Bekijk het origineel

Flitsen

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Flitsen

10 minuten leestijd

„Amstelrade” in Amstelveen.

Een belangrijke zaak voor het agglomeraat Amsterdam is thans te Amstelveen in aanbouw. Het project, uitgaande van de Stichting Mytyl-Dagverblijf en Internaat voor Amsterdam en omstreken, omvat een gezinsvervangend voorzieningscentrum voor 78 lichamelijk gehandicapte volwassenen, en daarnaast een mogelijkheid tot opvang van een dertigtal ernstig geestelijk defecte lichamelijk gehandicapte kinderen tot 18 jaar.

Het idee is in 1961 ontstaan in de Amsterdamse afdeling van de oudervereniging Bond ter bevordering van de belangen van spastici (B.O.S.K.).

In oktober 1967 hoopt men het eerste gedeelte van het complex, bestaande uit hoofdgebouw en een bungalow, in gebruik te nemen. Voor „Amstelrade” bestaat o.a. van de zijde van de diakonieën der verschillende Amsterdamse kerken grote belangstelling.

Tweede paviljoen in Katwyk.

Op het terrein van het Rottcrdamsch Zeehospitium te Katwijk aan Zee is op 9 mei het tweede paviljoen voor blijvende huisvesting van lichamelijk gehandicapten in gebruik genomen.

Plannen voor verdere bouw van nog twee paviljoens staan op stapel. Elk van deze paviljoens biedt plaats aan een twaalftal bewoners. Het eerste paviljoen werd na een voorbereiding van vele jaren in 1962 in gebruik genomen.

„Myosotis” in Rotterdam.

Op 26 maart van dit jaar is officieel het nieuwe dagverblijf „Myosotis”, bestemd voor omstreeks 60 zwaar geestelijk en lichamelijk gehandicapte kinderen van 4 tot 18 jaar in gebruik genomen.

De kinderen zullen er — voor zover ze daarvoor capaciteiten hebben — leren en spelen in een speciaal ingerichte en aangepaste omgeving. Een uitgebreide staf medisch en opvoedkundig personeel poogt de kinderen de ontwikkeling bij te brengen, die strookt met hun mogelijkheden. Er wordt gewerkt met expressiemateriaal en er wordt arbeidstherapie gegeven. Uiteraard wordt ook veel aandacht gegeven aan het leren lopen, eten, spreken enzovoort.

Ter gelegenheid van deze opening gaf de Lions Club Rotterdam een forse cheque en bood de Diakonie der Hervormde Gemeente te Hillegersberg een aantal platenspelers aan.

Vervoersproblemen; de Haagse oplossing.

In ’s-Gravenhage heeft men een bijzondere oplossing gevonden voor het vervoer van gehandicapten, welke oplossing voor beide partijen — vervoerder en vervoerde — profijtelijk is. Eigenaren van kleine autobusjes (volkswagenbusjes e.d.) zijn ingeschakeld om B.L.O.-leerlingen naar school te brengen en gehandicapten te vervoeren naar hun werkplaats of bedrijf.

Degenen, die aan deze regeling medewerking geven ontvangen een behoorlijke vergoeding; er wordt gereden met gekeurd materiaal op door de overheid verstrekte vergunningen. Het aanbod van busjes is zelfs groter dan de behoefte. Veel deelnemers zijn winkeliers, die hun busje slechts een gedeelte van de dag voor hun bedrijf nodig hebben.

De Stichting Vervoer Gehandicapten heeft zijn werkzaamheden ook reeds tot Leidschendam, Stompwijk, Zoetermeer en Leiden uitgebreid.

Jongerensociëteiten in de Zaanstreek en in Amsterdam.

De meeste gehandicapten, die thans verenigd zijn in de jongerensociëteit „De Ducdalf” te Zaandam kennen elkaar van het „medisch zwemmen”. Het gaat hier om jonge mensen, die een beroep uitoefenen, maar voor wie de mogelijkheden voor een derde milieu geheel ontbraken. Bij de totstandkoming van „De Ducdalf” zijn betrokken geweest o.a. een rcvalidatie-arts en een A.V.O.-ambtenaar; de gemeente verleent een subsidie. De Odd Fellows te Zaandam hebben hun gebouw voor de wekelijkse clubavonden beschikbaar gesteld. Automobilisten zorgen voor vervoer.

De bedoeling is de verkregen ervaringen door te geven via de invalidenbonden en het Algemeen Gesprekscentrum voor Gehandicapten. Dit gesprekscentrum is in voorbereiding.

In navolging van Zaandam is in Amsterdam contact gelegd tussen een aantal spastische jongelui, leden van de B.O.S.K., en de Diakonale Werkgroep van de Stichting Jeugd en Jongerenwerk, uitgaande van de Hervormde Jeugdraad. Samen is men doende te komen tot een veertiendaagse sociëteit, ontmoetingspunt tussen gehandicapte en niet-gehandicapte jongeren van 18 tot 25 tische jongelui, leden van de B.O.S.K, en Diakonie der Hervormde Gemeente volgen dit sociëteitswerk met bijzonder grote belangstelling.

