+ Meer informatie

Christenen doe(n) wat!

4 minuten leestijd

Met verbazing hebben dr. J. Blokland en mr. J. L. de Vries kennisgenomen van het artikel "Christenen, doe wat!" (RD, 31 oktober). Volgens hen roept het artikel meer vragen op dan dat het antwoorden geeft. Evert van Vlastuin geeft een korte reactie.

De Raad van Europa, het Europees Parlement, wie moet nu iets doen of juist niets doen? Na een vlammend emotioneel betoog blijft de lezer in verwarring achter. Want wat is nu eigenlijk de bedoeling van het artikel?

In zijn artikel verhaalt Van Vlastuin over de onlangs gehouden hoorzitting over euthanasie van de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa. Hier waren oud-minister Borst en de Nederlandse recht-op-stervenbeweging wel vertegenwoordigd, maar hun tegenstanders niet. Via de Raad van Europa -abusievelijk omschreven als een "mensenrechtenorganisatie"- komt hij uiteindelijk terecht bij het Europees Parlement. Op negatieve wijze bericht hij over een daar vorig jaar gehouden hoorzitting.

Zoals Van Vlastuin al aangeeft, ontstaat er vaak verwarring als het gaat over de Raad van Europa in verhouding tot de Europese Unie. De Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa en het Europees Parlement zijn twee onderscheiden instanties, waarvan de activiteiten totaal verschillend van aard zijn. Door de manier waarop Van Vlastuin zijn artikel heeft opgesteld, schept hij toch ruimte voor verwarring omtrent deze instanties en legt hij verantwoordelijkheden daar waar ze niet horen.

Niets zeggen?

De Raad van Europa wordt gevormd door de ministers van de lidstaten en de Parlementaire Assemblee, een soort volksvertegenwoordiging. Voor Nederland zitten er zeven afgevaardigde kamerleden in de Assemblee, verdeeld over PvdA (3), CDA (2) en VVD (2). De ChristenUnie en de SGP zijn als kleine partijen niet vertegenwoordigd. Dit maakt het moeilijk om de gebeurtenissen nauwlettend te volgen en onmogelijk om actief deel te nemen aan het uitnodigingsbeleid bij hoorzittingen zoals die in Parijs. Het is begrijpelijk dat Van Vlastuin teleurgesteld is over de afwezigheid van christelijke organisaties. Maar qua praktische mogelijkheden ligt de bal hier bij de Nederlandse leden van de Assemblee.

Niet bij het Europees Parlement, de rechtstreeks gekozen volksvertegenwoordiging van de Europese Unie. Daar werd in het najaar van 2000 ook gedebatteerd over euthanasie. Er was namelijk beroering ontstaan in het Europees Parlement over het nieuwe euthanasiewetsvoorstel dat aan de Nederlandse Tweede Kamer was voorgelegd.

De christen-democratische fractie sprak zich uit tegen deze wetsvoorstellen en ook de Duitse groenen waren er fel tegen gekant. In samenspraak met hen heeft de eurofractie ChristenUnie-SGP geprobeerd een urgentiedebat over euthanasie op de agenda te krijgen. In deze debatten, die gevolgd worden door een resolutie, spreekt het EP zich uit over onderwerpen die in de actualiteit staan, als mensenrechten, natuurrampen en de doodstraf. Zouden we ons wel uitspreken over de overstromingen in Duitsland, maar niets zeggen over euthanasiewetgeving die rechtstreeks tegen Gods geboden ingaat?

Breed gesteunde actie

Uiteraard hebben wij deze kans gegrepen. Het leek namelijk mogelijk dat als ieder lid van het EP naar eigen overtuiging zou stemmen, een meerderheid een dergelijke resolutie zou steunen. Helaas liepen de zaken niet zoals wij graag gewild hadden. De linkse fracties kwamen er niet uit en het gedraai en gedraal van de socialisten, groenen en liberalen noodzaakten tot een andere legitieme vorm van actie.

Daarom werd een hoorzitting georganiseerd door vier vertegenwoordigers van de PPE (christen-democraten), de EDD (eurofractie ChristenUnie-SGP), de groenen en de UEN. Op uitnodiging van de eurofractie is een aantal christelijke organisaties uit Nederland naar Straatsburg gekomen om hun standpunt weer te geven. Van Vlastuin noemde het een mislukt privé-initiatief, spreekt van de waan van de dag en suggereert op onfrisse wijze een cameraobsessie van de christelijke organisaties. Feitelijk betrof het een breed gesteunde actie. Dat deze actie uiteindelijk niet het succes had dat wij gehoopt hadden, lag aan de omschreven interne politieke verwikkelingen.

Tot slot. Het artikel van Van Vlastuin roept meer vragen op dan dat het antwoorden geeft. De gevallen die hij beschrijft gaan beide om een hoorzitting over euthanasie waarbij het woord "Europa" voorkomt. Maar verder blijkt het om twee totaal verschillende organisaties en situaties te gaan. In het Europees Parlement werd wél gehandeld door christenen, bij de Raad van Europa niet. Van Vlastuin zet beide gebeurtenissen negatief weg. Het groepje christenen dat Van Vlastuin op ongenuanceerde wijze verantwoordelijk stelt voor het ontbreken van een pro-lifegeluid in Parijs, kan zich op geen enkele wijze verdedigen.

De concrete verantwoordelijkheid voor falen valt niet altijd direct toe te wijzen. Maar bij de constatering dat actie noodzakelijk is, kan men deze verantwoordelijkheid ook vrijwillig op zich nemen. Dat roept de vraag op waarom Van Vlastuin zelf geen contact gezocht heeft met de kamerfracties van ChristenUnie en SGP of met christelijke organisaties in Nederland. Vreemd dat hij niets met zijn kennis gedaan heeft. Behalve dan een insinuerend stuk schrijven over een groep mensen die zich ingezet heeft om hun standpunt tegen euthanasie naar buiten te brengen.

De auteurs zijn respectievelijk lid van het Europees Parlement voor de ChristenUnie-SGP en beleidsmedewerkster van deze fractie.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.