+ Meer informatie

Wim

4 minuten leestijd

3.

Hoe bleek hier:

’t Is Israels God, Die krachten geeft,

Van Wie het volk zijn sterkte heeft.

Wims moeder haastte zich naar de plaats op de dijk, waar haar kind lag. Wat ging er veel door haar ziel. Wij bleven in huis bij de anderen, die natuurlijk alien ontsteld waren.

Na een poos werd Wim thuis gebracht en in een zijkamertje neergelegd. Hij heeft nog zo ongeveer een uur geleefd en toen ging hij heen naar het land der rust. Hij had zijn wens verkregen. Hij mochtgaan aanzitten aan het avondmaal van de bruiloft des Lams. Zijn verstand is nu niet meer beneveld, maar verlicht om de Heere te kennen in volmaaktheid.

Die avond hebben we samen Wims vers uit Psalm 89 niet gezongen. Wel hebben we samen de Heere gezocht in gebed en dankzegging. En ’s nachts heeft niemand veel geslapen. Ieder was overstelpt van gedachten. Wij zagen er tegen op om maandag in eigen gemeente de kleine Liesbeth te begraven. Maar de Heere heeft het bijzonder welgemaakt. De begrafenis had plaats vanuit de vergaderzaal bij onze kerk. De Heere ondersteunde de ouders en gaf ons woorden om te spreken. Hij was nabij.

Donderdag daarop werd Wim naar het graf gebracht. Er was veel belangstelling. De hele gemeente kwam op. Er waren verschillende kinderen Gods van elders. En onder de belangstellende vrienden waren er ook predikanten, die Wim gekend hadden. De rouwdienst had plaats in de kerk, waar Wim zo graag vertoefde. „En ik hoorde een stem uit hemel, die tot mij zeide: schrijf, zalig zijn de doden, die in de Heere sterven, van nu aan. Ja, zegt de Geest, opdat zij rusten mogen van hun arbeid, en hun werken volgen met hen.” Dit woord uit Openbaring 14:13, vroeg onze aandacht.

Toen ging het grafwaarts. Het was een begrafenis van een Koningskind. Aan het graf sprak Ds Tanis. Op zijn verzoek zongen we samen Ps 105:5: God zal Zijn waarheid nimmer krenken...Zelf brachten we naar voren, dat Wim hier enigzins het beeld van Christus vertoond had : als profeet beleed hij Gods naam, als priester had hij de Heere lief, als koning leefde hij voor de Heere. Ds. Bouw sprak een woord van dank.

Zaterdagavond daarop waren we weer samen in Gods huis met de rouwdragende familie. De tekst 1 Petrus 1:24 en 25 sprak wel van de vergankelijkheid van de mens, maar ook van de onvergankelijkheid van het Woord des Heeren. Dat was tot troost.

Het is nog altijd stil als we bij Wim thuis komen. Toch mogen we hem niet terug verlangen.

Eens liet de Heere aan zijn moeder zien, dat Hij haar gebeden ten aanzien van Wim verhoord had. Al voor zijn geboorte was het haar begeerte geweest, dat de Heere het kind, dat zij verwachtte, zou bewaren voor dedienst van wereld en zonde. Wim heeft nooit de wereld gediend, maar van kindsaf de vreze des Heere geopenbaard. Zelfs wereldse mensen in zijn woonplaats zeiden: Wim is vast in de hemel. Het hele dorp kende Wim en sprak met hoge achting over hem. Het moederhart was met zorg vervuld geweest bij degedachte dat het mogelijk was, dat Wim haar overleefde. Wie zou er dan voor Wim zorgen? Hij had zo heel veel liefde en zorgnodig! Daarom begeerde zij, dat zij haar kind tot zijn einde toe zou mogen verzorgen. Dat is gebeurd. Tot zijn laatste ogenblikken toe heeft zij hem omringd met haar liefde. Enkele jaren tevoren was er een kind als Wim in dezelfde gemeente overleden na een week van smartelijk lijden. Met het oog daarop had Wims moeder begeerd, dat de Heere haar kind daarvoor wilde bewaren. En ook in dit opzicht toonde de Heere een gebedsverhorend God te zijn. Hij geeft de wens van alien, die Hem vrezen.

De gedachtenis ook van deze rechtvaardige zal tot zegening zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.