+ Meer informatie

ECHT SAMEN

3 minuten leestijd

Dezer weken wordt in Nunspeet de generale synode gehouden. Daar wordt naar uitgekeken, en de kerken leven erin mee, zeker de ambtsdragers. In de afgelopen maanden kon men in de kerkbladen lezen dat er naar de synode wordt uitgezien. En dat is begrijpelijk: men is benieuwd welke beslissingen de broeders zullen nemen, tot heil van de kerken. Dan wordt het meteen spannend, want wat de één als heil voor de kerken ziet, beschouwt de ander (soms) als onheil. In een kerkelijke gemeenschap als de onze, met verschillende geestelijke oriëntatiepunten, kan dat ook bijna niet anders. Daarom is een generale synode altijd een test-case: zullen de broeders in Nunspeet, en in navolging van hen de broeders en zusters in de plaatselijke gemeenten, de geestelijke wil hebben om niet alleen ‘het eigen belang, maar ook dat van anderen’ te zoeken, in de zin van Fil. 2:4? Dan is een synode tot zegen.

Landelijk

In dat verband geef ik twee ervaringen door. De eerste was in Apeldoorn, bij het curatorium. Daar kwamen broeders, die graag predikant zouden willen worden. Men is zich in Apeldoorn ervan bewust dat de beoordeling daarvan heel teer is: in korte tijd wordt menselijkerwijs de koers van een leven (en evt. van een gezin) bepaald. Er wordt daarom in het interne beraad diep doorgesproken: hoe wegen de curatoren en hoogleraren datgene dat zij net hebben gehoord? Aan de tafel zitten dan broeders uit alle geestelijke windstreken: Oost en west, noord en zuid. Er gebeurde iets heel bijzonders: er werd écht naar elkaar, ‘over de windstreken heen’ geluisterd. Men hielp elkaar en kwam zo samen verder. Dat leidde tot breed gedragen beslissingen. Die beslissingen waren niet altijd positief voor degene die zich had gemeld — en dat gaf verdriet -, maar ze werden genomen op grond van een gezamenlijk voor God willen staan en door de Geest geleid willen worden. En men voelde: het is goed. En je hoorde in de wandelgangen: eigenlijk zouden de kerken iets van deze wijze van omgang moeten kunnen zien. Dat kan na-tuurlijk niet, want het gaat om vertrouwelijke zaken, maar op deze wijze kunt u er toch iets van proeven.

Plaatselijk

De tweede ervaring was een dag erna, in de gemeente waar ik predikant mag zijn. We hadden als kerkenraad de gemeente samengeroepen om een ernstige, verdrietige situatie rond een ge-zin van de gemeente vertrouwelijk te vertellen en toe te lichten. Dat is echt uitzonderlijk; de situatie was er naar. Die was tevens zo dat er rekening moest worden gehouden met mogelijk onevenwichtige reacties. Wat gebeurde? Een stille, bewogen sfeer waar de gemeente echt om het betrokken echtpaar heen ging staan, zonder dat er meteen ‘onbekookte’ reacties kwamen. En een zuster van de gemeente, door vroegere ervaringen beschadigd, kwam met tranen in de ogen naar mij toe en zei: zou dit niet overal in de kerken zo kunnen: niet al te snel oordelen, wel bijbels wegen en samen zoeken naar Gods wil en weg, in bewogenheid om de leden om wie het gaat?

Ja, dat kan; waarom niet?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.