+ Meer informatie

Herdersleven

3 minuten leestijd

„Papa, dat schaap beweegt helemaal niet", zei Fijke terwijl hij de wei in keek. „Dat klopt, het is dood", antwoordde ik kortweg. Toen Dieuwke en ik de nacht hiervoor bij de wei stonden te kijken -de maan was helder- zagen we het al liggen. Het vijfde in één dag. Hopelijk ook de laatste van deze crisis. De oorzaak was zogenaamde zomerlongontsteking. Komt als een explosie plotseling in de kudde. Na uitwendig onderzoek had de dierenarts ter plekke een van de dode schapen opengesneden. Meer dan de helft van de longen was verkleurd. Zomerlongontsteking is een rare ziekte. Het geniepige van de kwaal is dat er geen voortekenen zijn. In veel gevallen hoesten de zieke dieren niet eens. Ik zal het u nog sterker vertellen. Juist de dag ervoor had ik met dit koppel moeiteloos enkele kilometers afgelegd om ze van een weide buiten het dorp over te brengen naar de wei bij ons boshuisje. De reden voor deze verhuizing was dat het weidegras te eiwitrijk bleek voor dit soort schapen, waardoor ze aan de rees raakten. Onze boswei is schraler en daarom beter voor heideschapen. Ach, enig verband met een voorgeschiedenis is wel te leggen. Dan heeft de wandeltocht en/of de iets te flukse stoelgang hun weerstand aangetast en kon de ziekte doorbreken. Het hele koppel hebben we ingeënt met een langwerkend antibioticum. Ik geloof dat het diergeneeskundig onderzoek naar het optreden en behandelen van zomerlongontsteking nog niet in de afrondende fase verkeert. Bestrijding met het antibioticum is wel succusvol, maar preventief hebben we helaas niets voorhanden. Eenmaal uitgebroken pakt de ziekte het schaap stevig aan. Ons huis kent weinig omgevingsgeluiden. Toen we voor de nacht nog even om de kachel zaten, konden we binnen het steunen en kreunen duidelijk horen. Uiteindelijk benam de ziekte zes jonge schapen het leven. Iemand vroeg me hoe de kudde reageert als er dode dieren zijn. Interessante vraag. Ik heb de indruk dat ze verslagen reageren, terneergedrukt, mat. De aardigheid is er op zulke momenten duidelijk af ook bij de schapen. Ik heb gezien hoe een schaap met z'n voorpootje tegen een kadaver tikte: „Nichtje, opstaan." Zoiets zie je bij moederschapen wanneer ze hun lam in de benen willen zien, bij voorbeeld om de druk van de uier weg te laten sabbelen. Aandoenlijk om te zien dat er zeker iets bestaat van onderlinge betrokkenheid binnen de kudde. Gelukkig heeft de antistof alle andere jonge schapen gevrijwaard van dodelijke gevolgen van de longontsteking, maar ik ben best benieuwd of de staat van de longen voor hun verdere leven achteruit is gegaan. Nagenoeg zeker is dit het geval. Maar nu nog iets totaal anders dat ik u niet wil onthouden. Aan het einde van de dag waarop vijf schapen sneuvelden, kwam een verdwaalde mevrouw bij ons aan. Ze deed gezellig met onze maaltijd mee en al etende maakten we nader kennis. Zij meende dat Joh. Seb. Bach kabbalistische schema's in zijn werken had gestopt. Is dit curieus of niet? Ik bedoel dit niet neerbuigend. Ze was allervriendelijkst en belangstellend. Overigens zal ik me niet nader in de kabbala verdiepen. „Want het Leven immers is geopenbaard..." Leven in de volste zin! Fijn om een column af te mogen sluiten met LEVEN.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.