Bekijk het origineel

De zestiende ontsnapt

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

De zestiende ontsnapt

11 minuten leestijd

Het is wel heel kras, dat binnen drie maanden tijds zestien gevangenen uit onze gevangenisinrichtingen hebben kunnen ontvluchten. Dat wijst er toch wel op, dat er bij de bewaking van deze inrichtingen iets niet in orde is. De laatste ontsnapping, die van één van Nederlands ergste misdadigers, heeft groot opzien gebaard. Zij is die van de 32-jarige Han Gruyters, bijgenaamd de Zwarte Ruiter, woonachtig in Noord^ Brabant, in het dorp Mierlohout. Hij was in de maand December van 1956 veroordeeld wegens doodslag tot een gevangenisstraf van 15 jaar. Hij had een lange reeks van misdrijven begaan. 'De ergste daarvan waren de roofoverval op het postkantoor te Ravestein, waarbij hij de kantoorhouder dood schoot, en een poging tot doodslag in Tilburg, toen hij op een persoon, die hem tijdens zijn autodiefstal betrapte, zijn pistool leeg schoot. Bij zijn arrestatie bleek hij in het bezit te zijn van een pistool en een stengun, welke er het bewijs van leveren, dat hij niet voor het plegen van moord en doodslag terugdeinst.

Na zijn veroordeling — omdat hij geacht werd geestelijk gestoord te zijn — had hij enige tijd in een psychiatrische inrichting in Woensel doorgebracht. Vervolgens werd hij enkele maanden geleden overgebracht in het psychopatisch hulpasiel van de centrale penitentieve inrichting te Scheveningen.

Deze inrichting draagt wel een heel geleerd klinkende naam, maar de bewaking der zogenaamd geestelijk gestoorden was er toch allesbehalve in orde, hetgeen volgens de Haagse officier van justitie niet gelegen was aan de bewaking zelf, terwijl volgens, hem de directie van de Scheveningse inrichting geen blaam treft, maar de ontsnapping gezien moet worden in direct verband met het huidige stelsel.

De ontsnapping zelf was door dit stelsel de Zwarte Ruiter al zeer gemakkelijk gemaakt. Deze had er stellig toe bijgedragen, dat deze in staat geweest was om een tralie door te vijlen en zich van een touwladder te voorzien waardoor hij zes muren van drie en een halve meter hoog over heeft kunnen klimmen om zich te bevrijden.

Na zich zo uit de inrichting bevrijd te hebben, heeft hij, een autodief bij uitstek, zich een auto toegeëigend, waarmede hij zich naar zijn woning heeft begeven om aldaar van kleren te verwisselen. De ontsnapping had in de nacht van Zondag 14 April plaats. Reeds op de ochtend van die dag heeft minister SmaDcalden zich uit zijn woonplaats Wageningen naar Scheveningen begeven, om vervolgens in gezelschap van de secretaris-generaal van het departement van Justitie en de directeur-generaal de slaapkamer van de Zwarte Rmter en daarna de doorgevijlde tralie te bezichtigen. Daarna — toen het kalf verdronken was, poogde men hier de put te dempen — werd er over beraadslaagd óta de bewaking aanmerkelijk te verscherpen, hetgeen er ontegensprekelijk op \vijst, dat aan het nieuwe stelsel nog al heel wat ontbreekt en dit in de praktijk gelegenheid verschaft om de ergste misdadigers de ontsnapping mogelijk te maken. Bij dat nieuwe stelsel neemt de dokter, de psychiater, de plaats van de rechter in en beïnvloedt hij maar al te zeer de strafmaat.

In dit nieuwe stelsel is ongetvsdjfeld de geest van onze tijd aan het woord, welke het een gruwel vindt, dat God de zonde straft; gelijk ook de vermaarde professor Einstein als zijn gevoelen uitsprak, dat hij niet geloofde, dat God straft of beloont. Uit de afkeer tegen de straf en het straffen wil men met toepassing van allerlei zachte methodes en met het bewijzen van vérgaande vriendelijkheden en gunsten de misdadigers verbeteren, en dit ook door opvoeding en onderwijs. Tegen het verbeteren van esn mens kan men op zichzelf geen bezwaar hebben. Het is altijd een goede zaak als een mens zich betert. Doch van een wezenlijke verbetering komt niets terecht, als men daarbij Gods ordinantiën aan kant zet, waarbij geëist wordt, dat de zonde, ook die van een misdadiger, gestraft wordt. Wordt de zonde naar de eis van Gods wet gestraft — vn] zien het aan de moordenaar aan het kruis — dan kan er betering, zelfs bekering des harten plaats vinden. Doch veler leer en praktijk in onze donkere dagen is daarop gericht, dat de zonde niet gestraft zal worden, terwijl God de Heere naar Zijn heüig en onkreukbaar recht eist, dat zulks geschieden zal. Maar ook in dit opzicht wanen zo velen, wat zij met hun woorden driestweg uitspreken en door hun daden tonen, het beter te weten dan de alleen wijze God.

