+ Meer informatie

Voor de groene baret moet keel hard geknokt worden

7 minuten leestijd

Ze zien er moe, heel moe uit. Hun ogen zijn roodomrand en bij sommigen bloeddoorlopen. De zwarte camouflagevegen op hun gezichten zijn deels uitgelopen loor de regen en het zweet. De handen zijn gezwollen, zitten vol kloven en zijn al sinds vele dagen niet meer gewassen. Toch ondanks alle vermoeienissen en lichamelijke narigheid zijn ze zeer vriendelijk en openhartig.

De commando's, het elite-korps van het Nederlandse leger, zijn gelegerd in Roozendaal in de provincie Noord-Brabant. Zij vinden daar onderdak in de Engelbrecht van Nassaukazerne, gelegen aan, hoe kan het anders, de Commandobaan 4 te Roozendaal. Het grootste deel van de diensttijd zijn de commando's echter niet op de kazerne te vinden, maar in het veld waar hun het verrichten van de meest zware taken in weer en wind wordt bijgebracht. Een onzer verslaggevers, W. van Hengel, volgde hen daar en beschrijft zijn ervaringen op deze pagina.


In dè bossen van Noord-Brabant ontmoet ik ze voor het eerst, de commando-recruten van het Korps commandotroepen uit Roozendaal. Afmattingsoefeningen heet zoiets. Nu, als je het niet van tevoren wist, dan kon je het wel van de gezichten aflezen. Het is duidelijk, dat de felbegeerde groene baret niet zomaar verstrekt wordt; dat daarvoor hard, heel hard geknokt moet vorden. Kapitein P. Groot, commandant van de oefenende eenheid: „Tijdens de vooropleiding van twee maanden, die iedere soldaat ondergaat die bij het Korps wil komen, valt 20 procent af. Gedurende de daarna volgende elementaire commando-opleiding (ECO) valt 50 procent af. Wat we dan overhouden, dat is een vent, die de naam commando met recht draagt en dit als een soort eretitel beschouwt".

Geen dromerij

Op dit moment lijkt die eretitel nog ver veg. Een striemende regen en een ijskoude noordwestenwind zetten iedere "dagdromende" commando (als die bestaat...) terug in de harde werkelijkheid. Overigens, ook 's nachts valt er weinig te dromen. Ogenschijnlijk keiharde instructeurs zorgen er wel voor, dat de nachtrust van de aankomende commando's beslist niet langer is dan twee a drie uur. Daarna moeten ze weer voort en alleen de instructeurs weten waarheen. Tijdens de afmattingsoefening leggen de commando's in drie dagen en nachten zo'n 180 kilometers af, deels gewoon marcherend, deels in zogenaamde speedmars: het gewone marstempo wordt dan aan de hand van een nauwkeurig tijdschema onderbroken net een flinke looppas. Zeven kilometer wordt op deze wijze in veertig minuten, afgelegd. Aan het tijdschema van de oefening wordt strak de hand gehouden. Vergist een patrouille zich in de weg en komt daardoor te laat, dan zijn er 's nachts nog voldoende klusjes... Wie dan nog kans ziet om behalve het bereiden van twee maaltijden — het avondeten en het ontbijt — het schoonmaken van zijn wapen en het draaien van „de wacht", te slapen, heeft geluk gehad.

Noodzaak

Het is noodzakelijk, dat de toekomstige commando's momenten leren kennen, dat ze denken niet verder te kunnen en toch verder te moeten", aldus kapitein Groot. „In oorlogstijd is hun taak dermate zwaar en gevaarlijk, dat deze opleiding absoluut noodzakelijk is. Je moet dat gevoel van totale uitputting aan den lijve ondervonden hebben. Alleen dan kan er later, wanneer de nood echt aande man is; dat gevoel van herkenning zijn: dit heb ik eerder meegemaakt en toen ben ik er ook door gekomen. De opleiding is uitermate zwaar en dit lijkt soms hard. Toch moet je dat anders zien. Het zou juist hard zijn als we de jongens zonder goede voorbereiding het veld instuurden".

De Hollandse commando-opleiding staat ondertussen bekend als de zwaarste in Europa. Nog onlangs namen zes Amerikaanse militairen van de „Special forces" een elite-eenheid deel aan de afmattingsoefening: slechts één haalde de eindstreep. Ook bij de deelnemende Duitse collega's was het aantal uitvallers legio.

Nieuw begin
„Wie aan het eind is gekomen van de elementaire commando-opleiding moet niet denken dat hij er dan is: eigenlijk begint het pas", aldus kapitein Groot. De specifieke opleiding tot commando moet dan nog plaatsvinden. Dat gebeurt in de verdere diensttijd, waarvan de meeste commando's opdat moment nog tien maanden voor de boeg hebben, aangezien het grootste deel dienstplichtig militair is.

