+ Meer informatie

Volgsatelliet vissers nog weinig zinvol

Pas bij invoer zeedagenregeling komt volgsysteem goed tot zijn recht

5 minuten leestijd

DEN HAAG - Het ziet er niet naar uit dat de Nederlandse visserijvloot onder de huidige quotaregeling via satellieten gecontroleerd gaat worden. De verbeteringen in de controle wegen niet op tegen de hoge kosten. Als de Europese Gemeenschap echter akkoord gaat met het Nederlandse voorstel om een zeedagenregeling In te voeren, dan kunnen satellieten wel een effectieve bijdrage leveren aan de controle.

Dat staat in een rapport over satellietvolgsystemen dat minister Bukman van landbouw, natuurbeheer en visserij gisteren naar de Tweede Kamer heeft gestuurd. Het is opgesteld door ambtenaren van het ministerie.

Het idee om vissersschepen te controleren via satellieten is afkomstig van de voorganger van Bukman, Braks, die vorig jaar september onder druk van de PvdA af moest treden omdat hij de Kamer niet volledig zou hebben geïnformeerd over mogelijke visfraude. Braks deed zijn voorstel toen (oud-)ambtenaren van de Algemene inspectiedienst van het ministerie via de media uitlatingen hadden gedaan dat de controles van de hoeveelheden vis die gevangen mogen worden volgens de EG-normen, niet deugden.

De ambtenaren zijn aan het werk gegaan met het idee en het rapport werd gisteren naar de Kamer gestuurd. Minister Bukman geeft het rapport zonder commentaar door.

Proef

Hij wil echter wel een beperkte proef toestaan. Daaruit blijkt dat de bewindsman niet afwijzend tegenover dit nieuwe controlesysteem staat. Met het experiment wordt gerichte visserij op schol boven de 56e graad noorderbreedte gestimuleerd. Het bereiken van deze verre visgronden kost extra tijd. Daarom krijgen de deelnemers aan het experiment twee extra zeedagen voor elke reis naar deze visgronden, wanneer daar minstens drie dagen wordt gevist. Een satellietvolgsysteem kan een uitstekend hulpmiddel zijn om vast te stellen of en hoelang de visserij boven de 56-gradengrens wordt uitgeoefend.

Deelname aan het project geschiedt op vrijwillige basis. De kosten worden gedragen door het bedrijfsleven. Het experiment zal tien weken duren en Bukman wil graag dat twintig a dertig vissers deel gaan nemen. Het streven is erop gericht half september definitief het groene licht voor het proefproject te geven. Naar alle waarschijnlijkheid zal de Tweede Kamer nog voor die tijd een debat houden met de minister over deze zaak. Een satellietvolgsysteem bewijst zijn nut vooral bij het beantwoorden van de vraag hoelang en waar vissers zich op zee bevinden. De hoeveelheid gevangen vis kan er echter niet mee worden bepaald. Wat dat betreft biedt de „vistachograaf" meer mogelijkheden.

Officieel heet een systeem waarmee via een satelliet de preciese plaats van een schip wordt bepaald, een satellietvolgsysteem. Daarmee kan op een bepaald tijdstip de preciese plaats van een object, in dit geval een kotter, worden vastgesteld. Via dit systeem kunnen door de gebruiker ook korte elektronische boodschappen worden verzonden en ontvangen.

Fraude

Een dergelijk systeem is volgens het rapport gevoelig voor fraude. De visser kan de apparatuur tijdelijk onklaar maken en zich vervolgens op overmacht beroepen. Tegen het onklaar maken van de antenne van het zendsysteem kan niets gedaan worden, maar de plaatsbepalingsapparatuur zou in een verzegelde "black box" geplaatst kunnen worden.

Het grootste bezwaar van controle via satellieten is dat 'slechts' het vaartuig geïdentificeerd kan worden op een bepaalde plaats en op een bepaald tijdstip. Over hetgeen de visser doet en over de vangsten worden geen gegevens doorgegeven aan de wal. Maar juist bij deze twee laatste punten zitten wel de grootste problemen. De controleurs van de Algemene inspectiedienst willen eigenlijk precies weten waar de visser hoeveel vis gevangen heeft van welke soort.

Beperkingen
De ambtenaren concluderen dan ook in hun rapport dat een satellietvolgsysteem geen nut heeft bij het bepalen of de vissers zich houden aan de maximale hoeveelheid vis die gevangen mag worden. Ook kan niet goed gecontroleerd worden in welk gebied de visser het zeebanket vangt, want als een kotter in een bepaald gebied verkeert, dan wil dat niet per definitie zeggen dat er gevist wordt.

Het satellietvolgsysteem bewijst zijn nut vooral bij het beantwoorden van de vraag hoelang en waar vissers zich op zee bevinden. Tot op het uur kan bepaald worden hoelang de visser buitengaats is geweest. Als er een zeedagenregeling komt op basis van de hoeveelheid vis die gevangen mag worden, kan het satellietvolgsysteem grote diensten bewijzen.

Maar het zal pas echt waarde krijgen als het voor alle Europese vissers wordt ingevoerd. De discussie over de satellietvolgsystemen moet dan ook betrokken worden bij het komende debat over de herziening van het EG-visserijbeleid.

Prijzig

Het satellietvolgsysteem is op dit moment behoorlijk prijzig. Per vaartuig moet een bedrag worden geïnvesteerd van 20.000 gulden en de exploitatie per jaar bedraagt een kleine 9.000 gulden. Er is ook een goedkoper volgsysteem. Dan vindt er geen controle plaats via de satelliet, maar achteraf als het schip is aangeland. In het schip wordt dan een box geïnstalleerd die op geregelde momenten via de aanwezige navigatie-apparatuur de positie van het schip registreert. De informatie wordt later afgelezen. De ambtenaren noemen dit systeem een „vistachograaf'. De kosten hiervan bedragen eenmalig zo'n 7500 gulden per kotter en per jaar zo'n 1300 gulden. Het probleem is echter dat dit systeem nog helemaal ontwikkeld moet worden. Via een reeds bestaand satellietsysteem voor communicatie, Inmarsat-C, en de plaatsbepalingsapparatuur van schepen is het op dit moment al mogelijk het duurdere systeem in te voeren.

Subsidie

De Europese Gemeenschap doet op dit moment ook onderzoek naar de mogelijkheden van satellietcontrole van vissersschepen. Voor de aanschaf van plaatsbepaUngsapparatuur via satellieten is reeds een subsidieregeling in het leven geroepen. Op grond daarvan kan een bijdrage van 50 procent worden uitgekeerd voor de investeringskosten. De visser hoeft in dat geval geen 20.000, maar 10.000 gulden per kotter uit te trekken. Als een satellietsysteem daadwerkelijk ingevoerd zou worden en alle vissers zouden gebruik maken van de subsidie, dan zou de EG ruim zes miljoen gulden armer zijn. In Nederland zijn er namelijk ongeveer 650 visserschepen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.