+ Meer informatie

Klanttekening

7 minuten leestijd

.

Gratis? (I)

Heel af en toe kan een mens heimwee krijgen naar lang vervlogen tijden. Het leven was simpel. Aan het eind van de week of de maand kreeg de werkman zijn loon. 's Avonds thuis werd de inhoud verdeeld over kostenposten als huur, de kruidenier en iets voor later. Wie spaarde, stopte het in een oude kous. Een enkeling had een boekje bij de bank.

Maar de tijden veranderen. De welvaart der volkeren ging niet aan Nederland voorbij. Waar veel is viel dus veel te halen. De bazen die elke week met hun loonzakjes langs bouwplaatsen en scheepswerven gingen, werden een gewild doelwit van het roversgilde. Om hen een stap voor te zijn werd ook jan-metde-pet aangemoedigd om een rekening bij de bank of de giro te openen. Desnoods stortte de baas of de vakbond er een tientje op als lokkertje. Ook de banken waren niet mis, mooie mappen om de afschriften in op te bergen stroomden bij de nieuwe rekeninghouders binnen. Alles was gratis. Het leek niet op te kunnen. De banken blij en de burger blij. De banken zagen in hun dromen het grote geld binnenstromen. Wie een keer een rekening had, zou bij die banken ook wel aankloppen voor zaken als spaar- en beleggingsrekeningen, hypotheek, aandelen en mogelijk nog meer.

De banken hadden echter buiten de calculerende burger gerekend. Geheel volgens Nederlandse traditie had hij bij de ene bank een salarisrekening, bij de andere een hypotheek en bij de volgende een spaarrekening. De transacties tussen al die rekeningen zijn niet gratis, daarvoor moeten handelingen worden verricht. De banken sloegen terug. De rekeninghouder zou moeten betalen voor het gebruik van hun diensten. De Postbank schafte de rente op de betalingsrekening af. Andere banken kozen voor het laten betalen voor het gebruik van cheques. De Rabo dacht zelfs nog meer aan kosten in rekening te brengen, maar zag daar na een uittocht van rekeninghouders voorlopig maar even van af. De burger heeft de illusie dat het gebruik van de diensten van de banken gratis is.

Gratis? (II)

Maar zo gratis is dat niet. Ook niet voor de particuliere bankrekeninghouder. Wie sinds 1 januari zijn acceptgiro's goed doorkijkt, kan daarop bedragen tegenkomen die hij daarvoor nog nooit had gezien. De banken zijn op die datum begonnen de bedragen voor de verwerking van de acceptgiro's door te berekenen aan de zakelijke gebruikers. Veel zakelijke gebruikers, bedrijven, verenigingen, verhuurders, berekenen die kosten door. Hoeveel extra de consument gaat betalen, hangt van degene die de acceptgiro verstuurt af. Er zijn er die het heel bont maken. Zo rekent de woningbouwvereniging Het Oosten in Amsterdam drie gulden bij een over te schrijven bedrag van vijftien.

De postorderbedrijven stellen zich hierbij vergeleken heel wat bescheidener op. Otto en Neckermann vragen voor de kosten van het betalingsverkeer twee kwartjes. Yves Rocher, die per post 90 procent van zijn omzet aan cosmeticaprodukten variërend van lipstick tot badschuim aan de man/vrouw brengt, vraagt zijn klanten ƒ 0,53. De banken brengen Yves Rocher 45 cent in rekening. Het bedrijf telt daar 8 cent bij op, voor de btw die de schoonheidsfabrikant over die 45 cent moet afdragen.

Men heeft voor het apart in rekening brengen gekozen, aldus financieel-directeur Burrekers, zodat de klant kan zien waarmee „de bank ons confronteert. Bij het doorberekenen van de kosten van het betalingsverkeer in ons produkt zou dat niet duidelijk zijn. Mochten de kosten verhoogd worden, dan zouden de produkten iedere keer duurder worden, waardoor wij onszelf uit de markt prijzen".

