+ Meer informatie

Met een knalrode wentelrok in Bangkok

Hilde de Kruiff (17) met ZOA op bezoek in Thaise vluchtelingenkampen

5 minuten leestijd

Ze zit boordevol verhalen. Niet verwonderlijk, want de 17-jarige Hilde de Kruiff uit Ermelo is net terug uit Thailand, waar ze met haar leraar scheikunde en de heer Fokkema van de stichting Zuid Oost Azië enkele vluchtelingenkampen heeft bezocht.

Pas afgelopen zaterdag kon ze haar ouders op Schiphol gelukkig nieuwjaar wensen. Vlak voor Oud en Nieuw was ze met de heren Pronk en Fokkema naar Thailand vertrokken. De ZOA had Hilde, vwo-6-leerling van het christelijk college Nassau-Veluwe te Harderwijk, de reis aangeboden omdat ze met andere scholieren maar liefst 75.000 gulden had ingezameld voor een schoolgebouw in een Thais vluchtelingenkamp. De actie van de leerlingen kwam het ministerie van ontwikkelingssamenwerking ter ore. Die verhoogde het bedrag prompt tot 125.000 gulden.

Hilde heeft in Thailand drie kampen bezocht waarin mensen verblijven die uit Laos, Cambodja en Vietnam zijn gevlucht voor het communistische geweld. De eerste en laatste drie dagen van haar bezoek aan het Aziatische land bracht ze door in de hoofdstad Bangkok. „Wat me meteen opviel in Bangkok, was het verkeer. Onvoorstelbaar. Wat een drukte! Amsterdam is er niets bij. En stinken!

De smog is er enorm. Wij lieten ons af en toe vervoeren in een open driewieler (die zie je in Thailand overal), maar dan hield ik altijd een zakdoek voor mijn neus. Bangkok stinkt vreselijk".

Natuurlijk is de Thaise bevolking heel anders dan de Nederlandse: andere manieren, andere tradities, andere gewoonten, andere talen. Al die verschillen kunnen soms voor behoorlijke misverstanden zorgen.. Hilde:
„Zo wilde ik in een winkeltje kaarten kopen voor thuis en voor m'n vrienden en vriendinnen. De verkoper legde bij elke kaart een enveloppe op de toonbank. Maar ik wilde helemaal geen enveloppen. Dat snapte de beste man van geen kanten. Als je een kaartje stuurt, dan doe je dat toch in een envelopje? Maak nu die verkoper eens duidelijk wat je precies wilt!"

Suikerzakje
„Eens vroeg ik in een restaurantje een extra suikerzakje bij de thee. Die zakjes waren heel apart, heel leuk. Mijn zusje spaart suikerzakjes, dus vroeg ik er een voor haar. Had je die ober moeten zien kijken! Hij was echt verwonderd over zoveel brutaliteit. Ik kreeg het zakje niet. Achteraf hoorde ik dat een Thai zo'n vraag opvat als een blijk van ontevredenheid".

„In Bangkok wilden wij een bezoek brengen aan de tempel van de boeddhisten. Ik had echter een kniebroek aan. Daar wees een wildvreemde man mij op. Dat kon echt niet, schudde hij met zijn hoofd. Hij, dook vervolgens een struik in en haalde een knalrode wentelrok te voorschijn. Die mocht ik voor vijf gulden van hem lenen. En zo kon ik de tempel in. We hebben er later nog hard om gelachen".

Na Bangkok heeft Hilde een kijkje genomen in de vluchtelingenkampen Green Hill Side, Ban Napho en Ban Vinai. In die kampen, zo'n twee vierkante kilometer groot, wonen tienduizenden mensen die in Thailand een veilig heenkomen hebben gezocht vanwege het oorlogsgeweld in eigen land.

Het kamp Ban Vinai is er volgens Hilde het slechtst aan toe. „In dit kamp is weinig regel. Daardoor is het een slordig kamp. De huisjes zijn lelijk uitgebouwd. De riolen zijn open, waardoor overal een vieze lucht hangt. De mensen hebben gelukkig wel voedsel, al is het naar onze begrippen niet bijster veel, maar voor de gemiddelde Thai doen ze niet onder.

In Ban Vinai zag ik vooral vrouwen en kinderen. Mannen zijn er amper. Die staan in hun eigen land aan het front. De mannen die ik zag, waren verminkt, misten een arm of hadden een houten been. Van de gezichten van sommige mensen kon ik het leed aflezen".

Hilde heeft in Ban Vinai het schoolgebouw geopend dat van de 125.000 gulden is neergezet. In het schoolgebouw zullen binnenkort verpleegkundigen worden opgeleid. „De medische nood in Ban Vinai is groot en dat komt vooral doordat de mensen niet meteen bij een ziekte naar een arts of verpleegkundige gaan, maar eerst een medicijnman raadplegen. Als de medicijnman geen raad weet, gaan ze naar de kruidendokter. Weet die het ook niet, ja, dan gaan ze het toch maar eens proberen in het ziekenhuis. Vaak is het dan te laat. En dan hoor je de zieken uitroepen: „Zie je wel: Jullie kunnen me ook niet helpen". Als mensen van hun eigen stam en taal worden opgeleid, gaan de zieken waarschijnlijk eerder naar het ziekenhuis en krijgen ze misschien meer vertrouwen in de westerse geneeswijzen".

Gordijn
„Toen ik bij de opening het gordijn voor de naamplaat van de school wegschoof, werd ik heel erg verrast. De school bleek "Nassau-college" te heten. Die naam had.de ZOA gekozen als dank aan de leerlingen van onze school in Harderwijk". De leerlingen van het Nassau-college te, Harderwijk hebben vorig jaar via een sponsorloop, oliebollenacties en kaartenverkopingen het gigantische bedrag bij elkaar gebracht.

De acties werden georganiseerd, door een werkgroep ontwikkelingssamenwerking, waarin zestien leerlingen zitting hebben en waarvan Pronk voorzitter is.

„Toen de ZOA ons zei dat er twee mensen van de werkgroep naar Thailand mochten, hebben we gestemd. Pronk kreeg zestien stemmen, ik negen"

Gaat Hilde binnenkort op eigen houtje naar Thailand? „Moeilijke vraag voor iemand die net thuis is. Momenteel is het in Thailand de droge tijd. Ik denk dat ik nog een keer in de natte tijd ga. In die tijd zal de situatie voor de kampbewoners erger zijn dan nu. Want de daken van hun huizen zijn zo lek als een mandje".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.