+ Meer informatie

KERK IN ‘VERWEGGISTAN’?

3 minuten leestijd

Zien mensen in Nederland de kerk nog zitten? De bij herhaling uitgevoerde peilingen van het CPB naar de ‘kerkelijke staat’ van ons volk ontlokt je geen hoera bij het lezen van de cijfertjes. Religieus, jazeker! Spirituele zoekers, ze zijn er blijkbaar in groten getale. Maar het aantal Nederlanders dat herkenbaar is aan zijn of haar kerkkleur is zo drastisch teruggelopen, dat hun zichtbaarheid in de samenleving op veel plaatsen maar moeilijk is vast te stellen. Dat geldt niet alleen onze grote steden; ook hele ‘plattelandsstreken’ zijn fors ontkerkelijkt. De kerk als instituut: hoeveel medelanders hebben daar niets meer mee?

IN DE OPRUIMING

Uit krantenberichtjes kun je soms de indruk krijgen dat de materiële aanwezigheid van de kerk (het kerkgebouw) bepaald wordt door het optreden van projectmakelaars en andere belangengroepen. Het aantal kerkgebouwen dat inmiddels gesloopt is of een commerciele en eventueel culturele functie heeft gekregen, valt moeilijk te schatten. Of je komt zomaar als seniorenechtpaar in aanmerking voor een aardig appartement dat zich in een voormalig godshuis heeft genesteld! Intussen lijkt men zelfs vanuit een seculiere hoek ongerust te worden over de verdwijning van zoveel ‘cultureel erfgoed’. Dus: handen af van al die aardige gebouwen; niet omdat we een réveil beleven, dat niet; maar het zou architectonisch, esthetisch of landschappelijk (en noem verder maar op…) toch treurig zijn als al dat moois verdween uit dit Lage Land. Over het verlies aan godsbeleving en eredienst wordt niet gerept!

BEWUST EN ONBEWUST

Is voor zó velen de kerk inderdaad niet meer dan een relict uit andere tijden? Een stukje gestold verleden — mooi, maar toch…? Het valt te vrezen, dat dat voor miljoenen Nederlanders al geldt. Die onzichtbaarheid en on(her) kenbaarheid van de kerk wordt er zeker niet beter op als de dragers ervan (de gelovigen) moeilijk zijn terug te vinden in ‘het straatbeeld’ of zelfs op het kerkpad.

Onlangs begeleidde ik de kerkzang in een dorpsgemeente. Een prachtig oud kerkje (niet van chr. geref. huize), met een fraai historisch orgel. Buiten op de muur: ‘dienst om 10 uur.’ Punt!

Aantal kerkgangers die zondagmorgen: twaalf, oude en oudere mensen. Dan bekruipt je toch wel een gevoel van vergeefsheid; van het ontbreken van toekomstperspectief.

Een andere ervaring in één van onze eigen kleine gemeentes lijkt heel wat florissanter. De gemeente telt jongeren en ouderen, heeft oog voor elkaar, houdt van tijd tot tijd ontmoetingsdiensten voor en met buitenkerkelijken, waarvoor in een wijde omgeving van het kerkgebouw naar vele honderden adressen gefolderd wordt. Zo ook bij de recente jubileumviering: wat een enthousiaste inzet om dat gebeuren ook tot een feest te maken voor de omgeving. Het werd een fijn feest, maar… zonder de buurt, op een enkele binnenloper na.

GELOOF

‘Als de Here het huis niet bouwt…’, zo leert ons de psalm. We zullen, al zal het hier en daar gelukkig anders zijn, ermee rekening moeten houden dat de kerk voor steeds meer Nederlanders iets is van ‘Verweggistan’. En voor ons: meer en meer een zaak van geloof! In zijn werk!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.