Voor de jongens die aan de eindtest van de huidige ECO, de afmatting, bezig zijn, lijkt dit alles heel ver weg. Zij hebben slechts te maken met het hier en het nu, dat al zwaar genoeg is. Eén van hen heeft intussen zijn middenvoetsbeentje gebroken, maar loopt gewoon door, daarbij soms ondersteund door enkele maten. Een ander sleept zich voort met een ontstoken achillespees. Gedurende de gehele oefening worden de jongens begeleid door de korpsarts, die hen nauwkeurig in de gaten houdt.

„Eigenlijk is dat hoofdzakelijk om de jongens tegen zichzelf te beschermen, want ze blijven doorgaan. Met zo'n gebroken middenvoetsbeentje kun je inderdaad twee dagen doorlopen, maar met andere blessures kan dat niet altijd".

Keihard

Wie mocht denken, dat de meest „aangeslagenen" door de instructeurs ontzien worden, vergist zich. Zij krijgen dezelfde behandeling als hun collega's die „alleen" hun voeten vol blaren hebben.

Maar, ondanks alle hardheid worden de jongens voortdurend goed begeleid. Om teveel zweten te voorkomen, worden de jassen voor een „speedmars" ingenomen, om daarna weer direkt te worden uitgedeeld om afkoeling te voorkómen. En even later zie ik adjudant G. J. Brouwer bukken om een toef zuring uit de grond te trekken. „Hier jongens, eet op. Dit zit barstensvol vitamine C. Dat is goed voor vermoeide commando's".

Eén van de aankomende commando's is Dick Besters uit Groningen. Na een atheneumopleiding is hij economie gaan studeren aan de universiteit van Groningen. Deze studie heeft hij nu tijdelijk onderbroken om in dienst te gaan. Na opgekomen te zijn bij de infanterie in Ermelo gaf hij de wens te kennen om ingelijfd te worden bij het Korps commandotroepen.

„Mijn vader is beroepsmilitair, dus met liet militaire gebeuren was ilc al aardig vertrouwd geraakt. Mijn diensttijd wilde ik zo nuttig mogelijk doorbrengen, vandaar dat ik me bij de commando's heb aangemeld. Nu, na bijna vier maanden kijk ik tegen de opleiding alweer heel anders aan dan voordat ik begon. Geestelijk vind ik het eigenlijk nog zwaarder dan lichamelijk. De discipline is enorm streng en je bent overal verantwoordelijk voor".

Uitdaging

„Ik vind het een persoonlijke uitdaging om die groene baret te pakken te krijgen. Tja, wat deze afmattingsoefening betreft, je kunt er niet over praten als je het niet beleefd hebt. Het is onvoorstelbaar zwaar. Soms ben je gewoon in een soort schemertoestand en doe je alles werktuigelijk. Eén ding waar je jezelf mee probeert te troosten, dat is dat de tijd doorgaat en dat aan alles een eind komt, ook aan deze oefening".

De binnenkomst op de kazerne aan het eind van de afmattingsoefeningen blijkt één van de grootste momenten uit het leven van een commando te zijn. Het uitzien naar dat moment is het enige wat , de jongens nog gaande kan houden. Die avond voor koninginnedag is het zover. Al het aanwezige personeel op de kazerne staat aangetreden bij de poort om de jongens te verwelkomen. Een indrukwekkend moment. Daar komen de „bijna-commando's" aan.

Nog verder

Sommigen slepen zich voort. Anderen hinkelen. Dan gebeurt er iets, dat een argeloze burger niet had verwacht. De jongens lopen de poort voorbij. Na 180 kilometer eerst nog een rondje om de kazerne lopen. En voort gaat het weer. Op hun gezichten staat geen emotie te lezen. „Van tevoren weet je dat je zoiets kunt verwachten", aldus Dick Besters. „We hebben al meer met dit bijltje gehakt".

Maar eindelijk is het dan zover. De poort zwaait open en de jongens komen  binnen. Ze worden onthaald met een daverend applaus. Uit luidsprekers schalt de commandomars. Sommige jongens kunnen hun emoties niet meer de baas en laten hun tranen de vrije loop. Nadat er appèl gehouden is, worden ze onthaald in de bar, waar ze kunnen genieten van koffie en broodjes worst. '' Het zit erop.

Morgen zal de baret-uitreiking plaatsvinden. Ook dat is een feestelijk gebeuren. Onder het oog van alle op de kazerne aanwezige commando's werpen de jongens hun mutsdas, die tot op dat moment als hoofddeksel gefungeerd heeft, zover mogelijk van zich, waarna de korpcommandant hen persoonlijk de groene baret overhandigt. Direkt daarna stormen collega's op de jongens af en gooien een flesje bier leeg in de gloednieuwe baretten. Deze moeten namelijk eerst „ingedronken" worden. Dit rituele gebeuren vindt ook nu plaats onder grote hilariteit. Daarna worden de jongens bestormd door hun vaders, moeders, verloofdes, vriendinnen en vrienden. Het zit er voorlopig even op. Nu zijn ze echt commando.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.