+ Meer informatie

Troostprijzen en handelsmerken

2 minuten leestijd

Bij het lezen van de reacties op het onderwerp „verkering" kan ik me haast niet voorstellen dat er jonge mensen aan het woord zijn. Ik heb me boos gemaakt over de sfeer van de artikelen, waaruit zou kunnen blijken dat het toch een grote zegen is als je getrouwd mag zijn en dat je je lot maar moet dragen, als dat niet het geval is.

Bovendien ben ik het niet eens met de stelling, dat een ongetrouwde meer. tijd voor de ,,dingen van de Heere" zou hebben dan een getrouwde. We hebben daar immers nooit tijd voor, of we nu getrouwd zijn of niet. Bovendien wordt dit, oneerbiedig gezegd, als een soort "troostprijs" meegegeven de ongetrouwden.

Ik denk ook niet dat je tijd voor de hebt als je volledig in beslag wordt genomen door het zoeken naar of het treuren over het ontbreken van een levenspartner.

Tobben

Omdat ik nog geen 30 ben, mag ik in deze rubriek schrijven. Ik ben een ongetrouwde vrouw en ik ben erg blij dat ik (nog) niet getrouwd ben. Als ik om me heen kijk zie ik gelukkig nog wel mensen die voor het oog een goed huwelijk hebben, maar ik zie er meer bij wie het maar tobben is.

Vooral in onze kringen wordt veel waarde gehecht aan het feit of iemand getrouwd is of niet. Je bent dan voor mijn gevoel onderdeel van iets, de helft van twee, je krijgt het gevoel dat je niet volwaardig, niet kompleet bent als je hieraan niet voldoet. Het zou zo aardig zijn als mensen elkaar als mens zagen en benaderden, met alle positieve en negatieve eigenschappen, als persoonlijkheid, niet als de vrouw van iemand of als b.v. de moeder van een gezin.

Er is zo weinig positieve waardering voor het alleen-zijn, voor de mogelijkheden die je dan hebt, en dat is erg jammer.

Naar mijn mening zijn erg veel meisjes én jongens reuzebang om ,,over te schieten". Soms krijg ik wel eens het idee dat,er erg onzorgvuldig „verkeringen" aangegaan worden; „als het maar iemand van de kerk is" is daarbij dan erg belangrijk. Ook de advertenties in het R. D. wijzen in die richting: jongeren van 17, 18 jaar zoeken al iemand „van de oude waarheid"; die oude waarheid wordt daarmee een soort handelsmerk.

Adviezen aan jongeren, hoe ze aan een levensgezel kunnen komen, kan ik niet geven. Dit is geen pleidooi van een feministe of een mannenhaatster om toch vooral ongetrouwd te blijven. Dat zou net zo eenzijdig zijn als het vooral getrouwd willen zijn. Voor alle mensen geldt: wees je ervan bewust datje een waardevol mens'bent, niet alleen de-helft-van-iets, en laat de gedachte aan het feit-dat je ongetrouwd bent niet je leven beheersen (en bederven).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.