Bekijk het origineel

In het nieuwe dorp

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

In het nieuwe dorp

5 minuten leestijd

„Kijk eens … Kijk toch eens!” en Lo-Chy gaat op haar tenen staan om nog beter te kunnen zien. Het kleine Chinese meisje is helemaal niet bang, zoals haar zusje, die schuw naar achter wijkt als de twee vrouwen opkijken.

Er is zoveel te zien in het nieuwe dorp, waar Wei-Ying en Lo-Chy zijn komen wonen sinds ze door de soldaten uit hun huisje aan de rand van het dichte woud zijn weggehaald. Ze hebben rich nog geen ogenblik verveeld. Hier zijn geen bandieten, die hen overvallen. Ze hoeven nu niet bang meer te zijn, dat iemand hun rijst weg zal halen.

Het hele dorp hebben de meisjes verkend. Er wonen veel meer Chinese kinderen, maar nu heeft Lo-Chy weer iets nieuws ontdekt en daar staat ze zo nieuwsgierig naar te kijken.

In het huis zijn twee vrouwen. Ze eten, en dat vindt Lo-Chy zó vreemd, dat ze haar zusje erbij roept om het óók te zien. Woe-Ying is wel wat bang — maar haar nieuwsgierigheid wint het van haar angst. Behoedzaam komt ze naderbij — gaat óók op haar tenen staan om te kunnen zien… Ja, het is heel vreemd!

Zoiets hebben de beide meisjes nog nooit gezien: de vreemde vrouwen eten op zo’n rare manier. Ze hebben niet eens stokjes, zoals Wei-Ying en Lo-Chy thuis altijd gebruiken.

„Hè, ze eten ook geen rijst!” roept Lo-Chy verwonderd.

De twee vrouwen zien de nieuwsgierige meisjes wel staan. Ze glimlachen maar eens en knikken Woe-Ying en Lo-Chy vriendelijk toe. Ze zijn wel gewoon om bekeken te worden in dit nieuwe dorp.

Haast zijn ze met eten klaar, en de beide meisjes zien hoe ze hun ogen sluiten en hun handen vouwen. „Waarom doet U dat …?” durft Lo-Chy zomaar vragen. Zij is een brutaaltje, hoor! „We danken de Hemelheer, van wie we dit alles hebben gekregen,” antwoordt een van de vrouwen. Ze is helemaal niet boos.

Wei-Ying en Lo-Chy begrijpen dat niet zo goed. Maar toch vergeten ze het niet. En weet je wat ze thuis doen, als moeder een kop rijst en een paar stokjes voor hen neer zet…? Dan vouwen ze ook hun handen en sluiten hun ogen net zoals ze de vreemde vrouwen zagen doen. „Dank U wel…,” zeggen ze.

Moeder kijkt heel verbaasd. Vader lacht, terwijl hij Lo-Chy plagerig zacht aan haar ene oorlelletje trekt.

Wie de twee vreemde vrouwen zijn, die ook in het nieuwe dorp wonen? Dat weten Wei-Ying en Lo-Chy niet. Vader en moeder kunnen het hun ook niet vertellen.

Nu er zoveel mensen ver uit het binnenland naar nieuwe dorpen zijn gebracht, zullen zij hier het Evangelie brengen. Veel mannen en vrouwen, ook jongens en meisjes in Amerika, brengen samen geld bij elkaar om dit mogelijk te maken. Een van de twee vrouwen is verpleegster — en het duurt niet lang, of iedereen weet dat in het dorp. Ze helpt alle mensen, die gewond of ziek zijn. Nooit hoeft iemand te denken, dat hij weggestuurd zal worden.

En de andere vrouw …? Nu, Woe-Ying en Lo-Chy weten al gauw wat zij doet. Ze roept de kinderen van het dorp bij elkaar en natuurlijk zijn de twee zusjes er ook bij! Dat wordt leuk, zeg! Ze leren een heleboel spelletjes, waar Woe-Ying en Lo-Chy nooit van hebben gehoord. En ze leren ook versjes zingen.

Als ze moe gespeeld zijn en wat uitrusten, gaat de vrouw vertellen. ’t Zijn mooie, onbekende verhalen, waar alle kinderen graag naar luisteren. Ze vinden het prachtig! Het zijn verhalen over de Here Jezus, die Woe-Ying en Lo-Chy nog niet kennen.

„Morgen mogen jullie wéér bij me komen,” zegt de vrouw, voordat de kinderen naar huis gaan. Nu, ze zullen er allemaal zijn, vást!

En op een dag … o, dan komen Woe-Ying en Lo-Chy opgewonden thuis. Buiten adem vertellen ze vader en moeder wat de juffrouw heeft gezegd. Er zal in hun dorpje een school komen, waar ze kunnen leren — lezen en schrijven en rekenen. En waar de jongens en meisjes kunnen horen over de Here Jezus. „Mogen we óók gaan?” vragen ze. Moeder kijkt vader aarzelend aan. Naar zo’n vreemde school…? Is dat niet gevaarlijk …? Maar vader lacht haar bezwaren weg. „De juffrouw zal hen geen kwaad doen,” zegt hij. Vader kan zijn meisjes maar moeilijk iets weigeren. En zo komen Woe-Ying en Lo-Chy, de twee Chinese meisjes, op de zendingsschool, die in hun nieuwe dorp wordt gebouwd

Breskens

Spaart postzegels voor de Zending! De opbrengst wordt gebruikt voor de gratis verspreiding van kinderbijbels onder de jeugd van Indonesië.

U kunt de postzegels zenden naar het Zendingscentrum te Baarn en dhr J. v. d. Zee, Mathenesserweg 48a, Rotterdam.


Het blad verschijnt aan het begin van elke maand. Stukken of berichten voor het Maart-nummer moeten vóór 1 Februari bij de Redactie worden ingezonden * Overneming van de inhoud van dit blad in andere bladen mag alleen geschieden onder vermelding van de bron * Adres- en aantalsveranderingen van die exemplaren, die men rechtstreeks van de Uitgevers ontvangt, aan Gebr. Zomer & Helmings Drukkerij „Vada”, Wageningen. Postrekening No. 833196 * Abonnementsprijs per jaar ƒ 1.62 franco per post. Bij getallen aan een adres boven 3 exemplaren ƒ 1.44 franco per post. Redactie Zendingsblad: Dr J. C. Gilhuis, Ds B. Richters en Ds H. A. Wiersinga. * Redactie-adres: Het Zendingscentrum, Wilhelminalaan 3, Baarn, telef. K 2954-2880.

Omslag: Javaanse tempelpoort.

Foto Kempen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 1 januari 1957

Zendingsblad van de Gereformeerde Kerken in Nederland | 16 Pagina's

In het nieuwe dorp

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 1 januari 1957

Zendingsblad van de Gereformeerde Kerken in Nederland | 16 Pagina's

PDF Bekijken