Bekijk het origineel

Het Kruis Op De Bergen „Salib-Putih”

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Het Kruis Op De Bergen „Salib-Putih”

7 minuten leestijd

Die naam betekent „het witte Kruis”. Dit is de naam van een gesticht voor armen, ouden van dagen, invaliden, wezen en halfwezen, maatschappelijk ge-stranden die nergens anders een heenkomen kunnen vinden.

De instantie, die de verantwoordelijkheid voor dit gesticht draagt, is de Jejasan Amal Keristen (Stichting voor Christelijke barmhartigheid). De dagelijkse leiding berust echter bij de Perkumpulan Rumah Perawatan „Salib-Putih” (Vereniging voor armenzorg, „Het Witte Kruis”).

Van dit gesticht (’t wordt gewoonlijk aangeduid met de naam: kolonie) ga ik U vertellen. Het heeft zijn reden. „Salib-Putih” ligt immers op het zendingsterrein van Semarang en is een stuk zendingsarbeid, dat in belangrijkheid zeker niet onderdoet voor welke tak van dienst ook.

De kolonie „Salib-Putih” is een vrij groot gesticht. Met zijn complex huizen op een stuk land van circa 100 ha vormt het op zichzelf een groot dorp. De kolonie telt meer dan 1000 personen, waaronder bij de 750 verpleegden. Er is een kerkgebouw waar gemakkelijk 750 mensen in kunnen; verder een school met ruim 300 leerlingen; een hospitaaltje met 48 bedden; een melkerij met 54 koeien; een weverij met 50 weefgetouwen; een koffietuin, die jaarlijks ruim 25 ton koffie oplevert; een varkensstal met 30 varkens; een flinke werkplaats waar blinden en invaliden aan houtwerk doen en cocosmatten vlechten. De kolonie ontvangt aan subsidie (van de regering) ruim zeventien duizend rupiah per maand. De exploitatiekosten bedragen echter ruim Rp. 30.000, zodat maandelijks een tekort van Rp. 12.000 gedekt moet worden. Nou, dan kunt U zich een voorstelling maken van de bedrijvigheid, die er elke dag heerst in deze kolonie.

Het leven in de kolonie.

’t Leven in de kolonie begint al heel vroeg. Om vier uur ’s morgens, terwijl de hele bevolking van de kolonie nog rustig op haar balé-balé (rustbank) ligt te slapen, zijn de kokkie’s al druk bezig in de keuken. Alle verpleegden krijgen immers hun eten van de centrale keuken. Om voor zoveel verpleegden rijst en sajoer (groente) te koken, moeten de kokkie’s wel vroeg opstaan, willen ze alles op tijd klaar krijgen. Wie ook vroeg uit de veren moeten? De melkers van de melkerij. Die zijn ook om vier uur al bij de koeien. De lengganans (klanten) moeten immers op tijd hun melk krijgen. Om 6 uur staan de lopers die de melk (in flessen) naar de stad (Salatiga) moeten dragen, met hun manden gereed. Maar ook „’t volk” is vroeg op de been. Om 6 uur ’s morgens als de bel geslagen wordt, vindt U een honderdtal mensen voor de pendopo verzameld. Pak Joesoep, de voorganger, leest een stuk uit de Bijbel en houdt een korte morgenwijding aan de hand van het gelezene. Dit werk heeft Pak Joesoep wel meer dan 30 jaren gedaan. Zijn zware stem klinkt des te ernstiger in de stilte van de morgen. Allen worden opgewekt, om deze dag, die Gods dag is, goed te besteden tot Zijn eer. Ieder moet op zijn plaats, naar zijn beste vermogen zich van de taak kwijten, die hem toegewezen is. Dan wordt er samen gebeden en om Gods zegen gevraagd voor de arbeid, die die dag gedaan zal worden. Na het appèl nominaal gaat men uiteen in groepen, iedere groep onder leiding van zijn eigen mandoer. Er zijn groepen, die in de tuin moeten werken, andere groepen gaan naar de weverij, een groep gaat naar de werkplaats, enz. Om elf uur ’s morgens houdt men rust. Om half twaalf is het schafttijd. Om één uur begint men weer aan het werk tot vier uur in de middag. Verpleegden, die niet invalide zijn, worden nadat zij physiek en moreel weer normaal zijn, naar de maatschappij teruggestuurd.

De jeugd.

