+ Meer informatie

Hallo jongens en meisjes

5 minuten leestijd

Wat hebben jullie me geweldig verrast met brieven en kaarten! Niet alleen voor het kerstfeest en het nieuwe jaar, maar vooral met wensen voor een spoedige beterschap. Elke dag, al weken lang, komt de post een stapeltje brengen. De één nog mooier dan de ander! Heel, heel hartelijk dank voor de steun die daarin zat. Samen zijn het er genoeg om mijn dertiende album vol te plakken; dat hoop ik nog te doen. En dan naar het veertiende plakboek? Nee, beste vrienden, dit is de laatste, want 't is afgelopen met "Oom Rien" in de krant. Schrikken jullie daarvan? Ikzélf schrok er wel van. Maar... maar... zullen jullie zeggen, u was toch al weer begonnen? Ja, en daar was ik heel blij mee. Alleen: een paar dagen later werd ik door een nieuwe aanval in m'n hoofd getroffen en toen zei de dokter: "Nu is 't afgelopen. Niet meer werken voor de krant, niet meer studeren en voorlopig geen boek meer schrijven." Wordt dit een klaagbrief? Nee, dat mag niet en dat wil ik niet. Toen oom Koos ophield, werd ik zijn opvolger; dat was op 1 april 1986, dus bijna veertien jaar geleden. Uit die eerste tijd doen er nog altijd een paar mee. Kortgeleden kreeg ik van een van hen een verlovingskaartje! Fijn toch?

Fantast

Van sommige gezinnen hebben er wel acht kinderen meegedaan, vanaf het begin tot vandaag toe. Van andere gezinnen doen er nu vijf of zes mee. Alles bij elkaar wel een paar honderd vrienden! Jullie hebben me veel vriendschap gegeven en prachtige dingen gestuurd. Ik ben blij dat ik al die spullen bewaard heb. Er zijn ook tere brieven bij over het sterven van een vader, een oma of iemand anders. Ook wel eens een brief met de vraag: Waarom doen we dit nu eigenlijk elke week? Alleen voor de punten en de prijs? Of...? Laat ik het nog eens duidelijk zeggen: Het ging om het bladeren, zoeken en lezen in de Bijbel. Daar heeft de Heere Zijn zegen over beloofd. En dáár heb ik op gehoopt, voor jullie om gebeden en hoop ik nog steeds. De rest was maar een aardigheidje om jonge mensen aan te trekken. Er zijn heel wat puzzelaars geweest die me schreven: "Ome Rien, ik lees al heel lang uw verhaaltje. M'n moeder zei: "Doe jíj nou ook 's wat en maak die bijbelse puzzels." Daar ga ik nu aan beginnen." Dáár ging het om. Door die verhaaltjes noemen sommigen van jullie me de grootste fan-tast van Nederland. Nou ja, vooruit, één moet de grootste zijn.

Schrijver

In de loop van de jaren hebben er heel wat mensen gevraagd wie ik nou eigenlijk ben en of ik familie van de kinderboekenschrijver M. Kanis ben. Dat zal ik nú kort vertellen. Ik was jarenlang meester en daarna directeur van een basisschool. Dat heette toen heel gewoon: hoofd of bovenmeester van een lagere school. In 1978 lieten de netvliezen van m'n ogen los en moest ík de school en de kinderen loslaten. Kunnen jullie begrijpen dat ik vooral dáárom zo blij was met het werk dat ik voor het RD mocht doen? Ik hou van kinderen, ik praat graag met hen en ik wil ze heel graag iets leren. Daar kreeg ik bij onze krant de kans voor. Al iets eerder was ik boeken gaan schrijven over dingen die vroeger écht gebeurd zijn. Eerst over mijn eigen kinderjaren in de Tweede Wereldoorlog (de Maarten Gunnink-serie), daarna nog een stel andere. Die zijn geen van alle uit mijn dikke duim gezogen. Als je m'n laatste boek leest ("Schoten in het bos"), dan weet je hoe het in de oorlog ging: wreed en hard. Al die zelfbedachte oorlogsboeken kloppen meestal niet. En daar houd ik niet van.

Prijs

"En, oom Rien, is dat nu allemaal in één klap afgelopen?" Zó heeft de dokter het niet gezegd. Hij zei verder: "Afgelopen! Voorlopig geen schrijf- of hersenwerk meer. Zo tegen de grote vakantie zien we weer. Wie weet, kunt u dan weer voorzichtig aan een boek schrijven." Maar, beste vrienden, zo lang kan de krant natuurlijk niet wachten. Dit werk moet doorgaan. Het is even moeilijk afscheid van jullie te nemen, dat wil ik best toegeven. Aan de andere kant: Ik heb dit werk lang mogen doen en daar mag ik dankbaar voor zijn. En nu? De krant zal wel proberen een aardige, nieuwe oom voor jullie op te zoeken. Die zal het doen op zíjn manier. Hij zal, denk ik, de reis naar Zuid-Afrika niet afmaken. Daar is hij niet bij geweest. Jongens en meisjes, de puzzels van de eerste maanden zijn al klaar. Voorlopig kan de krant vooruit. De laatste -voor de kerstvakantie- was nummer 702, weet je nog? Vandaag is dus 703 aan de beurt. De uitreiking van de weekprijs én van de boekenbonnen duurt dit keer misschien éven iets langer omdat de nieuwe oom of tante er nog niet is. Blijf alsjeblieft trouw meedoen met de vragen. Ook hier geldt: "Bid en werk!" De Heere kan dit eenvoudige werk gebruiken om jullie, behalve een prijs, een eeuwige zegen te geven. Groter prijs bestaat er niet. Ik zal jullie niet vergeten. De hartelijke groeten van

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.