+ Meer informatie

Israels Arabieren zitten zelfs in de Knesset

5 minuten leestijd

Het Midden-Oosten behoorde in die periode grotendeels niet aan de Arabieren en evenmin aan de Palestijnen. Het waren landen als Turkijke, Engeland en Frankrijk die daar hun koloniale krachten ten toon spreiden. De zionistische gedachte kreeg langzamerhand vorm. In Palestina, waar Groot-Brittannië inmiddels haar mandaat over voerde, vestigden zich steeds meer joden uit Europa. Land werd aangekocht van Arabieren. Tegelijkertijd nam echter de onvrede bij de Arabieren ook toe. Halfslachtige beloftes van Engeland zowel aan de joden als aan de Arabieren lagen daar veelal aan ten grondslag. Onder druk van de gebeurtenissen in Nazi-Duitsland wordt de noodzaak van een nationaal tehuis voor het joodse volk steeds groter. En dan voltrekt zich de grote ramp. In de Tweede Wereldoorlog wordt voor het oog van het Westen nagenoeg het gehele Europese jodendom uitgeroeid. Het stukje Arabische wereld dat inmiddels zijn onafhankelijkheid heeft bereikt, collaboreert met Nazi-Duitsland.

De aanhangers van het zionistische gedachtengoed hebben inmiddels hun toevlucht genomen tot andere middelen dan alleen het aankopen van land. Militaire pogingen worden ondernomen om GrootBrittannië te dwingen haar beloften ten aanzien van het joodse volk gestand te doen. In 1948 laten de Verenigde Naties de joodse staat Israël het levenslicht zien. Door middel van een verdelingsplan kan er een joodse en een Palestijnse staat ontstaan. De Arabische wereld is niet tevreden en vanaf dat moment is de rivaliteit tussen joden • en Arabieren in die regio voor tientallen jaren een feit.

Ander gezicht

Het zionisme heeft vanwege de Tweede Wereldoorlog onmiskenbaar een ander gezicht gekregen. De vernietiging van zes miljoen joden lag mede ten grondslag van de Wet op de terugkeer, een wet die in de beginjaren van de joodse staat door het Israëlische parlement werd aangenomen. Door deze wet werd voorzien in het onvervreemdbare recht van iedere jood, waar ook ter wereld, om zich te vestigen binnen Israels grenzen.

Binnen het kader van „zionisme als racisme" wordt deze wet als racistisch beschouwd. Dit is echter een van die onwaarheden waaraan diegenen die de VN-resolutie ondersteunden zich schuldig maakten. De wet sluit op geen enkele wijze het recht uit van anderen, niet-joden, die zich binnen Israels grenzen wensen te vestigen. Het garandeert slechts een domicilie voor iedere jood. En zowel de geschiedenis als de hedendaagse gebeurtenissen met betrekking tot antisemitisme laten de noodzaak voor een dergelijke wet zien.

Deze wet te beschouwen als racistisch is even absurd als het als racistisch omschrijven van het onvervreemdbare recht van EG-burgers om zich binnen de Gemeenschap te vestigen. Dat is een recht dat niet per definitie iedere andere wereldburger toekomt.

Binnen het kader van de gewraakte en nu verdwenen resolutie werd niet alleen verwezen naar het begrip zionisme, maar ook naar bepaalde rechten die joden in Israël wel zouden hebben en Arabieren of Palestijnen niet. Ook dit was bezijden de waarheid. Inderdaad kunnen Arabieren geen deel uitmaken van de Israëlische strijdkrachten. De reden hiervoor heeft niets te maken met racisme. Wel met het feit dat er helaas nog steeds sprake is van een situatie waar, door het gebrek aan vrede, het woord veiligheid nog steeds de boventoon moet voeren.

Er zijn anderen, bij voorbeeld de Druzen, die zich in hun gedrag en associaties hebben gedistantieerd van enige vijandigheid. Zij vormen geen gevaar voor de staatsveiligheid en mogen zeker hun militaire plichten nakomen.

Kiesrecht

Israël, met haar parlementaire democratie, kent een actief en een passief kiesrecht voor al haar burgers. Arabieren hebben hun plaats ingenomen in het parlement, de Knesset. Er bestaat ten aanzien hiervan geen enkel onderscheid op grond van ras of godsdienst. Wie hier een vergelijking trekt met de positie van joden in bij voorbeeld een land als Syrië, ziet hier schrille contrasten.

Vele keren heeft Israël een beroep gedaan op haar buurlanden om de staat van oorlog te beëindigen. Keer op keer heeft zij gevraagd om een erkenning van veilige grenzen en om vrede. Alleen wanneer haar dat gegund wordt, pas dan heeft Israël ook de mogelijkheid om de gemeenschap van volkeren te laten zien dat haar democratie een staatsvorm is waarin iedereen dezelfde mogelijkheden en vrijheden heeft. Waar Arabieren en Palestijnen geen enkele beperking vanwege de staatsveiligheid hoeft te worden opgelegd. Pas dan zal de joodse staat voluit kunnen tonen dat zionisme en Israël niets te maken hebben met racisme. Het woord is wat dit betreft slechts aan de Arabische buurlanden. De auteur is verbonden aan het rabbi naat van de Nederlands-Israëlitische hoofdsynagoge

Wie zijn hoogste doel stelt in een nationalisme en daar een afgod van maakt, zoals wij helaas zien, dient te bedenken dat men daarvan dient te vlieden!

Dat neemt niet weg dat, wanneer het volk waartoe men behoort bedreigd wordt met militair geweld of onderdrukking door vreemde volkeren, verdediging en beveiliging van het eigen volk noodzakelijk is.

Met vreedzame middelen mogen volkeren ook streven naar vereniging met de eigen nationale staat van onder vreemd gezag staande aangrenzende gebieden, die bewoond worden door delen van de eigen volksgemeenschap.

Kunstmatig

Daartegenover staat in situaties waarin volkeren elkaar naar het leven staan, zoals thans bij voorbeeld de Serven en de Kroaten, hoewel zij dezelfde taal (Servo-Kroatisch) spreken, soms geen andere mogelijkheid meer open dan een (al dan niet tijdelijk) staatkundige scheiding. Kunstmatig in stand gehouden staatsconstructies, waarin de volkeren elkaar niet respecteren maar helaas (beiden) worden gedreven door een groot „nationaal besef", hebben geen toekomst.

Wij mogen nog dankbaar zijn dat wij in ons land niet te midden van deze revolutionaire vormen van nationalisme leven en mogen, zoveel het in onze macht staat, elders hulp bieden!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.