+ Meer informatie

Er kan en er mag veel meer dan vroeger

De trouwdag op de "gevoelige plaat"

7 minuten leestijd

Een opvallende en bekende figuur, die steeds om het bruidspaar en zijn gasten heenzwerft, is de fotograaf. De man, die ijverig alle belangrijke en soms leuke voorvallen, tijdens de tocht van het bruidspaar naar gemeentehuis en kerk, vastlegt. Die zorgt voor zichtbare herinneringen aan de „grote" dag.

Kan iedereen dat nou zo maar en wat doet zo'n man precies? Maakt hij veel bijzondere dingen mee, prettige of vervelende? Maakt hij willekeurig zijn opnamen of volgens een van te voren opgezet plan? Over het werk van de fotograaf die een trouwreportage moet maken, vertelt de heer Van de Bunte, uit de Dorpsstraat in Nunspeet. Hij en zijn assistent doen dit werk al vijftien jaar In die tijd is er veel veranderd.

Is elke fotograaf in staat goede trouwreportages te maken?

Ieder die zich ervoor interesseeirt en er intens mee bezig is kan het. Toch is alleen de technische kennis voor een goede huwelijksreportage niet voldoende. Ervaring is van veel meer belang. De reportage is geslaagd als het bruidspaar het resultaat mooi vindt." Men kan een technisch goede serie maken, die toch niet voldoet. Het bruidspaar wil graag een vlotte reportage, hoewel sommigen ons weleens te weinig vrijheid geven. Dan kunnen wij niet voldoende creatief zijn. Het systeem van "ga maar staan, knip maar" komt niet vaak meer voor. Ik vind het jammer als wij te weinig vrijheid krijgen; voor een geslaagde reportage kunnen we die niet missen.

Zijn er vaste voorbereidingen vereist?

Ja, als eerste een gesprek met het bruidspaar, dat zeer belangrijk is. Sommigen doen het per telefoon, maar dat vind ik niet juist. Het persoonlijk contact is absoluut noodzakelijk. Wat zijn het voor mensen? Wat willen ze? Welke speciale eisen stellen ze? Hun eigen inbreng is vereist, om een geslaagde reportage te maken. Om een goede verstandhouding te krijgen, is zo'n gesprek onmisbaar en ook tijdens het maken van de reportage groeit die sfeer, wat een belangrijk aspect is. Daarom is het ook bijzonder leuk werk.

De fotograaf moet onder grote druk kunnen werken; voor een deel door de beperkte tijd, meer nog door het feit dat er niets mis mag gaan. Maar hij werkt met apparatuur en daarmee kan iets fout gaan. Een goede fotograaf is een perfectionist, die erg kritisch is op zijn eigen werk. Er valt natuurlijk weleens een foto minder goed uit. Een complete reportage is in mijn 15-jarige praktijk gelukkig nooit mislukt.

Hoe gaat de fotograaf precies te werk?

Hij begint, zoals bekend, bij het huis van de bruid, als het paar en dè gasten de deur uitkomen. Sortis ook wordt al een foto gemaakt van de bruid als de kapster haar werk heeft gedaan. Daarna moet de fotograaf steeds eerder ter plaatse zijn dan de stoet, die hij dus voor moet blijven. Hij moet zijn tijd zorgvuldig plannen en rekening houden, met eventualiteiten als verkeersopstoppingen en andere vertragingen, die hij moet trachten te ontlopen. Als de stoet bij kerk of gemeentehuis aankomt, moet hij klaar staan. Dan is er onvermijdelijk iets van haasten bij, ook al is er tijd genoeg, want hij- mag niets riskeren. sDat geeft aan het werk een zekere spanning, waardoor het tegelijk boeiend wordt.

Knipt hij willekeurig, om later het bruikbare uit te zoeken?

Nee, er wordt zeer gericht gewerkt. Alle foto's die worden gemaakt, worden ook geleverd. Daarom juist moet hij van tevoren met het bruidspaar afspreken hoe het moet worden; in grote lijnen althans. Een voorbeeldenalbum laten zien is bijna onmogelijk. Wij hebben er wel een, maar die veroudert snel, want ook op dit terrein verandert de opvatting steeds. Van tevoren overleggen we wat het zal gaan worden, maar er zijn uiteraard zo nu en dan voorvallen die er extra bijkomen. Zoals bijvoorbeeld een keer van een bruidegom die zijn veters stond vast te maken op de stoep van het gemeentehuis. Zo'n extra foto, die niet gepland was, wordt erg gewaardeerd.

Maakt de fotograaf vaak bijzondere dingen mee? Prettige of vervelende?

Spectaculaire dingen heb ik nooit meegemaakt, de plechtigheid verloopt over het algemeen zoals wordt gewenst. Mijn assistent maakte eens mee dat de bruidegom eerst zijn auto in de prak reed en tijdens de plechtigheid de trouwringen bleek te hebben vergeten. Direct erna bleek zijn nood zo hoog gestegen, dat hij even moest onderbreken om naar de WC te gaan! Ik heb nooit meegemaakt dat een van beiden op het laatste moment terugkrabbelde of iets in die geest. Kinderen zorgen wel vaak voor leuke plaatjes, door hun spontane reacties.