Doch deze dwaze vvdjsheid wreekt zich. Het is toch op generlei wijze te verantwoorden, dat de overheid in haar gunsten en vriendelijkheden tegenover misdadigers zó ver gaat, dat zij hun als het ware de weg opent en in de gelegenheid stelt, dat zij uit een gevangenis of een hulpasiel kunnen ontvluchten.

En dit is volgens de berichten maar al te zeer geschied. Volgens deze berichten toch kreeg de ontvluchte bijzonder veel bezoek; niet alleen van zijn vrouw, maar ook van tal van vrienden en kennissen, die hem o zo gemakkelijk een vijl bezorgd kunnen hebben, waarmede hij de tralie doorgevijld heeft, waarbij men aanneemt, dat hij deze van tevoren doorgevijld heeft, zodat hij bij zijn ontvluchting de tralie slechts opzij had te schuiven. En wat het touwladdertje betreft, de ontvluchte kon bij zijn hem zo ruimschoots toegestane vrijheid dit gemakkelijk vervaardigen. Het touw en het bezemsteeltje, waarvan de twee sporten waren gemaakt, heeft hij al heel gemakkelijk kunnen bekomen uit het materiaal, dat opgeslagen lag bij de verbouwing op het terrein van de strafinrichting. Ook was het hem gemakkelijk gemaakt om de laatste en grootste hindernis — de buitenmuur — te nemen. Tegen deze muur stond een blijkbaar vergeten trapje.

Uit dit geval kan men zien, en niet alleen uit dit geval — er hebben sedert het begin van dit jaar reeds gevangenen uit de gevangenis kunnen ontvluchten — dat op het nieuwe stelsel heel wat af te dingen valt. Niet alleen druist het vierkant tegen Gods Woord in, indien misdadigers niet naar de eis van Gods Woord en wet gestraft worden, maar ook werkt het er hard aan mede, dat door de overheid — wat de Heere eveneens van haar eist — haar onderdanen niet naar behoren tegen moord en doodslag beschermd worden. De Zwarte Ruiter bevindt zich ontegenzeggelijk mede door het nieuwe stelsel weder op vrije voeten. Hij kan zijn infaam bedrijf van roven en stelen weder voortzetten, waarbij hij zich niet ontzien zal om zo nodig een mens te vermoorden, wat weer opnieuw aan een mens zijn leven zal kunnen kosten.

Ook uit maatschappelijk oogpunt bezien, is het een eerste vereiste, dat het nieuwe stelsel betreffende de gevangenen in het algemeen, en van psychopaten en geestelijk gestoorden in het bijzonder, er niet toe mag leiden, dat deze zonder veel moeite uit de gevangenissen kunnen ontsnappen. Het is toch wel een heel dwaas en onverantwoordelijk stuk, dat het nieuwe stelsel er hard aan medewerkt, dat een beruchte en gevaarlijke moordenaar uit zijn gevangenisinrichting kan ontsnappen en dat zijn medemensen in gevaar moeten worden gebracht om door zijn kogel van het leven te worden beroofd, en dat personen, die zijn wraakneming hebben te duchten, in allerlei zorg en vrees hebben te verkeren, alsook dat hij zich bij zijn eventuele arrestatie van vuurwapenen kan bedienen om degenen, die hem willen arresteren, te verwonden of te doden, waartegen hij, gelet op zijn verleden, stelhg niet op zal zien. Zo kan de vérgaande nalatigheid van de overheid er de oorzaak van zijn, dat er allerlei onheil wordt gesticht en zelfs één of meer families in rouw worden gedompeld.

De ontsnapping van de Zwarte Ruiter heeft haar en ons volk heel wat te zeggen. Zij zegt, dat vd] met het nieuwe stelsel een heel verkeerde kant zijn uitgegaan. Een „geestelijk gestoorde", zoals hij genoemd en als zodanig behandeld is, behoort in geen geval gelegenheid geboden te worden, dat hij min of meer gemaHceUjk uit de gevangenis kan ontsnappen en hij zijn verdiende straf kan ontgaan. Dit is niet overeenkomstig Goddelijk recht, alsook niet in het belang van het maatschappelijk leven en welzijn. Een moordenaar kan naar het oordeel van het nieuwe stelsel een geestelijk gestoorde zijn, maar wanneer hij een moord begaat is hij een moordenaar. En geeft nu de overheid hem de gelegenheid om weder een moord te begaan, en begaat hij deze, dan draagt wis en zeker de overheid voor zijn moord een grote medeverantwoordelijkheid.

