+ Meer informatie

Geselsie uit Suid-Afrika

3 minuten leestijd

Van mieliepap houd ik niet, dat zult u zich nog wel herinneren. Maar over het algemeen kan ik de Afrikaanse keuken wel waarderen. Niet dat ik m'n Nederlandse menukaart ingeruild heb voor een Afrikaanse. Dat heeft niet te maken met mijn smaakvoorkeur, maar met m'n kookboeken. Ik heb een hele rij Nederlandse staan, een goede Afrikaanse ontbreekt nog. Het wordt hoog tijd om "Kook en geniet" eens aan te schaffen. Een paar "flatervrije" recepten heb ik inmiddels wel bij m'n schoonmoeder overgeschreven.
Ik bezit trouwens wel een kookboekje over de Zuid-Afrikaanse keuken, maar daar heb ik iets tegen. Het is namelijk pure ANC-propaganda, op de voorkant staat een foto met uiteraard eten, maar ook een man met een ANC-T-shirt en een grote poster van Nelson Mandela, "The struggle is my life" ("de strijd is mijn leven"; het boekje dateert uit de tijd dat Mandela nog in de gevangenis zat). Dat mensen propaganda maken is mij best, maar ik zoek het niet in m'n keuken.
Wat wel heel duidelijk in dit "kleurrijke" boekje naar voren komt, is dat je niet van de Zuid-Afrikaanse keuken spreken kunt. Om voor deze gelegenheid weer even de oude rassenscheidingen van stal te halen: Er is grofweg een zwarte, een kleurling- en een blanke kooktraditie. Voor ons, verwende westerlingen, is de keuken van de zwarten niet bijster interessant. Maar wél heel gezond. Onder het zwarte bevolkingsdeel blijken bijna geen hart- en vaatziekten voor te komen, wat wel wordt toegeschreven aan de eetgewoonten.
De kleurlingkeuken is een even grote ratjetoe als deze bevolkingsgroep zelf Dit deel van de Zuid-Afrikanen bestaat niet uit alleen mensen van gemengd blank en zwart bloed, er is ook veel Maleis bloed onder hen. Er werden vroeger namelijk slaven uit Maleisië gehaald. Dit waren islamieten en zodoende zijn vooral in de Kaap nog steeds veel kleurlingen moslim. Die godsdienst heeft natuurlijk een grote invloed op de eetgewoonten, al kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het met het alcoholverbod niet zo nauw genomen wordt. Kleurlingen staan bekend als stevige drinkers. Maar ik kan me vergissen, misschien geldt dat vooral voor de niet-moslims onder hen.
En dan is er nog de Afrikaner keuken. Misschien vormt die een nog wel grotere hutspot dan de kleurlingenkeuken. Uit bijna alle Europese landen is wel een of ander opgepikt, en aangepast aan de omstandigheden aan het andere einde van de aardbol. Je staat vaak verbaasd hoe eenvoudig smakelijke gerechten klaar te maken zijn. Neem nou dadelbrood. Er komt geen mixer aan te pas, maar zo'n cake ligt me beslist niet zwaarder op de maag dan cake waarvan het deeg met zorg luchtig is geklopt. Natuurlijk beïnvloeden al die mensen met verschillende gewoontes elkaar. Bij een Afrikaner op tafel staat ook chutney of blatjang en hij lust waarschijnlijk ook wel een "samoosa" (een hartig gefrituurd deegpakketje) uit de winkel van de Indiër. Dat is trouwens een bevolkingsgroep die de eetcultuur van het vaderland grotendeels behouden heeft. Indiërs zijn niet de enigen. Portugezen, Grieken, joden, ze eten nog vaak zoals moeder het van haar moeder leerde. En dan heb je natuurlijk ook nog mensen die het bij boerenkool met worst houden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.