+ Meer informatie

Fijn contact bevolking over Oud-Beekbergen

G. B. Walters over zijn hobby:

5 minuten leestijd

BEEKBERGEN — „Bij het verzamelen van kaarten en gegens over de geschiedenis van Beekbergen is het fijn om te merken leveel belangstelling er van de kant van de bevolking is. Hier kovaak mensen met kaarten die men mij in bruikleen geeft, ims maak ik er een nieuwe afdruk van. Ik vind het ook erg leuk 1 mensen op bezoek te krijgen. Op deze manier heb ik de overng naar mijn pensioen goed opgevangen. Ik mag wel oppassen ;t ik het niet drukker krijg dan dat ik het in mijn werk had".

L.achend neemt de heer G. B. Wolters 1 bril af als hij dit zegt. De 70-jarige Dpren en getogen Beekbergenaar ïit zich echter in de geschiedenis lis als een vis in het water. Ne zitten in zijn „werkkamer" aan de arkant van het oude huis met groene ken aan de Amhemseweg 515. Ook in vertrek blijkt duidelijk de voorliefvoor alles wat oud is. Er spreekt ;neens een mate van zuinigheid uit ! veel oudere mensen eigen is. Je kamer ademt een geheel eigen er uit. In het midden een groot bulu, vermoedelijk opgebouwd uit verlillende bureaus. Een zwarte antieke efoon functioneert nog prima en de tieke kast en een zelfgetimmerd oud stje passen in dit beeld. Achter de rug a de heer Wolters staat de Grote Oosr )ek Encyclopedie van ongeveer derjaar geleden. Het enige wat uit de )n valt in deze kamer is de moderne reo-apparatuur die er staat. „Maar je kunt niet helemaal leven zoals ftig jaar geleden", merkt de heer )lters op.

Geboren
3e heer Wolters is in 1910 in Beekhuisde hij met het gezin mee naar het huis waar hij nu woont. Zijn opleiding genoot hij bij de Bosbouwschool in Arnhem en bij de Heidemaatschappij. Bij de laatste kwam hij in dienst als landbouwkimdige met als standplaats Amersfoort. Na de Tweede Wereldoorlog ging hij over naar het ministerie van Landbouw en Visserij dat hij in 1969 met vervroegd pensioen verliet.

„Ik wilde mij helemaal aan mijn hobby wijden. Toen ik in Amersfoort werkte, verzamelde ik ook gegevens over Oud-Beekbergen. Mijn moeder had namelijk dezelfde liefhebberij," vertelt Wolters.

Na zijn pensionering begon Wolters vrij intensief met het maken van plakboeken. Hij bezat een schat aan ansichtkaarten en foto's, nu zo'n 2100, die echter niet geordend waren. Omdat hij er in de loop van de jaren kaarten bij kreeg raakte de volgorde in de plakboeken ook al gauw in de war. Nu heeft hij een bakje waar hij de verschillende foto's en kaarten op onderwerp opbergt, dus niet meer op datum.

In zijn bureau zitten (oude) mappen waar alles op onderwerp is gerangschikt. Hij schrijft namelijk regelmatig vereniging De Marke. „Ik ben nu bezig met een boekje over de Ruitersmolen van de familie Boks. Het wordt net zo'n boekje als „De Marke" van ongeveer 20 bladzijden. Vermoedelijk is het in juli klaar", vertelt Wolters.

Contact

„Een van de fijnste dingen is het contact met de mensen. Pas kwam er iemand die in Spanje woonde en vroeger hier heeft gewoond. Het is een leuk idee om te weten dat er ergens aan de Costa Brava in Spanje een oude prent van herberg De Smittenberg aan de wand hangt," aldus Wolters.

Alle soorten mensen krijgt Wolters over de vloer. Studenten, boeren en ook kinderen. De vraag „Wie weet er wat van Beekbergen" wordt subiet gevolgd door: „Dan moet je naar Wolters gaan". „Onlangs had ik hier een student van de christelijk gereformeerde theologische school uit Apeldoorn. Hij wilde een scriptie maken over kerkformaties in Beekbergen. Hij kwam bij mij om informatie vragen," vertelt Wolters.

Oudere mensen komen vaak bij hem praten over vroeger. Of soms heeft men een foto" met veel mensen, voor de verzameling van Wolters. Daarvoor heeft Wolters zelf provisorisch een fototafel in elkaar gezet. Hij maakt opnieuw een foto maar ontwikkelen en afdrukken doet hij niet zelf.

Jeugd

Kinderen komen er ook af en toe. „Het is alleen opvallend hoe weinig oude begrippen ze kennen. Pas kwam hier een meisje van een jaar of tien. Ze moest o«r, f,r^c:tpl cfViriivpn. Ik vertcldc over herberg De Smittenberg. Vraagt dat meisje: „Wat is een herberg?" Het was voor mij nog moeilijk uit te leggen ook omdat het voor mij een gewoon woord was. Ik denk weleens, als je het tegenwoordig hebt over een bar of over een disco, dan weet de jeugd het wel," zegt Wolters al hoofdschuddend.

In de vakantietijd krijgt hij ook veel gasten. „Het kost je soms behoorlijk wat tijd. Er kwam hier verleden jaar een ters. groepje jongens uit Amsterdam dat op vakantie was op een camping in Beekbergen. Ze moesten daar iets over schrijven. Vragen ze „We hebben weleens van een boer gehoord. Wat is dat voor een ding? Dan vertel je iets, maar dan willen ze het melken zien. Bel ik een boer op of het gelegen komt. Het is toch wat dat die kinderen zo van het buitenleven vervreemd zijn," verzucht Wol

Enkele jaren geleden is de heer Wolters benaderd om een boekje samen te stellen over Oud-Beekbergen. Na enige aarzeling heeft hij het gedaan en zo verscheen in 1974 „Beekbergen in oude ansichtkaarten". Vanwege de grote belangstelling verscheen in 1979 een tweede druk. Op de vraag of er nog een boekje verschijnen zal, antwoordt Wolters terughoudend. „Ik wordt er nu al meer dan eens over opgebeld of het tweede boekje er nog niet is. We hebben er wel over gesproken. En ik heb wel wat ansichtkaarten reeds verzameld. Maar het kan dit jaar nog zijn, maar het kan ook een jaar duren," besluit Wolters.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.