Bovendien is bij de ontvluchting van de Zwarte Ruiter van een geestelijke gestoordheid totaal niets gebleken, maar wel het tegendeel. Heel vernuftig en behendig heeft hij deze weten voor te bereiden en ten uitvoer gebracht. Niet dat wij wensen, dat tegen gevangenen enige wreedheid zal worden bedreven — Calvijn heeft daartegen reeds scherp geprotesteerd — maar anderzijds ontmoet het nieuwe stelsel toch bij ons zeer ernstige principiële bezwaren, welke wij in ons artikel reeds met name genoemd en nader uiteengezet hebben.

P.S.

De Zwarte Ruiter bevindt zifli steeds op vrije voeten. Hij is ook niet Woensdag 24 April in Den Bosch - yjj sommigen verwacht hadden versclie nen, ter gelegenheid, dat zijn strafzajj aldaar voor het gerechtshof in hoger V roep behandeld werd. De procureurneraal van het gerechtshof zeide onder meer: „Er is veel gelachen Gruijters ontsnapping. Rondom deze ve dachte past evenwel geen enkele huniot Hij is een hoogst gevaarlijke misdadii die daden bedrijft, waaraan de 2»tt naamde edele motieven, welke hem toeschrijft, ten enenmale vreed zijn".

Deze woorden wijzen er op, dat men vooral in het Zuiden van ons land k zonder veel plezier gehad heeft overiii ontvluchting van de Zwarte Ruiter. Daai hebben velen er heel wat schik in geb dat een Brabantse jongen bepaalde!». ren boven de Moerdijk zo bij de ni heeft weten te nemen. Dit tekent de lichtzinnige stemming, welke er om een deel van ons voUc heerst; gelijk ] ook de stemming van ettelijke Eerste Kimerleden, die het voor 'het nieuwe stdsel ten aanzien van de behandeling bewaking van de gevangenen hebben op. genomen, is. Eén hunner ging daar a zó ver in, dat hij bepleitte, dat er in cellen van de gevangenen een behangetje diende te worden aangebracht. Wat betreft, met Calvijn zijn wij tegen wrede behandeling van de gevangei maar anderzijds moet hun behandel niet zo zijn, dat zij het nog veel en veel beter hebben dan menige behoeftige in de maatschappij, die zich aan geen enU misdrijf heeft schuldig gemaakt, en Iehoort het stelsel der bewaking ook niet zo te zijn, dat hoogst gevaarlijke misdaJi gers, als Gruijter er één is, het gemi keiijk gemaakt wordt om te ontvluchtei 'De zonde, ook die van bepaalde misdait gers, behoort naar de eis van Goè Woord gestraft te worden. Ook dieil hun geen gemakkelijke gelegenheid boden te worden om als , „geestelijk g» stoorde" aan de welverdiende straf tt ontkomen. Het heeft er toch alles weg, dat Gruijter, de rol van de „j telijk gestoorde" spelende, de psycliiatei! heel handig voor het lapje heeft weten ti houden. Hierbij doet de verklaring va de minister van Justitie, in de Eerste b mer afgelegd, waarbij hij verklaarde, èl het persoonlijk belang van de gevangene niet in verdrukking mocht komen tei behoeve van het algemeen belang, wel zeer eigenaardig aan. Deze minista is een sociah'st. Nu behoort volgens è socialistische leer het persoonlijke altijl ver bij het algemene belang ten acte gesteld te worden, zelfs zo nodig daaiaai ten offer gebracht te worden. Was aanzien van de gewetensbezwaarde vee' houders de verkondigde stelling van of minister in praktijk gebracht geworden, hoe gans anders zouden dezen behan» zijn! Welk een meten met twee maten valt in deze te constateren! De geweten* bezwaarde veehouders waren geen n* dadigers, hadden zich niet aan moord en doodslag, aan dieverij en roverij scW dig gemaakt, en nogmaals, hoe zijn 'ii behandeld? Gruijter had zich schuMif gemaakt aan moord en doodslag, dieveil en roverij — de minister zelf erkende, oat hij een gevaarlijke misdadiger was - «• ziet, ten aanzien van hem wil hij, dat W persoonlijk belang niet in verdruxW! mag komen ten behoeve van het alg*' meen belang.

Wij kunnen hierbij tevens constateren, dat het noodwendig tot een meten w» twee maten, tot het bedrijven van aW' lei onrecht, tot vérgaande ongerijffl den moet voeren, als men de vaste groo slag van Gods Woord verlaat.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 2 mei 1957

De Banier | 8 Pagina's

De zestiende ontsnapt

Bekijk de hele uitgave van donderdag 2 mei 1957

De Banier | 8 Pagina's

PDF Bekijken