Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Eurofractie · Transatlantische onrust

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Eurofractie · Transatlantische onrust

5 minuten leestijd

£en sterke, moderniserende Navo met een wezenlijke militaire inbreng van haar Europese lidstaten. Tot die conclusie kwamen Amerikaanse en Europese parlementariërs enkele weken geleden in de fraaie historische omgeving van Williamsburg, Virginia. Het was alweer de 57e interparlementaire ontmoeting tussen Congres en Europees Parlement. Op zich al een bewijs van de hechtheid van de transatlantische betrekkingen.

Van Amerikaanse zijde bestaat er grote ongerustheid over Europese defensieambities. Denl< aan zelfstandige operaties buiten Navo-verband. Dus zonder enig teruggrijpen op de planningsfaciliteiten en middelen van de Navo. Of neem het denkbeeld van een eigen Europees militair hoofdkwartier in of even buiten Brussel. Ook het initiatief van Frankrijk, Duitsland, België en Luxemburg om Europa militair op de kaart te zetten, vindt geen sympathie aan de overzijde van de Atlantische Oceaan. Genoemde opties leiden in de Amerikaanse visie slechts tot verzwakking, of erger, ondermijning van de Navo.

Bij onze ontmoetingen met de Amerikanen is het de gewoonte eerst het meerderheidsstandpunt van het EP naar voren te brengen.Vervolgens komt eventueel het minderheidsstandpunt aan bod. Zo raakten we niet in gewetensnood bij de presentatie van het Europese denken over hoofdlijnen en keuzes van het eigen veiligheidsbeleid.Want de resolutie die het EP op 23 oktober daarover aannam, kon geenszins de goedkeuring wegdragen van onze eurofractie ChristenUnie- SGR Die resolutie bevat een aantal elementaire tegenstrijdigheden. Zo oogt het uitgangspunt goed: het internationale systeem is in cruciale mate afhankelijk van de kwaliteit, de doelstellingen en de wederkerigheid van de transatlantische relaties. De conclusie luidt dan ook dat de Europese Unie het als een van haar primaire strategische doelstellingen moet beschouwen om juist de band met de VS te versterken. Als "een partnerschap van gelijken" nog wel.

Zweverig

De resolutie vult deze visie ook concreet in. Europa en de VS moeten een fundamenteel strategisch debat aangaan over de wederopbouw van Irak, het urgente gevaar van de verspreiding van massavernietigingswapens en de houding tegenover repressieve dictatoriale regimes zoals Noord-Korea.

Reëel is ook de constatering in de resolutie dat het Europees buitenlandsen veiligheidsbeleid staat of valt met de kwaliteit van beschikbare militaire capaciteiten. En wat minstens zo belangrijk is, die ook in geval van een ernstig conflict daadwerkelijk in te zetten. Zweverig wordt het overigens alweer wanneer de toevoeging volgt van "onder respectering van het internationaal recht". Dat klinkt bovenmenselijk onpartijdig, maar kun je eenvoudig niet losmaken van politieke visies respectievelijk belangen. Om nog maar niet te spreken over het verschuivend tijdsperspectief

Naar onze mening slaat de resolutie van het EP de volstrekt verkeerde weg in door "verdere consolidatie van de betrekkingen tussen EU en Navo als onderlinge complementaire organisaties" te suggereren. Hoezo complementair? De resolutie geeft notabene zelf het antwoord. De huidige militaire mogelijkheden van de EU zijn niet toereikend voor vredesoperaties. En passant roept het EP wel op tot een "Europese collectieve capaciteit voor het uitdenken en uitvoeren van operaties". Let wel, inclusief een "multinationaal hoofdkwartier".Voor wat voor soort operaties dan? Waar de Navo zelf geen actie onderneemt of wanneer "de Europese Unie niet om Navo-middelen vraagt". Die laatste optie bevordert de cohesie van de Atlantische alliantie totaal niet. Nog even afgezien van de klaarblijkelijke sinecures van Europese eensgezindheid en het eigen militaire potentieel. Bovenal is de beschikbaarheid van Navo-middelen voor louter Europese missies keurig geregeld in de zogenoemde Berlijn-plus afspraak.

Met zo'n provocerende EP-resolutie maak je de Amerikaanse tongen makkelijk los. Daarbij kregen zij opmerkelijk veel Europese bijval. De oorzaak daarvan lag weer in de nationale samenstelling van de EP-delegatie. De meerderheid bestond uit nuchtere Britten, aangevuld met een even Atlantisch gezinde Hollander.

Partner VS

Tot welke conclusies leidde deze transatlantische parlementaire dialoog? Op grond van de snelle ontwikkeling van de militaire technologie én de mondiale dreiging van islamistisch terrorisme moet de EU twee opties ondubbelzinnig laten varen: zij kan geen kopie zijn qua militaire macht van de VS, omdat de Unie daarvoor simpelweg de financiële middelen ontbreken, noch moet de EU zich gaan opstellen als rivaal van de VS, omdat de meerderheid van de lidstaten daarvoor ook maar iets zou voelen. Of zoals een prominente Duitse militaire expert het onlangs kort en bondig samenvatte: "De EU moet de partner van de VS worden." Met andere woorden: partnerschap is geen automatisch gegeven. Dat dien je telkens metterdaad te bewijzen.

Hoe verder met de transatlantische betrekkingen? Zowel de Amerikaanse als de Europese delegatie konden elkaar helemaal vinden in de formulering: "Wij Europeanen moeten er van doordrongen zijn dat de Irak-crisis de laatste "wake-up call" is om het Europees- Amerikaanse huwelijk te redden. Een verbintenis die we vandaag even hard nodig hebben als in de donkere jaren van de Koude Oorlog. En op hun beurt moeten de Amerikanen begrijpen dat zij niet zonder bondgenoten kunnen. Bondgenoten die gezamenlijk de schouders willen zetten onder collectieve lasten. Die bereid zijn schouder aan schouder te staan wanneer gezamenlijke belangen in het geding zijn."

Na Irak is de tweede serieuze test van het transatlantische bondgenootschap stellig de vorming van één front tegen de nucleaire ambities van de Islamitische Republiek Iran alsmede een gezamenlijke strategie tegen het islamistisch terrorisme. Europese lidstaten van de Navo moeten daarbij niet opnieuw nationale en electorale belangen op de korte termijn laten prevaleren boven de cohesie van de transatlantische relatie op de lange termijn. Dit optreden is uiteindelijk desastreus voor de veiligheid van de lidstaten van de EU en haar burgers.

Drs. B. Belder, Europarlementariër en lid van de delegatie die de betrekkingen met de VS onderhoudt

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 19 december 2003

De Banier | 32 Pagina's

Eurofractie · Transatlantische onrust

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 19 december 2003

De Banier | 32 Pagina's

PDF Bekijken