Franse grondwet die alle draden van de democratie samentrekt in de persoon van de president, is hier veel voor te zeggen. Het volk kiest een oppermachtige president, en die deelt zeven jaar de lakens uit. In dit opzicht denken Barre en Giscard misschien

PREMIER BARRE ,.. verkiezingstournee... nog gaullistischer dan de man wiens stempel a.h.w. op deze grondwet staat, Charles de Gaulle.

Toch wel

Een nieuw licht op de kandidatuur van Barre wordt geworpen door de gebeurtenissen van woensdag. Chirac sprak toen van een anti-gaullistisch complot. Lecanuet de leider van de rechts-radicalen ontkende donderdagmorgen het bestaan van dit complot. Hij sprak echter wel over ruim 300 rechtse kandidaten, radicalen, republikeinen en centristen die zich achter Barre geschaard hebben. Hiermede gaf hij toe dat de kandidatuur Barre een overkoepelende betekenis heeft. Als Chirac dit een complot wil noemen heeft hij niet helemaal ongelijk.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.