+ Meer informatie

Voor de balie

3 minuten leestijd

Voor de balie van de politierechter verscheen een bleekneuzerig jongmens, dat om de 10 seconden het brilletje, dat op zijn neus vruchteloze pogingen deed de hoogste stand te behouden, een beetje hulp gaf door het op zijn plaats te duwen. Eerst dacht de zittende magistraat dat het jongmens naar hem stond te knipogen, maar het bleek al gauw dat dit veroorzaakt werd door een zenuwtrekje. Toen hij zijn plaats had ingenomen gaf hij met een knikje te kennen dat de politierechter kon be-ginnen. Deze was hierdoor zo verbouwereerd, dat hij dit nog deed ook. „Ik lees hier", zo begon hij, ,,dat u uw buurman met een wandelstok op het hoofd geslagen hebt: Ja, zelfs tot bloedens toe". De er verre van bloeddorstig uitziende verdachte schoof zijn brilletje weer omhoog en zei knipogend tot de rechter: ,,Het was ook niet zo bedoeld edelachtbare. Maar hij had me wel tot het uiterste gedreven. Nou moet u weten dat de bewuste buurman sedert een half jaar een stereo-installatie in huis heeft. Nou voel ik met hem mee wat dat betreft, maar hij zet dat ding zo hard aan - en wel op de meest onverwachte momenten - dat ik me onmogelijk op m'n studie kan concentreren. Na enkele weken ben ik naar hem toe gegaan om te vragen of het per se noodzakelijk was om altijd zo hard af te stellen. Nou, meneer was de vriendelijkheid zelve. Hij zou er wel rekening mee houden. Opgelucht ging ik weer naar m'n kamer. Maar na drie dagen had die opluchting plaats gemaakt voor diepe wanhoop. Ik stond voor een tentamen en m'n muziekminnende buurman bleek ,,ziek thuis" te zijn, wat hem de gelegenheid gaf ook nog overdag de lucht met Bruckner en Mahlerklanken te bezwangeren. De tweede dag kon ik er niet meer tegen op. Ik had al een uur voor me uit zitten staren en bij elke climax in de muziek was het alsof er een heel orkest in m'n hoofd zat te rammen. Op een gegeven moment krijgt het me te pakken en ik grijp het eerste het beste wat me voor de handen komt en dat was toevallig de oude wandelstok van m'n opa. Ik ren naar de kamerdeur van de lawaaischopper en begin daarop met de wandelstok te beuken. Het was echt niet de bedoeling m'n buurman te verwonden. Maar wat ik niet voorzien had, gebeurde. Hij deed de deur open en ontving meteen een flinke mep met de stok op z'n kop, die in stereo nagegonsd moet hebben in zijn oren". De politierechter zei dat de verdachte kon gaan zitten en liet het slachtoffer als getuige optreden. Deze gaf toe erg vaak en erg hard zijn muziek te hebben gedraaid, maar dat was toch geen reden om 'hem op zijn kop te slaan. „Maar beseft u dan niet", vroeg de zittende magistraat, ,,wat u de mensen in uw omgeving aandoet met dat lawaai?" „O", zei de verdachte, „maar ik begin nooit vóór tien uur 's morgens en eindig nooit later dan elf uur 's avonds. Ik snap niet waar nou zo'n drama van gemaakt wordt". De officier laakte het zeer hard afspelen van harde passages van grammofoonplaten. In ons overvolle landje moet je tenslotte met elkaar rekening houden. Er was toch al genoeg lawaaivervuiling. Maar ook het zelf ingrijpen van de verdachte was niet goed te praten. Hij eiste daarom voor deze een boete van ƒ 250,- of 10 dagen en voor de lawaai makende discofiel ƒ 150,- of 10 dagen wegens burengerucht. De rechter vonniste conform in stereo.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.