Soms zijn er aparte dingen tijdens een huwelijk; een bruidegom kreeg eens een geit aangeboden die ijverig van het bruidsboeket begon te smullen. Kleine bijzonderheden ontgaan ons veelal, wij zijn te geconcentreerd bezig met wat door het bruidspaar gevraagd is.

Er is een groot verschil tussen het maken van een trouwreportage en fotograferen voor de pers, wat wij ook doen. Als een bruid in tranen uitbarst, maken wij daar geen foto van, want dat wordt niet gewaardeerd. Maar als tijdens een openbare plechtigheid, bij het openen van een zaak of zo, iets dergelijks gebeurd, dan is zo'n foto juist erg' leuk voor de krant.

Is er een groot verschil tussen vroeger ennu, voor dit werk?

Ja, nu gebeurt het veel meer wederzijds. Vroeger was het alleen de fotograaf die bepaalde wat er gebeurde; dit hield ook verband met het veel grotere risico dat hij toen liep. Dat is totaal veranderd. Het materiaal is zo verbeterd dat er veel meer kan, terwijl men nauwelijks risico loopt dat er iets mislukt.

Maar er mag ook veel meer dan vroeger. Als er toen een bruidegom in een boom was geklommen, om zo een foto te laten maken, zou men dat te mal vinden. Nu kan zoiets en nog veel meer, waardoor soms bijzonder leuke plaatjes kunnen worden gemaakt. Daardoor is het werk veel interessanter geworden voor ons.

Maar voor mij is het meest opvallende verschil met vroeger toch wat ik al noemde: het contact. De psychologische benadering is totaal anders, prettiger en interessanter. Doordat wij meer mogelijkheden krijgen, is dit werk veel aantrekkelijker geworden en kunnen wij erg creatief zijn, wat voldoening geeft. Voor ons, maar ook voor de opdrachtgevers.

Kunt u nog iets vertellen over uw apparatuur en het materiaal?

Ik werk met een 6x6 Rolleiflex SLX met automatische belichting en transport, behoef alleen de tijd in te stellen en kan dus snel en effectief werken. Daarbij is een "vakflitser" nodig, die vrijwel uitsluitend door vakfotografen wordt gebruikt. Zo'n flitser kost al een duizend gulden. Als materiaal gebruik ik Kodak CPS professionele film, dat door vrijwel alle fotografen als het beste materiaal wordt geclassificeerd.

Veel veranderd

In de vijftien jaar dat de heer Van de Bunte dit werk doet, is er veel veranderd. Van zwart-wit ging men eerst gedeehelijk over naar kleur; sinds ongeveer tien jaar wordt er voor trouwreportages uitsluitend kleur gebruikt. Dit is mede een gevolg van de betere kwaliteit van de kleur en de houdbaarheid van kleurenfoto's. De firma Van de Bunte werkt sinds vijf jaar alles zelf af, wat belangrijk vlugger gaat dan uitbesteden. Dat vraagt 14 dagen levertijd en als er iets fout is gegaan opnieuw. Maar ook voor de kwaliteit is het zelf ontwikkelen en afdrukken de beste methode.

Prijs

Er wordt niet meer een serie foto's gemaakt, waaruit men de gewenste kan kiezen. Men kan bestellen voor 400 tot duizend gulden. Een reportage van 650 gulden komt het meest voor. Dit wordt schriftelijk vastgelegd en men ontvangt wat men heeft besteld. Wel komt het voor dat er een paar extra foto's bij zijn van leuke voorvallen, die niet extra worden berekend. Die worden namelijk juist vaak nabesteld. Van het laatste moet de fotograaf het hebben. Die nabestellingen komen altijd en vaak in groot aantal. Als dat niet zo was, zou de gevraagde prijs niet toereikend zijn. In het maken van de reportage, het ontwikkelen en afdrukken gaat veel tijd zitten.

Mislukkingen komen nauwelijks voor; dat gebeurt nog wel met het maken van groepsfoto's, waarbij gemakkelijk iemand juist met zijn of haar ogen knippert, een scheef gezicht trekt of onbewust staat te gapen. De echte statiefoto wordt nog steeds gevraagd, vooral door de wederzijdse ouders, om op de schoorsteenmantel te zetten. Daar komen nooit nabestellingen van, wel van de vlotste foto's en bijzondere voorvallen. En de familieleden zoeken natuurlijk degene uit waar ze zelf op staan!

Ook het feit dat men zich thans meer kan veroorloven heeft de trouwfoto graaf meer armslag gegeven. Daardoor is het maken van trouwreportages voor de vakfotograaf een in alle opzichten aantrekkelijke zaak geworden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.