+ Meer informatie

IS DE DIACONIE WEER AAN ZET IN DE ZORG?

3 minuten leestijd

Enige dagen geleden woonde ik een congres bij over solidariteit in de zorg. Een van de sprekers constateerde dat de onderlinge solidariteit in ieder geval voor de jongere generatie niet meer zo vanzelfsprekend is.

Sommigen zien het als een van boven opgelegde eis in plaats van een innerlijke overtuiging. En de overheid? Met in het achterhoofd de bezuinigingen roept die de burgers op om hun eigen verantwoordelijkheid te nemen, wat er op neerkomt dat mensen voor zichzelf moeten zorgen. En als je dat dan niet kunt? Als je ziek bent, als je oud bent en alleen op de wereld staat of als je zwaar gehandicapt bent — wat dan? Dan springt het ‘maatschappelijk middenveld’ maar in, zegt Den Haag. Met andere woorden: dan zijn de kerken aan zet.

Het lijkt haast een omgekeerde beweging: Eerst moeten decennialang alle diaconieën zich terugtrekken uit het bestuur van instellingen voor zorgverlening, en nu de verzorgingsstaat steeds meer op zijn retour is wordt de kerk aangespoord om die taak weer op te pakken.

Dit roept bij mij tegenstrijdige gevoelens op:

— een gevoel van opstandigheid omdat goede zorg voor mensen die daarop aangewezen zijn toch ook een taak van de staat is; of is sociale gerechtigheid geen publieke zaak meer?

— een gevoel van gelatenheid met tegelijkertijd de reactie om toch maar na te gaan wat we als kerken kunnen doen, omdat ouderen en hulpvragers anders op den duur de dupe zijn.

Eén ding is wel duidelijk geworden op het congres: van de grootste christelijke partij hebben we niet veel te verwachten. In een van de workshops gingen de heer Den Uijl, directeur van de Egmondshof (u weet wel, van die pyjamadagen) en mevrouw Vietsch, lid van de tweede kamer voor het CDA met elkaar in debat over de vraag of het geld in de zorg eerlijk verdeeld wordt. Wat me vooral bijgebleven is naast de strijdlust van de heer Den Uijl voor rechtvaardigheid en eerlijkheid, is een totaal gebrek aan visie bij mevrouw Vietsch. Dat er keuzes gemaakt moeten worden is te begrijpen, maar om willekeur te voorkomen zal er toch een duidelijke visie moeten zijn waar we in de toekomst met de zorg naar toe willen en wat wel of niet van de overheid verwacht mag worden? Na herhaalde keren vergeefs vragen vanuit de zaal naar de uitgangspunten en de visie van het CDA, verzuchtte een directeur van een grote christelijke zorginstelling: Ze zeggen dat een land de regering krijgt die het verdient…

De regering kan de kerken wel oproepen om mantelzorg te verlenen, maar doen we dat niet al volop? Ik denk aan de ouderling die een hulpbehoevende pastoraal begeleidt, aan de diaken die helpt om wegwijs te worden in de papierwinkel en met het invullen van de benodigde formulieren, aan de zuster van de zusterkring die trouw op bezoek gaat. Of moeten we ons afvragen hoe we op een eigentijdse wijze de individuele zorgvragers en de zorginstellingen nog meer kunnen ondersteunen? Zijn we bereid daar diaconale gelden voor opzij te leggen? Hoe ver gaat ónze solidariteit?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.