+ Meer informatie

Dag in, dag uit ....

De dagelijkse beslommeringen van Jolanda, moeder van vier kinderen. Haar oudste dochter maakt de tekeningen

4 minuten leestijd

Dinsdagavond 6 uur. Het is etenstijd en er hoeft vandaag niemand naar koor of muziekles. Dat betekent dat we met z'n allen aan tafel zitten en dàt betekent dat er tussen de happen door over van alles en nog wat gepraat wordt. Aangezien ik twee oren en één mond heb, is het niet moeilijk voor me om naar twee personen tegelijk te luisteren en een derde antwoord te geven. Een probleem wordt het pas als de vierde kandidaat zich laat horen. En zo'n moment is nu aangebroken.

Ik zit in het midden aan de tafel in het centrum van de geluiden en langzamerhand begint het allemaal een beetje op mijn zenuwen te werken. Het gaat me bijna naar de wijze der vrouwen en de dagen daaraan voorafgaand ben ik nogal prikkelbaar.

Vanuit mijn ooghoeken zie ik mijn oudste dochter nogal heftig gebarend haar woorden kracht bij zetten en plotseling val ik uit: „Maak toch niet zo'n kouwe drukte met die grote wapperhanden van je!"

Halverwege haar zin blijft ze steken. Haar mond en ogen zijn wijd opengesperd. Verdwaasd kijkt ze naar haar handen en vandaar naar mij. Het is inmiddels doodstil geworden. Iedereen houdt zijn adem in. We zijn aan elkaar gewaagd, mijn oudste dochter en ik. En meestal krijg ik lik op stuk. De zusjes wachten zacht gniffelend al op een prachtig antwoord.

Maar ik schijn haar deze keer zó diep gekwetst te hebben dat ze alleen maar naar adem snakkend uit kan brengen: „Wat vind ik dat een gemene opmerking!" En dat ben ik nu eens helemaal met haar eens. Bij haar geboorte waren haar handen en voeten nogal groot uitgevallen en dat is zo gebleven, tot op de huidige dag. Inderdaad heel gemeen om iemand op zijn zwakke plekken te pakken.

De rest van de maaltijd wordt aanmerkelijk rustiger voortgezet. En ik weet dat ik na het eten nog iets goed te maken heb.

Het is twee dagen later. We hebben weer net gegeten en zijn nu bezig de keuken aan kant te maken. Op de rand van de tafel staat in een maatbeker een kwarkmelkmengsel te wachten. Morgen gaan we naar oma toe en ik wil nog vlug even een cake voor haar bakken.

Ik ben zo druk aan het wegen en afmeten dat ik de klap wel hoor, maar me geen tijd gun om te kijken wat er aan de hand is. Nu het, voor de tweede keer binnen een paar dagen, doodstil wordt, kijk ik pas om.

En dan ben ik met stomheid geslagen. De maatbeker ligt op de grond en de klodders kwark zitten niet alleen op de tafel, de stoelen, het plafond, de vloer en de deur, maar ook in Rebekka's haar. En dat laatste is een pracht gezicht. Ik begin te gillen van de lach. Rebekka heeft zich vliegensvlug gebukt, maar als ze me hoort lachen komt ze verbaasd weer overeind.

„Ik dacht dat ik een klap zou krijgen", zegt ze een beetje verlegen. „Hoe kom je daar nou bij?", vraag ik hikkend „Nou, omdat op het moment uw handen nogal los zitten." Nu moet ik nog veel harder lachen: „Het is al jaren geleden dat je een draai om je oren gekregen hebt."

„Maar waarom staat u nu zo hard te lachen?" Dochterlief snapt er nog steeds niets van. „Kijk dan maar eens in de spiegel", grinnik ik, om vervolgens de nog te verwachten vraag te stellen: „Hoe heb je dat nu eigenlijk voor elkaar gekregen?"

En zij, terwijl ze intussen nieuwsgierig naar de spiegel loopt: „Nou, gewoon. Met die grote wapperhanden van me!" En ik vang nog net een knipoog van haar op. Ze heeft echt humor. Die oudste dochter van me.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.