Bekijk het origineel

Mindolo

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Mindolo

Vormingscentrum voor vrouwen

8 minuten leestijd

Men hoort vaak spreken over de grote veranderingen die in Afrika plaats vinden, en misschien merken wij op het Mindolo’s vormingscentrum voor vrouwen in Noord Rhodesia er nog het meeste van. Toen we in 1958 begonnen met huishoudelijke en sociale cursussen was het onze bedoeling om Afrikaanse vrouwen te helpen haar plaats in te nemen naast haar echtgenoten in huis en gemeenschap. Het gouvernement en de directie der mijnen hadden veel gedaan om de mannen vooruit te helpen, maar voor de vrouwen was niets gedaan. Bovendien was er de noodzakelijkheid de Afrikaanse vrouwen te helpen haar plaats te vinden in het nieuwe leven in de stad, waar tradities en verantwoordelijkheden van het plattelandsleven niet meer golden en waar slechts weinig gedaan was haar te helpen de kloof tussen oud en nieuw te overbruggen.

Deze problemen worden nu nog steeds gevoeld, maar nog groter is het verlangen om gereed te staan voor de nieuwe verantwoordelijkheden die het „eigen bestuur” met zich mee zal brengen. Het is ongetwijfeld waar, dat zeer binnenkort de echtgenoten van Afrikaanse vrouwen belangrijke posten zullen bekleden bij het gouvernement van Rhodesia, en haar te mogen helpen bij de voorbereiding van deze grote taak is zowel verblijdend als een uitdaging. Men hoort wel eens de kritiek dat veel van het onderwijs, aan Afrikaanse vrouwen gegeven, verspild is, want wanneer ze naar huis terugkeren hebben zij òf niet de wil òf niet de financiële hulp om haar nieuwe mogelijkheden te gebruiken. Op de laatste cursus was een vrouw uit de Congo — een gewone moeder, tevens kerklid, zoals haar medecursisten. Precies twee weken, nadat zij was teruggekeerd naar de Congo, kreeg haar echtgenoot een post bij het nieuwe gouvernement, en zijn vrouw zag zich overgeplaatst van haar kleine „afrikaanse” hut naar een aanzienlijk paleis, het huis van een belgische gouverneur. Wij hoorden dat zij dit nieuwe leven tegemoet treedt met een rustige waardigheid en gratie, en met een zelfvertrouwen, dat zij niet gehad zou hebben, wanneer zij hierop niet was voorbereid. Op onze tegenwoordige cursus is de vrouw van de leider van de sterkste Afrikaanse politieke partij in Rhodesia. Een paar weken geleden moest zij de bereiding en de bediening van voedsel voor een lopend buffet voor 40 gasten organiseren. Dankbaar riep zij uit: „Dit zijn de dingen die ik weten moet, wanneer ik geroepen word om gastvrouw te zijn voor mensen van ieder ras in het nieuwe Afrika.”

De cursus duurt 4 maanden, terwijl na een jaar de vrouwen één maand terugkeren In een week worden de volgende lessen gegeven: Bijbelstudie 4 uur; gezondheidszorg 2 uur; koken 5 uur; naaien 6 uur; moederschap 2 uur; wassen 2 uur; huishouden 2 uur; engels 2 uur; rekenen en budgetering 1 uur; leiding geven 2 uur; huisbezoek 2 uur, 2 keer per week; handenarbeid 5 uur.

„Hoe is de recrutering?”, wordt vaak gevraagd, „en komen er veel reacties?” Aanvraagformulieren worden verzonden aan kerken en aan mijn- en gouvernements maatschappelijke werkers. Er wordt geen bepaalde vooropleiding gevraagd, wel moeten de vrouwen kunnen lezen en schrijven, en bij voorkeur worden zij aangenomen, die wat meer vooropleiding hebben gehad.

De kerken hebben zeer spoedig het belang ingezien van goed onderlegde leidsters voor vrouwen- en meisjesgroepen en voor zondagsscholen, en vaak worden er aanvragen ingezonden door kerkeraden, die in veel gevallen ook financieel helpen. Het aantal aanvragen overtrof onze stoutste verwachtingen. Voor de nu lopende cursus waren er vier keer zoveel aanvragen als beschikbare plaatsen. De kosten van zo’n cursus zijn 8 pond (± f 80,—) en de vrouwen betalen al het materiaal dat nodig is voor naaien en handenarbeid. Men is altijd weer verbaasd over de dingen die de vrouwen mee naar huis nemen van iedere cursus. Er zijn altijd truien en sokken, overhemden en pyama’s voor de echtgenoten, truien voor de kinderen, speelpakjes en jurkjes voor de meisjes en overalls voor de jongens. Wanneer men bedenkt dat maar weinig vrouwen van te voren hun eigen papieren patronen konden maken, is de bewondering en verbazing nog groter. De staf van de school blijft in contact met de cursisten na haar vertrek, en bezoekt ook geregeld haar gezinnen om aan te moedigen en te helpen bij nieuwe problemen. In de meeste gevallen zijn de vrouwen, zoals ze zelf zeggen, een nieuw leven begonnen, met nieuwe mogelijkheden en met een nieuw begrip voor het doel van haar leven.