Er zijn in „Salib-Putih” ruim 400 kinderen (318 wezen of halfwezen). Daarvan gaan er 250 naar- school, ’t Grootste deel is op de Sekolah Rakjat (lagere school), vijf en dertig kinderen bezoeken de Sekolah Menengah Ekonomi Pertama, de gewone Sekolah Menengah en de Sekolah Guru B (vierjarige kweekschool) in Salatiga.

In „Salib-Putih” zelf staat een Sekolah Rakjat. Om zeven uur is het ruime schooiert al vol kinderen. Immers om half acht begint de school al. Vanwege het gebrek aan localiteit kunnen niet alle klassen ’s morgens les krijgen. Er zijn in totaal 11 klassen, terwijl slechts localiteit is voor 6 klassen. Dat vinden zowel de kinderen als de onderwijzers niet leuk.

’t Officiële schoolgebouw is tijdens de oorlog afgebrand, en waar nu de school ondergebracht is, zijn slaapzalen geweest van de jongens, ’t Ziet er wel zeer armoedig” uit, die school, van binnen (d.w.z. ’t meubilair, de wandplaten en de wanden van de lokalen) nog erger dan van buiten. En toch levert deze school (die haast even oud is als de kolonie, en de laatste heeft verleden jaar haar 50-jarig bestaan herdracht) jaar in jaar uit tientallen leerlingen af, die nu over heel Java verspreid zijn, die een employ hebben bij de regering of particuliere zaken. Evenals op de andere Christelijke scholen krijgen ook deze kinderen van de kolonie naast het schoolonderwijs Bijbelse geschiedenis en geloofsleer. Na schooltijd moeten de kinderen helpen met gras zoeken voor de koeien. De portie (gras) voor ieder wordt vastgesteld. Natuurlijk wordt er rekening gehouden met hun leeftijd en capaciteit. De kinderen krijgen ook voldoende tijd om aan sport en jeugdwerk mee te doen. Twee middagen in de week krijgen ze catechisatie, en iedere Zondag is er Zondagsschool voor hen. Ze krijgen echter geen mooie Zondagsschoolplaatjes. Zelfs lelijke niet. Ze krijgen er helemaal geen — en ze zouden ze toch zo dolgraag willen hebben net als andere kinderen, die ouders hebben. Maar er zijn geen fondsen voor. En wat ze ook niet hebben? Zangboekjes. Vele gezangen kennen ze uit het hoofd, omdat zij bij ’t leren van de liederen, regel voor regel de onderwijzer moeten nazeggen. Maar ze willen toch dolgraag een zangboek hebben net als de andere kinderen die ouders hebben. De grote kinderen zouden ook graag een Nieuw Testament willen hebben. Maar dat kost per exemplaar Rp. 6.—. Daar is nog minder kans voor. In 1951 en 1952 zijn er respectievelijk 53 en 51 jongelui gedoopt; 11 deden openbare geloofsbelijdenis.

De Christelijke gemeente.

Er is in „Salib-Putih” een flinke (althans naar ’t aantal leden gezien) Christelijke gemeente met ruim 400 leden. Die gemeente is ook bijna zo oud als de kolonie zelf. Een kwart van de leden bestaat uit het personeel van „Salib-Putih” en hun gezinnen, de rest uit verpleegden. Het is een gemeente van de allereenvoudigste mensen. Zij kunnen over het algemeen lezen noch schrijven. ’t Geestelijk leven is nog niet zoals het wezen moet. Dit is m.i. te wijten aan de wijze van opvoeding der leden. Het Christelijk onderricht is eenzijdig gericht op de bekering, terwijl men te weinig aandacht schenkt aan de verzorging. Na hun doop werden zij te veel aan hun lot overgelaten. Men is nu doende een jonge actieve Guru Indjil te charteren, die zich intensief voor de taak van de geestelijke verzorging kan geven. De gemeente is lid van de classis Semarang en neemt overigens deel aan alle taken, die door de classis en Synode op zich genomen worden. Ongetwijfeld kunnen wij zeggen, dat deze gemeente vrucht is van de Christelijke arbeid door middel van de sociale zorg. God geve, dat de Jejasan Amal Kristen nog meer kans krijgt om het Evangelie te prediken aan de armen, wezen, blinden en lammen. Want ook onder die mensen heeft Hij Zijn kinderen.

Salatiga.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 1 juli 1953

Zendingsblad van de Gereformeerde Kerken in Nederland | 16 Pagina's

Het Kruis Op De Bergen „Salib-Putih”

Bekijk de hele uitgave van woensdag 1 juli 1953

Zendingsblad van de Gereformeerde Kerken in Nederland | 16 Pagina's

PDF Bekijken