+ Meer informatie

Suikerzoet

3 minuten leestijd

Wie kent ze niet, de mensen die bij navraag géén suiker in de koffie blijken te blieven. Om dan vervolgens, als de kopjes en koekjes zijn rondgedeeld, uit tas of colbertzak een plat doosje op te diepen. „Zoetjes'-', lichten ze betekenisvol toe. Suiker mogen of willen ze niet gebruiken, maar de smaak ervan kunnen ze niet missen. Alternatieven zijn er genoeg.

Strikt genomen is het nogal zot, wat er aan die koffietafel gebeurt. Tenzij er -uiteraard- een medische reden is. Maar verder is het vooral een kwestie van gewenning: door de jaren heen zijn we steeds meer met suiker gaan strooien, en zo is de smaak bedorven. Er moet steeds méér in, voordat het „lekker zoet" is. De calorieën die stiekem weg mee naar binnen gaan, worden in een zit-maatschappij echter lang niet allemaal verbruikt. De vetlagen varen er wel bij. Bovendien is het eten van veel suikerwerk een zekere aanzet tot een kunstgebit.

Die twee effecten worden lang niet door redereen op prijs gesteld. Zoetjes hebben die bezwaren niet, zo binden de fabrikanten ons op het hart. Maar of het nu nodig is om dan maar lustig met deze stoffen te gaan strooien? Als slagroomgebak te calorierijk is, ligt het dan voor de hand om te werken aan een variant die net zo smaakt, maar waarvan slagroom, jam en cake niet of nauwelijks meer vet en suiker bevatten? 't Is een oplossing, maar niet de natuurlijkste. Neem toch een droog Maria-biscuitje... Om even een paar mythen uit de wereld te helpen: Met zoetstoffen wordt heus niet zomaar wat aan gerommeld, het gebruik van zoetjes is niet iets van de laatste jaren en er zijn steeds minder varianten met een onaangename nasmaak. De wet laat niet toe dat allerlei suikervervangers 'zomaar' op de markt komen. Bovendien wordt er vrij veel onderzoek verricht naar de gevolgen en eigenschappen van kunstmatige zoetstoffen. En in de Eerste Wereldoorlog werd er, bij gebrek aan suikerbieten, al overvloedig gebruik gemaakt van sacharine. Die stof heeft trouwens wel als groot bezwaar dat de nasmaaak bitter is, zo lezen we in een overvloedige stapel informatie over zoetjes-zonder-calorieën, heel attent op een rijtje gezet door Natrena.

Uiteraard is de bron niet onverdacht: Natrena levert een flinke hoeveelheid van de stroom Nederlandse zoetjes. Bij het vermelden van eigenschappen en samenstelling wordt dus -indien daarvoor reden is- en passant gezegd dat Natrena de stof gebruikt. Uiteraard komt zo'n zinnetje niet voor bij stoffen met een aantal kwalijke bijverschijnselen. Want die zijn er wel degelijk, al komen de nare trekjes -voor zover bekend- pas naar buiten bij het overschrijden van een bepaalde dagelijkse hoeveelheid. Sorbitol -bij voorbeeld- wordt gebruikt in onder andere kauwgom en snoepgoed. Wie verslaafd is aan het nuttigen van dergelijke zaken, kan voor vervelende gevolgen komen te staan. De stof werkt namelijk laxerend, bij het overschrijden van een bepaalde hoeveelheid...

Kunstmatige zoetstoffen hebben door de jaren heen bloot gestaan aan vele vormen van kritiek. Dat heeft er wel toe geleid dat er veel onderzoek is verricht en dat produkten met onprettige eigenschappen zijn verdwenen of aangepast. Conclusie: Zoetjes zijn geen gevaar voor de volksgezondheid. Overigens is het niet geheel terecht om acesulfaam, aspartaam, cyclamaat, polydextroSe en hoe die stoffen verder mogen heten, af te doen met „allemaal chemische troep". Een suikerbiet is ook niet één, twee, drie geschikt als inhoud voor de suikerpot. Daar komen heel wat processen aan te pas, daar zijn hele fabrieken voorgebouwd...

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.