Bekijk het origineel

Geschiedenis van het kerkelijk zegel

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Geschiedenis van het kerkelijk zegel

4 minuten leestijd

Op de eerste synode na de Afscheiding, in 1836, wordt

al gesproken over een kerkelijk zegel. De synode van de Christelijk Afgescheidene Gere formeerde Kerk van 1854 geeft opdracht om een kerkelijk zegel te ontwer pen. In 1857 wordt meegedeeld dat dit is uitgevoerd. Dit zegel verbeeldt een kerk op een rots, een verwijzing naar Christus’ belofte na de belijdenis van Petrus dat Hij op deze rots Zijn kerk zal bouwen.

Na 1892, toen enkele Christelijke Gereformeerde gemeenten niet meegingen met de samenvoeging (de Vereni ging) van twee kerken, kwam een nieuw kerke lijk symbool in gebruik. Op De Wekker en het Jaarboek stond sindsdien het zegel met een toren op een rots. Het Latijnse randschrift is ontleend aan Spreuken 18: 10a: ‘De naam des HEEREN is een sterke toren.’ In de wolk boven de toren staat in (nogal onduidelijke) Hebreeuwse letters Gods naam JHWH.

In 1947 werd door de generale synode officieel een kerkelijk zegel ingevoerd. Bijna aan het einde van de synode vermelden de Acta (art. 116): ‘Kerkelijk zegel. Ten slotte werd nog besloten een kerkelijk zegel in te voeren, naar een ontwerp, zoals de kerk van Ulrum thans in gebruik heeft.’ Dit zegel is een uitbeel ding van Mozes voor het brandende braambos. Het Latijnse randschrift luidt: ‘nec tamen consumebatur’, ‘en toch niet verteerd’, een citaat uit Exodus 3: 2. Omdat nadere toelichting ontbreekt, is het gissen naar de motieven om dit zegel te kiezen. Mogelijk herkenden de broeders op de eerste synode na de Tweede Wereldoorlog zich in de woorden ‘en toch niet verteerd’. Misschien speelde ook de herkomst uit Ulrum, de bakermat van de Afscheiding, een rol.

De brandende braamstruik als kerkelijk symbool heeft oude papieren. Al in 1583 besloot een synode van de Hugenoten dit symbool te gaan gebruiken. Gezien de kerkelijke context van die tijd zal vooral gedacht zijn aan het vuur van de vervolging, waarin God Zijn kerk bewaart. De brandende braamstruik is als kerkelijk zegel nog steeds in gebruik bij kerken in onder andere Frankrijk, Schotland, Canada, Australië en Brazilië. Ook onze Amerikaanse zusterkerken, de Free Reformed Churches of North America, hebben dit zegel.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 14 februari 2020

De Wekker | 24 Pagina's

Geschiedenis van het kerkelijk zegel

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 14 februari 2020

De Wekker | 24 Pagina's

PDF Bekijken