Burrekers vindt het onbevredigend dat de banken hun kosten op de zakelijke en dus indirect ook op de particuliere verbruikers afwentelen. Het gaat bij zijn bedrijf om een behoorlijke post. Per jaar verstuiut Yves Rocher 1,2 miljoen acceptgiro's. Daarvoor moet zij aan de banken zo'n 600.000 gulden betalen. Bij het niet in rekening brengen van de 53 cent aan de klanten zou het bedrijf de helft van zijn winst voor belasting kwijt zijn.

Kwaad werd het bedrijf toen het in december een advertentie van de Postbank zag. Daarin verkondigde deze bank dat het gebruik van de diensten van de Postbank gratis blijft. Misleidende reclame vond het van origine Franse schoonheidsbedrijf en diende een klacht in bij de Reclame Code Commissie. De Postbank is helemaal niet gratis, zo betoogt Biu-rekers. De zakelijke gebruiker moet betalen en die zal dat weer aan de consument in rekening brengen. Bovendien is de reclame ook lastig voor het bedrijf. Klanten die op hun rekening de 53 cent ontwaren, bellen verontwaardigd op. Zij zijn bij de Postbank en die is toch gratis? Niet dus.

Voor de consument is er een ontsnappingsmogelijkheid. Hij kan gebruik maken van een overschrijving. Dat is nog gratis, maar niet lang meer. ABN AMRO heeft al laten weten daarvoor 2,50 gulden in rekening te gaan brengen bij de zakelijke gebruiker. En die zal niet schromen dat bedrag op de een of andere manier door de consument te laten betalen.

NS-zuil

Als de stationsomroepster aankondigt dat de trein van A naar Z zoveel minuten vertraging heeft, zie je her en der op het perron mensen als gestoken reageren. Die zien aansluitingen, laatste bussen en afspraken in het honderd lopen. Heel vervelend, ook voor de spoorwegen. De reputatie van het openbaar vervoer wordt daar immers bepaald niet beter door.

Steeds meer probeert de Nederlandse Spoorwegen het publiek op zijn of haar wenken te bedienen. Lange rijen voor het loket moeten bij voorbeeld zo veel mogelijk voorkomen worden. Voor de vijf-retour- kaart hoefje maar één keer te wachten. Vervolgens moet de reiziger zelf vijf keer een datumstempel halen, maar bij die automaat staat nooit een rij. Ook vragen over reistrajecten en tarieven heeft men liever niet aan het loket.

De mogelijkheden om thuis zelf uit te dokteren wat de beste reistijd en -route is, zijn door de NS-reisplanner (alleen voor bezitters van een personal computer) al heel wat verbeterd. Deze week is op het Centraal Station Den Haag iets dergelijks in gebruik genomen: Een zuil waar men op vrij eenvoudige wijze de snelste reisweg en informatie over tarieven kan verkrijgen. Eventueel kan er zelfs kosteloos een afdruk van deze gegevens worden gemaakt. In de toekomst kunnen bij dergelijke zuilen ook internationale dienstregelingen worden opgevraagd en wordt het mogelijk hier zelf reserveringen te maken. De zuil is overigens gekoppeld aan de Videotex-computer. Wie van het Videotex-systeem gebruik kan maken, kon dezelfde informatie dus thuis al opvragen.

Shoarma

Liefhebbers van een broodje shoarma kunnen rustig verder eten. De nogal kritische consumentenorganisatie Konsumenten Kontakt ging op pad om te onderzoeken hoe het met de kwaUteit van dit produkt gesteld is. Dat viel alleszins mee. Ze troffen geen haarden van bacteriën aan, hoezeer dat bij dergelijke vleesprodukten ook voor de hand zou liggen.

Officieel wordt er bij het maken van dergelijke (van oorsprong joodse) broodjes gebruik gemaakt van schapevlees. Wie zich voor gemiddeld 6,25 gulden zo'n tussendoortje of maaltijdvervanger aanschaft, moet er echter niet al te vast op rekenen dat er ook werkelijk schaap tussen zit. Van de twintig broodjes die KK testte, waren er acht bereid met varkensvlees, vijf met schape- of lamsvlees, vier met rundvlees en zelfs één met kip.

De hoeveelheid vlees per broodje verschilt nogal van zaak tot zaak. De karigste was belegd met 64 gram, de meest royale versie bevatte 168 gram. Ook de prijs loopt sterk uiteen, van 5 tot 7,50 gulden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.