Bekijk het origineel

De christenvrouw in Afrika

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

De christenvrouw in Afrika

6 minuten leestijd

In het blad l’ Actualité Missionnaire van de Frans-Zwitserse Zending heeft een zendingsarbeidster uit West Afrika, mevrouw A. Beuchat, een artikel geschreven over de christelijke vrouw in haar gezin in Afrika, dat we in vertaling hier weergeven.

Heeft de christen-vrouw een andere positie in het christelijke gezin dan voordien in het niet-christelijke?

Laten wij eens luisteren naar wat een Afrikaanse schrijfster ons vertelt. Zij zegt:

„Dank zij de komst van het Evangelie, zijn wij, afrikaanse vrouwen, bevrijd van de onderworpenheid. Wij worden nu als menselijke wezens beschouwd, in staat om na te denken. De mannen raadplegen ons vóór het nemen van beslissingen en zelfs in de kerk mogen wij verantwoordelijkheden op ons nemen.”

Dit geldt vooral voor de gezinnen van de predikanten, waar de vrouw werkelijk de metgezel van de man is geworden, die geheel deelt in de verantwoordelijkheden van haar echtgenoot. De domineesvrouw heeft ook een actief aandeel in het leven van de gemeente, terwijl ze met haar echtgenoot in alle vrijheid zowel de problemen van het ambt bespreekt als die van het leven van alle dag.

In verschillende van deze gezinnen bemerkt men een waarachtige zielsgemeenschap, die in niets onderdoet voor die, die kan bestaan tussen europese echtgenoten.

In conferentiehuizen legt men zich vooral toe op het voorbereiden van de toekomstige domineesvrouwen op haar taak. Dit geldt ook voor de vrouwen van evangelisten en onderwijzers.

Wat de huishoudelijke taak van de christen-vrouw betreft, deze verschilt bijna niet van die van haar heidense zuster. Iedere dag moet zij water halen, houtzoeken, bezig zijn met de tuinbouw en de voeding. Het is duidelijk, dat de invoering van de ploeg haar zware landarbeid hier en daar verlicht, terwijl de man, die altijd een minachting had voor de houweel, er trots op is de ploeg te gebruiken.

Een wezenlijk probleem voor het christelijk gezin is dat van het veelvuldig voorkomende moederschap. De zwangerschappen volgen elkaar sneller op bij de christen-vrouw dan bij de vrouw van een polygame man, en haar gezondheid gaat achteruit. Dat is één van de dingen die allen verontrust, wie het welzijn van onze afrikaanse zusters ter harte gaat.

Andere moeilijkheden komen voort uit de eerbied voor heidense taboe-voorschriften. Zo is er de bepaling dat een man gedurende een jaar na de geboorte, tewille van hel zogen, geen omgang mag hebben met zijn vrouw.

Men begrijpt zonder twijfel dat de harmonie in het huwelijk bedreigd wordt door deze voorschriften, die overigens gemaakt zijn voor het polygame huwelijk, en onmogelijk toe te passen zijn voor het monogame huwelijk.

DE WEDUWEN

We willen nu een blik werpen op het lot van de talrijke christen-weduwen.

De heidense weduwen worden geërfd door de broers of neven van de overledene. Het is een vorm van veiligheid voor haar. Wie zou anders haar hutten bouwen, of die restaureren wanneer het nodig is? Dat is de taak van een echtgenoot.

De christen-weduwen accepteren het slechts zelden om als erfstuk toegewezen te worden. Doordat zij bijna nooit met een christen-weduwnaar kunnen hertrouwen, zoeken zij onderdak in de buurt van zendingsstations om daar wat hulp te vinden. Bovendien trouwt zelfs een christen-weduwnaar niet graag met een weduwe, want zij wordt er altijd een beetje van verdacht een rol gespeeld te hebben in het overlijden van haar man.

