+ Meer informatie

Dankdag

4 minuten leestijd

De Amerikaanse president. Bush, heeft in september 1990 voor het eerst gesproken over een nieuwe wereldorde. Daar is nog geen sprake van. Toch hebben de 'groten' het Midden-Oosten in Madrid aan de onderhandelingstafel gedwongen. Het overleg tussen Israël en de Palestijns-Jordaanse en Libanese delegaties verliep beter dan het gesprek van Israël met Syrië. Maar harde resultaten zijn er niet. Dat had ook niemand verwacht.

Vergeleken bij het (politieke) gebeuren in de wereld lijkt het wonder dat wij dagelijks ons natje en droogje genieten in het niet te zinken. En inderdaad is dat van een andere orde. Maar daarmee is het wonder niet minder. Omdat het spreekt van Gods bemoeienis, zelfs met het kleine en het nietige.

Toch is onze aandacht veel meer gericht op het grootschalige dan op het kleinschalige. Het leven van alledag lijkt - voor velen - als vanzelf te verlopen. Bij óns. Niet in Zuid-Afrika. Niet in landen die geteisterd werden door overstroming, aardbeving of droogte.

De vraag dringt zich dan ook op of wij wel dankdag kunnen houden. De bidstonden voor de Golfoorlog zijn wij al weer vergeten. Aan dankdag hebben de meesten van ons toen —laten wij heel eerlijk zijn— niet gedacht. En om het dan toch in het kleinschalige en dicht bij huis te houden: Op welk niveau zit —om een willekeurig voorbeeld te noemen— straks de uitkering van de wao'ers? Kunnen wij —ziende op alle zorgen in de wereld en in ons persoonlijk levensgebied wel dankdag houden?

Natuurlijk moeten de overheden en de machten met elkaar onderhandelen. En wij mogen daar gespannen naar kijken en mee bezig zijn. Kijken naar de ellendige toestand in Zaïre, met de vrees voor honger en plundering. Kijken ook naar de mogelijk op komst zijnde 'unieke' euthanasiewetgeving in Washington, USA. Bezig zijn met de vraag of Sjamir overstag gaat en alsnog toestemt in onderhandelen buiten het gebied van het Midden-Oosten. Bezig zijn met de blijvende weigering van Servië om samen te werken met vijf andere soevereine staten.

Maar het politieke resultaat ver weg en dichtbij mag niet onze houding bepalen. Wie alleen ziet op de meetbare resultaten van dat alles Is ver vandaan bij het verstaan van wat ons op dankdag dient te drijven. Er moet toch ook een ogenblik komen dat wij tot onszelf inkeren. Om kritisch te bekijken hoe wij het er zélf afbrengen aan onze eigen kleinschalige 'onderhandellngstafeltjes' uit het leven van alledag. Mankeert het de verdeelde en ruziënde wereld— en niet te vergeten de christenheid— niet aan dat kritische zelfonderzoek?

Er is niemand die —de balans opmakend— tot een andere belijdenis mag komen dan deze: Het zijn de goedertierenheden des Heeren dat wij niet vernield zijn. Die zo de rekening opmaakt, leert erkennen dat het geringste boven de dood voortkomt uit Gods onverdiende goedheid. Dan stemt zelfs de jood in met Mozes' voorschrift bij de dankdag —het offer der eerstelingen, Deuteronomium 26:5—: „Mijn vader was een bedorven Syriër".

Zo dankdag vieren houdt in dat wij alle zorgen, die van de wereld, maar ook die van ons persoonlijk leven, overgeven in de hand van God. Om Hem te laten verlossen en regeren. Om Hem te verwachten in de weg van Zijn gerichten. Hij die uiteindelijk toch de nieuwe hemel en de nieuwe aarde schept, waar gerechtigheid zal wonen. De huidige onderhandelingen aan onze conferentietafels —in het groot en kleinschalig— vormen daarop maar het voorspel. Wie eigen onwaarde inleeft, leert dat het broodkoren wel eerst verbrijzeld moet worden. Maar God dorst het niet geduriglijk dorsende. Hij straft, maar om te kunnen zegenen. God is goed, maar stelt ook overal maat en grens. Dat doet danken in voor- en tegenspoed.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.