+ Meer informatie

Zending in Rhodesia

Heilzame tucht — Bijbels in de rimboe

5 minuten leestijd

Heilzame tucht - Bijbels in de rimboe

Het is van zeer groot gewicht welk persoon de zendingswerkzaamheden in een zendingsgebied leidt. Zo'n persoon mag wel een grote liefde bezitten voor het hem opgedragen werk. Hij moet zich geroepen weten om een instrument te mogen zijn tot afbreuk van satans rijk en tot bevordering van Gods Koninkrijk en dat alles tot ere van 's Heeren Naam.

Bij die roeping en liefde kunnen gaven en takt een voorname rol spelen. Als dit alles in één man verenigd mag zijn, dan kunnen we spreken van de rechte man op de rechte plaats. Van ds. Fraser, de enigste blanke predikant in het zendingsgebied van de Free Presb. Church in Rhodesia, kan dit gezegd worden. Hij kent de taal en de gewoonten van de inlanders beter dan de meeste van de inboorlingen zelf. De Heere heeft hem ook speciale gaven gegeven om moeilijke problemen op te lossen.

Een voorbeeld moge hier volgen.

Een kleinzoon van de oude ouderling Mpofu, Enoch Mpofu, trouwde met een meisje, ver beneden zijn eigen stand. Het was een slordige vrouw, die niet goed in staat was om haar huishouden behoorlijk te doen. Na enige tijd getrouwd te zijn, begon Enoch in te zien, wat hij toch begonnen was, om zo'n vrouw te trouwen. De vrouw op haar beurt bemerkte, dat haar man niet zo veel belangstelling meer voor haar had. Zij trachtte al het mogelijke te doen om zijn liefde weer te winnen. Tenslotte kocht ze in 't geheim medicijnen van de toverdokter. Ze moest poeder in zijn pap mengen en dan zou alles weer wel in orde komen. Op zekere dag zag Enoch dat zijn vrouw iets in zijn pap deed. Een boze gedachte kwam in hem op: mijn vrouw wil mij vergiftigen. Zoiets is in die streken niet ongewoon.

Nu was de maat vol. Hij wou haar weg sturen en van haar scheiden. Maar eerst zou hij ds. Fraser advies vragen. Enoch was namelijk lid van de kerk en ook avondmaalslid (over dit laatste is hier vroeger al geschreven.)

Ongeveer zestig km moest hij afleggen om bij dominee te komen. Midden in de nacht kwam hij er aan, helemaal overstuur. Praten hielp niet. Wat ds. Fraser al zei, de woorden hadden geen vat op Enoch. Hij wou zijn vrouw niet meer. Hij haatte ze.

Ds. Fraser stelde nu voor om een kerkeraadsvergadering te

beleggen. Dan kon er een uitspraak van de kerkeraad komen, want Enoch was toch lid van de kerk, nietwaar?

Op die vergadering kwamen ze allebei, de man en de vrouw. Dominee zag met één oogopslag, dat de vrouw een kind verwachtte. Op de vraag of dat zo was, gaf Enoch een bevestigend antwoord.

Toen werd dominee toornig en riep uit: „Jouw grote schurk! Wil jij je vrouw dan wegsturen, omdat je geen liefde meer voor haar hebt? "

De ouderlingen waren geschrokken van de boze woorden van de predikant.

En de man en de vrouw? Beiden barstten ze in snikken uit. Ze beleden als kinderen hun zonden van haat en verbittering en beloofden een nieuw leven te beginnen.

Half december van het vorige jaar (1957) bezochten dominee en Van Woerden de mensen in de plaats Nkai. En wat zagen ze? Men kan zich geen gelukkiger echtpaar voorstellen. Ze hadden zes lieve kinderen. Uit de blikken van Enoch en zijn vrouw sprak een innige dankbaarheid jegens hun geestelijke weldoener.

Nog meer: Enoch houdt nu zelf diensten en had een van zijn kinderen gedoopt, toen ds. Fraser en Van Woerden in Nkai waren.

Er is in Rhodesia grote vraag naar Zulubijbels. Nu zijn er naar Rhodesia van die Bijbels gestuurd, die zo klein gedrukt waren, dat het bijna niet te lezen was. De meeste inboorlingen zijn pas beginners in het lezen en dan is er zeker een groter lettertype nodig.

Een andere zending Bijbels was van mindere kwaliteit papier, zodat de letters aan de achterkant van de bladzijden doorschenen. Dat is ook niet bevorderlijk voor het goed lezen van beginners. Ook de banden laten wel iets te wensen over. Het heeft weinig zin om daar een Bijbel te geven, die niet stevig is gebonden. Men moet er rekening mee houden, dat de vrouwen geen handtasje bij zich dragen en dat de mannen geen binnenzak in hun kleding hebben om de Bijbel in te stoppen. Bovendien moeten er lange afstanden worden afgelegd om naar de kerk te komen.

Waren ze allen nu maar zo zuinig op de Bijbel als die vrouw, die na de dienst haar Bijbel voorzichtig in een trommeltje deed en zo het gevalletje op haar hoofd droeg! De Bijbels worden voor ongeveer een gulden verkocht. Gratis worden geen Bijbels uitgereikt dan bij hoge uitzonderingen. Dat zou tot grote moeilijkheden aanleiding geven, want soms is er voldoende voorraad om gratis te geven, maar dan weer moet de zending maandenlang de Bijbels zelf duur betalen, ongeveer vier of vijf gulden per stuk. Daarom wordt er nu een gulden voor gevraagd. Door de inboorlingen wordt het gewaardeerd, dat ze er zelf iets voor betaald hebben, al is het nog zo weinig.

Op deze manier brengt de Heere Zijn Woord in de rimboe van Rhodesia. En dat Woord zal niet ledig tot Hem wederkeren.

Mocht het maar voor velen een reuke des levens ten leven zijn!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.