Een uur rijden per auto vanaf de vlieghaven Ndola bij de grens van de Congo, midden tussen het grote koper-gebied van Noord Rhodesia, ligt het vormingscentrum Mindolo, opgericht door verschillende kerken en zendingen. In de laatste 25 jaren zijn hier rond de kopermijnen grote steden ontstaan: Ndola 60.000 inwoners, Kitwe 80.000 inwoners, Chingola 40.000 inwoners. Duizenden arbeiders uit verre dorpen zijn met of zonder hun gezinnen naar deze steden getrokken. Wat een opgave voor de kerken! Hoe moeten deze mannen en vrouwen zich leren aanpassen aan het grotestadsleven ? Hoe moeten ze hier hun kinderen opvoeden? Hoe kunnen ze zich redden zonder de steun van de familie? Hoe moeten ze de stenen huizen bewonen?

Om bij al deze moeilijkheden de mensen te helpen is het vormingscentrum Mindolo ontstaan. Het is wijd en zijd bekend geworden als een belangrijk oecumenisch werk, dat gesteund wordt door de Wereldraad van Kerken.

Reeds geruime tijd trekt de „kopergordel” van Midden-Afrika de aandacht van instanties, die zich met de studie van onze snel veranderende wereld bezig houden. Het was in verband met het studieproject van de Wereldraad van Kerken over deze veranderingen, die het leven van de kerk zo sterk beïnvloeden, dat onze zendingsman dr C. L. van Doorn met zijn vrouw in 1958 in het Mindolo-centrum verbleef.


WAT ZEGT DE MAN?

Wanneer men de waarde zou willen bepalen van het werk van de school, zou men eerst moeten luisteren naar de stem van de echtgenoten. Eén van hen maakte de merkwaardige opmerking, dat de cursus alleen al zijn waarde had bewezen door de bijgelovige angsten van zijn vrouw weg te nemen, die van te voren het gezinsleven bedorven hadden. Een tweede echtgenoot schreef: Zolang allèèn de mannen onderwijs hebben genoten, hinken we op één been. Maar wanneer onze vrouwen hun plaats naast ons kunnen innemen, zijn we in staat op twee benen te staan en voorwaarts te gaan.” Ik herinner me dat een vroegere cursist met 4 tienshilling biljetten aankwam als gift van haar echtgenoot voor alles, dat de school voor zíjn vrouw had gedaan. Omdat ik de vrouw had gehad in de cursus voor budgetering, wist ik dat haar man 8 pond per maand verdiende als metselaar. „We kunnen die grote som niet aannemen”, zei ik, waarop ze antwoordde: „Als u het niet vandaag aanneemt, zal mijn man het morgen weer brengen. Hij wil dat U het krijgt, omdat wij nu een nieuw leven thuis leiden.”

Toen ik haar vroeg hoe ze het maakte met het leiden van kerkelijke vrouwengroepen, lachte ze blij „Op de dagen dat ik anderen help, maakt mijn man het avondmaal klaar, omdat hij niet wil dat ik vermoeid of ontmoedigd word.”

Dit jaar zijn er dubbele huizen gebouwd in een halve cirkel om het onderwijsblok heen, waardoor we accommodatie krijgen voor 64 vrouwen. We hopen in 1962 ons werk te kunnen uitbreiden, een tweejaarlijkse cursus te beginnen voor beroeps-huishoudkundigen, evenals een éénjaarlijkse cursus voor kleuteronderwijzeressen. We willen ook gezinsconferenties organiseren, evenals cursussen voor aanstaande moeders. De reeds bestaande 4 maandelijkse cursus zal voortgezet worden om vrijwillige leidsters op te leiden voor kerkelijk werk. In november willen we iets nieuws beginnen, door de echtgenoten voor de laatste week van de cursus uit te nodigen om samen met hun vrouwen het christelijk gezinsleven te bestuderen. En zo kijken we met nieuwe hoop vooruit naat een toekomst, waarin christen-gezinnen niet langer in de minderheid zullen zijn en waarin het de christelijke stem zal zijn die boven al de verschillende stemmen in Afrika uitklinkt.


De vrouwen in Duitsland hebben op de Vrouwenwereldgebedsdag 1960 zoveel geld gecollecteerd voor Mindolo, dat het vormingscentrum voor vrouwen aanzienlijk uitgebreid kon worden. Dit vormingscentrum is een onderdeel van het grote werk. Er is een apart gebouw voor.

De mooie foto’s van dit vrouwenwerk danken we aan mevrouw Makulu. de vrouw van de tegenwoordige onderdirecteur van het oecumenisch instituut Bossey bij Genève. De heer en mevrouw Makulu hebben enige jaren tot de staf behoord van Mindolo.

Mevrouw Essie Johnson, één van de leidsters van de vrouwencursussen, is een Canadese, uitgestuurd door het Vrouwen Zendings Genootschap van de Verenigde Kerk van Canada.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 maart 1962

Zendingsblad der Nederlandse Hervormde Kerk | 16 Pagina's

Mindolo

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 maart 1962

Zendingsblad der Nederlandse Hervormde Kerk | 16 Pagina's

PDF Bekijken