+ Meer informatie

„Dit debat? Da's echt lachen"

Urkers op de tribune bij discussie over visaffaire

4 minuten leestijd

DEN HAAG — Rustig achterover leunend hoort de visserman het debat tussen Kamer en minister Braks van visserij aan. Even worden de oren gespitst als Braks uit de doeken doet welke maatregelen hij wii gaan treffen om de overvangsfen verder te beteugelen. Ook de uiteenzetting van Hirsch Ballin over het vervolgingsbeleid interesseert de visserman. Dan zakt hij weer terug in zijn stoel.

Of Braks af moet treden? „Dat loopt wel los". Maar de vissers weten wat de Kamer niet weet. Dat is dat het geknoei met overvangsten onverminderd doorgaat. Een ieder die op enige wijze bij de vis betrokken is, heeft een ander verhaal. En die verhalen liegen er niet om. Het grote probleem voor de Kamer is in de eerste plaats dat ze die verhalen te weten moeten komen. „Je denkt toch zeker niet dat ik hun het echte verhaal ga vertellen, daar moeten ze zelf maar achter komen". Vervolgens is het probleem dat die verhalen juridisch hard gemaakt moeten worden voor er iemand wat mee kan doen.

De Urkers, want het waren vooral zij die gisteren naar het Haagse waren getogen, willen wel praten; maar geen namen noemen. Niemand durft zijn hoofd uit te steken, want het gaat uiteindelijk om de centen. Of, zoals iemand ooit zei na een interview over de visserijproblematiek: „Kom later nog maar eens terug, dan zal ik je het echte verhaal vertellen, off the record".

Lachertje

De controle van de Algemene Inspectiedienst (AID) wordt door verschillenden zonder reserve „een lachertje" genoemd. In Urk hebben de controleurs aan de basis een goede relatie met de Urkers. „De vissers weten wie hen aan de wal opvangt, dan wordt er zo met een biljetje van 1000 geschoven". „Als de AID echt gaat controleren, komt er ruzie, net als toen in Vlissingen".

Hoewel het rapport van de Rijksrecherche volgens minister Braks de AID van alle blaam heeft gezuiverd, is het een rommeltje binnen de dienst. Dat oud-inspecteur Besuijen met zijn beschuldiging dat alle gevangen vis niet doorgegeven wordt, het bij het rechte eind had, is duidelijk. Overigens hebben de vissers ook niet veel met hem op: „Een gefrustreerd mannetje".

Zeedagenregeling

De Kamer neemt het terecht op voor de visser die niet sjoemelt met zijn vangsten. De Urkers die met naam en toenaam in de krant willen, zeggen dat er dat heel veel zijn, maar anderen weten: „Het is een enkeling". Als de capaciteit echt in overeenstemming moet komen met de vangsthoeveelheid, moet de helft van de kotters stilliggen. Schepen met een minimumquotum varen toch keer op keer uit. Illegaal lossen en afvoer naar fileerbedrijven is wekelijk aan de orde.

Biedt de zeedagenregeling geen garanties? Er wordt een afwijzend gebaar gemaakt. De veilplicht dan? „De Urker afslag zou wel de dupe zijn, want velen lossen hun vangsten in havens langs de Noordzeekust, maar de plannen om de veilplicht te omzeilen, zijn al klaar". Biedt de sanering soelaas? Glimlachend: „De afgelopen twee jaar zijn er meer nieuwe pk's bijgekomen dan er gesaneerd zijn".

De enige mogelijkheid lijkt te zijn: verplichte sanering. Braks laat er een onderzoek naar instellen, maar een topambtenaar laat al weten dat het niets wordt: „Dat grijpt zeer diep in in het maatschappelijk leven. We gaan geen dingen doen die niet kunnen".

Hoe wordt het kamerdebat ervaren over de positie van Braks? „Da's echt lachen. Die heren weten van geen toeten of blazen. Hoe het echt zit, weten ze niet. Ze weten niet waarover ze praten".

Toch is de visserijwereld geen koekoek-eenzang. Er is veel jaloezie en afgunst. Voor de grootte van de investering wordt vaak naar de collega's gekeken. Ook niet iedere Urker wil bekennen dart er fors wordt overbevist. Sommigen kiezen diplomatiek de koninklijke weg, „Natuurlijk gebeurt er wel eens iets dat niet door de beugel kan, maar dat gebeurt overal. Dat gebeurt op de snelweg en bij het invullen van het belastingbiljet. Maar je moet oppassen voor allerlei wild-west-verhalen in de visserij. Daar is de sector niet mee gediend. Alleen hetgeen juridisch hard gemaakt kap worden, dat is de maatstaf'.

Hoogverraad

Over één ding lijken de Urkers het aardig eensKramer (voorzitter Federatie van visserijverenigiH^ gen) en Nooitgedagt (voorzitter Nederlandse vis sersbond) hadden in het begin van dit jaar nooit naar het ministerie mogen gaan om daar hun zor gen kenbaar te maken over de overschrijdingen van de quota. „Het lijkt wel hoogverraad Welk doel dienen ze ermee? Als dit op Urk bekend wordt, krijgen we heisa".

Kramer en Nooitgedagt zijn bereid antwoord te geven op de gestelde vragen. „Wat we wilden voorkomen, is dit debat, dit soort discussies Wii zagen dat het niet goed ging, laat de percentages dan maar voor wat ze zijn. Er werd zoveel ttni" aangevoerd, dat we tegen elkaar zeiden- Dn loopt met los". De tongprijs kelderde van 25 nuf 6 gulden per kilo. Daar moest wat aan gebeuren' De controles faalden". Als ze het allemaal haddeii geweten wat het gevolg was geweest van hun se' sprek? Kramer: „Dan hadden we het hoogstwair schijnlijk niet gedaan".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.