+ Meer informatie

Terug naar Polen

4 minuten leestijd

Terwijl in de Rotterdamse havens een aantal werkweigeraars staakt en knokt voor een nieuwe cao, moet het Amsterdamse VU-ziekenhuis 24 Poolse werkwilligen wegsturen. In het eerste geval kosten de onlusten orders. In het tweede geval gaat het om mensenlevens. Want het is echt niet aantrekkelijk om deel uit te maken van een wachtlijst van rond 2800 patiënten. En het is werkelijk niet leuk om bij de 60 spoedeisende gevallen te horen, dat zij soms uit armoe moeten worden doorgestuurd naar andere ziekenhuizen.

Wie hier discriminatie vermoedt wegens geslacht of ras, heeft het mis. Daarvan is geen sprake. Nóch bij de ziekenhuisdirectie, nóch bij de overheid. Eerder moet men spreken —het zij met aarzeling gezegd— van bureaucratie. Het lijkt wel of dat minder erg is.

Als er aantoonbaar sprake zou zijn van discriminatie, dan zou het Centraal Bureau voor de Arbeidsvoorziening (CBA) —vergeef ons het cynisme— er immers (overeenkomstig de grote woorden van het overheidsbeleid) als de kippen bij moeten zijn om zoiets ergs te (helpen) voorkomen. Nu heeft het CBA eenvoudig de tewerkstellings-vergunningen voor de Polen geweigerd. Terwijl er positieve adviezen lagen van het Gewestelijk Arbeids Bureau.

Dat het werven van verpleegkundigen in Nederland uiterst moeilijk is, is buiten kijf. Hetzelfde geldt de Europese Gemeenschap. Ook daar is eerder sprake van een tekort dan van een overvloedig aanbod. Volgens de officiële regels moet het VU-ziekenhuis eerst in Nederland en de EG personeel werven, voordat de directie ook maar mag gaan denken over Poolse verpleegkundigen. Aan de formele voorschriften heeft men zich in Amsterdam niet gehouden. Het VU-ziekenhuis heeft niet „het voorgeschreven traject" doorlopen.

Nu willen wij dat feit niet weerspreken. Maar dan moeten we er wel bij aantekenen, dat elk „voorgeschreven traject" tot een blok aan het been kan worden. Tot een hinderpaal, die het gaan onmogelijk maakt. Dan namelijk, als in de praktijk uit en treure bewezen en aangetoond is, dat wervingscampagnes in Nederland en in de EG zinloos zijn. Zinloos, omdat ze onvoldoende respons opleveren. Dat is de gedachtengaing van het VU-ziekenhuis. En daar is goed in te komen.

Wie dan bikkelhard vasthoudt aan de regels, omdat het nu eenmaal het „voorgeschreven traject" is, loopt risico tijd en geld over de balk te smijten. Geld voor werving in Nederland en in de EG. Geld, dat geen rente oplevert in de vorm van nieuw op te leiden verpleegkundigen. Geld, waaraan men in de gezondheidszorg juist zo'n schreeuwend gebrek heeft. Wij kunnen er niet omheen te zeggen dat een bepaald systeem hier inderdaad triomfeert over de belangen van mensen.

Dat de overheid optreedt tegen, bijvoorbeeld, illegale buitenlandse bollenpeilers is verstaanbaar. Het gaat daarbij bovendien om werk dat —al is het velen te min— gemakkelijk en zonder opleiding door werkloze Nederlanders gedaan kan worden. Om „het vuile werk" zo gezegd, waarvoor veel Nederlanders hun neus ophalen.

Maar hier is iets anders aan de hand. Voor een verpleegkundige worden hogere eisen gesteld. Honderden reacties waren het gevolg van de werving in Polen door het VU-ziekenhuis. Er werden er daaruit ten slotte 27 geselecteerd. Lang niet iedereen kan het werk in de gezondheidszorg aan.

je zou er als directie van een ziekenhuis dol van worden. Je moet instaan voor de kwaliteit van de geldverslindende gezondheidszorg. Aan dat geld ontbreekt het voortdurend door —op zichzelf begrijpelijke— beperkende maatregelen van de overheid. En als er dan mogelijkheden zijn om volgens Nederlandse begrippen niet bijster best betaalde en daardoor weinig geambieerde banen te laten bezetten door mensen die toevallig in Polen en niet in de Bondsrepubliek Duitsland wonen, dan steekt diezelfde bezuinigende overheid er een stokje voor. Wie weet dan verder nog hoe het moet?

Het is overigens een veeg teken dat het nodig is om mensen uit Polen te halen om opgeleid te worden tot verpleegkundigen. De tijd van de diaconessen is zo goed als voorbij. De tijd van de zelfverloochening ook? Als dat dan maar geen vrucht is van het emancipatiebeleid van de door ons gekozen regering. Hoe het ook zij: het „voorgeschreven traject" behoeft herziening.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.