Ook is het behoren tot verschillende stammen een bezwaar voor het hertrouwen van een weduwe en een weduwnaar. Eens vroeg ik aan één van mijn medewerkers in het ziekenhuis, een weduwnaar met 3 kleine kinderen: „Waarom trouw je toch niet met Albertina, een jonge en zorgzame christenweduwe; zij zou goed voor je kleintjes zorgen?” „Wat denkt U wel”, antwoordde hij me, „ik kan haar niet meer vormen volgens de manier van leven van de xitivi-stam. Zij heeft haar eigen gewoonten. Ik wil een veel jongere”.

Dus blijven de weduwen alleen in hun huizen en niet zelden ziet men, dat ze nog vaak een baby krijgen, terwijl ze daar als weduwen wonen. Die baby’s worden graag opgenomen door de schoonfamilie. Ik heb christenen hun ontevredenheid over het lot van jonge weduwen horen uitdrukken, terwijl ze zeiden dat deze jonge vrouwen niet onder de kerkelijke tucht mochten vallen, omdat de apostel Paulus zegt: „Ik wil dat de jonge weduwen trouwen en dat zij kinderen krijgen”.

LESSEN

Om de vrouwen in onze omgeving te helpen hebben wij, samen met de hulp van afrikaanse christenen, korte, zeer eenvoudige lessen samengesteld, tot hulp voor de leidsters van vrouwengroepen. Deze lessen confronteren de heidense rampzalige gebruiken met de bijbelse begrippen over het gezin. Zij helpen bij de stichting van een echt christelijk huisgezin.

Dit zijn de titels van die lessen:

1. Vriendschap tussen man en vrouw. (Gen. 2 : 18) ’t Doen verdwijnen van de pruilerij van de vrouw. Wat is hygiène.

2. Schoonmoeder en schoondochter. Ruth en Naomi. Hygiène bij tuberculose.

3. De eerste zwangerschap. De vreugde van het huwelijk en van het ouderschap. Afrikaanse taboe’s voor de zwangerschap. Hygiène van de moeder.

4. De zorg voor de baby. De taak van de vader. Hygiènische, morele en geestelij ke verantwoordelijkheid.

5. Het zelf voeden van het kind en de taboe’s. Het lied in het gezin.

6. De opvoeding van het kind. Het gedrag van de ouders.

7. Hoe het schoolkind te helpen. Opvoeding van de jongens. Het maken van putten en sanitaire leidingen.

8. Problemen rondom de opvoeding van de meisjes.

De vrouwelijke gemeenteleden worden verdeeld in leeftijdsgroepen, federe groep wordt geplaatst onder een leidster met assistenten, die één keer per maand het programma van een volgende maand bestuderen. Langzamerhand wordt de afrikaanse vrouw zich bewust van haar werkelijk menselijke waarden.

DE STAMGEBRUIKENB ZIJN DE GOLVEN

Op het protestantse vrouwen congres in Kameroen in februari 1958, koos ds R. de Pury zijn tekst voor de sluitingsdienst uit Markus 4 : 35 - 41. (De storm die ging liggen.)

Hij zei tenslotte: „De golven die de kerk van Kameroen trachten te verzwelgen, zijn de stamgebruiken. Wanneer we horen wat verteld wordt over de positie van de vrouwen en vooral van de weduwen en de manier waarop de kerk te Douala dit behandelde, kan men zich afvragen of de kerk niet haar diepste punt bereikt heeft.

De discipelen waren bang. De angst is de grote ziekte van de kerk. Maar de discipelen wekten Jezus, die alle machtige vijanden vernietigde. Toen zeiden ze, vol ontzag: Wie is deze die de storm beveelt? En wie beveelt de stamgebruiken? En zij vreesden slechts Jezus. Met Jezus behoeft ge niet meer bang te wezen, anders zoudt ge Hem beledigen en mishagen. Hij is de Heer. Hij redde de discipelen door de storm te bevelen. Hij kan ons redden, vrouwen van Afrika, want Hij is Heer over de gebruiken en Hij vernietigt onze angst”.

En dat is ook onze overtuiging.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 1 september 1961

Zendingsblad der Nederlandse Hervormde Kerk | 28 Pagina's

De christenvrouw in Afrika

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 1 september 1961

Zendingsblad der Nederlandse Hervormde Kerk | 28 Pagina's

PDF Bekijken