In de catacomben van de nieuwe Thomaskerk aan de Prinses Irenestraat in Zuid beschikt men over een riante ruimte met een bar. Deze ruimte is echter voor gehandicapten onbereikbaar (zie de hieronder geplaatste flits). Overwogen wordt nu een traplift aan te brengen.

Voorzieningen aan gebouwen.

De V.L.G. (Stichting technische voorlichting ten behoeve van lichamelijk gehandicapten), Stadhoudcrslaan 142 te ’s-Gravenhage, heeft vorig jaar een rapport uitgebracht, waarin duidelijk wordt aangetoond hoezeer er thans op vele gebieden aandacht wordt geschonken aan het leefbaar maken (en houden) van onze samenleving, óók voor gehandicapten.

Het rapport „Voorzieningen openbare gebouwen voor lichamelijk gehandicapten” geeft, toegelicht met talrijke illustraties, duidelijk alle denkbare voorzieningen aan, die zouden moeten worden getroffen om deze gebouwen — dus ook onze kerken, wijkge-bouwen, jeugdhonken — toegankelijk te maken.

Frappant is, dat de voor gehandicapten ontworpen voorzieningen steeds weer van bijzonder grote waarde blijken te zijn voor onze bejaarden (zie ook „Diakonia” oktober 1965 pag. 307).

Zilveren Jeugdcentra.

Doelstelling van de Zilveren Jeugdcentra is het bevorderen van de ontmoeting tussen jongeren van verschillende achtergrond. Dit doel tracht men op twee manieren te bereiken, namelijk de „geplande ontmoeting”, waarbij twee ongelijksoortige groepen gelijktijdig naar „De Hunneschans” of naar „Het Zilveren Schor” komen met het vooropgezette doel elkaar beter te leren kennen. Het programma is dan geheel of gedeeltelijk gemeenschappelijk.

Soms is er sprake van de „toevallige ontmoeting”, waarhij twee groepen jongeren, elk met een eigen programma, elkaar in het centrum treffen. De leiding zorgt dan dat deze gelegenheid tot ontmoeting inderdaad wordt gebruikt.

In 1965 werd op „De Hunneschans” — „Het Zilveren Schor” was nog in aanbouw — ook grote aandacht besteed aan de gehandicapte jeugd: lichamelijk gehandicapte jongeren uit Groningen en Overijssel kwamen in contact met middelbare scholieren uit Den Bosch; gehandicapte jongens van het bijzonder nijverheidsonderwijs uit de Johannastichting en de Hendrik Willem Landstichting ontmoetten een groep jongens uit de bedrijfsschool van Philips te Drachten; jongens en meisjes van Effatha (doven) kwamen in contact met een groep horenden; leerlingen van de Mytylschool van het Zeehospitium Zonneveld te Oostkapelle hadden contact met gehandicapte jongeren uit Groningen; een groep van de Nederlandse Christen Studentenvereniging met gehandicapten van de Johannastichting.

Op te merken is nog dat bij sommige groepen niet-gehandicapten aanvankelijk weerstand bestond, terwijl de gehandicapten vol verwachting waren.

Het Dorp in Arnhem.

Na de radio- en televisie-actie van 1962 kon in oktober 1965 begonnen worden met de bouw van de eerste groep van 30 woningen. Eerstejaars van de Hogere Bosbouw- en Cultuurtechnische School van de Nederlandse Heide Maatschappij hebben tijdens de groentijd o.m. de humuslaag van het terrein waarop deze woningen worden gebouwd verwijderd. Daarnaast heeft de Genie het grondwerk voor de eerste drie bouwfasen uitgevoerd.

De totale bouwtijd wordt geschat op vier jaar; de eerste woningen worden omstreeks oktober 1966 opgeleverd, zodat de eerste bewoners hun nieuwe woon- en leefruimte in november kunnen betrekken.

De bouw van de tweede fase, omvattend 90 woningen, is in maart van dit jaar begonnen.

Werkweek in Het Dorp.

Begin augustus hebben de toekomstige bewoners van de eerste fase van Het Dorp een studieweek gehouden. 24 gehandicapten, waaronder twee echtparen, bereidden zich voor om in november hun tegenwoordige omgeving — thuis of de verpleeginrichting — te verwisselen voor Het Dorp.

Gebleken is, dat de financiering van de dagprijs van ƒ 39,30 via de Algemene Bijstandswet vooral voor degenen die een (aangepaste) werkkring hebben wel op bezwaren stuit. Van hun salaris zullen zij slechts 10% plus ƒ 15,— per week kleedgeld ontvangen. Een flinke stap achteruit voor zelfstandig wonenden.

Bij de experimenten tijdens de werkweek bleek ook, dat een zeer gefundeerde theoretische aanpak in de praktijk soms geen enkel effect had. De conclusie van de deelnemers was, dat een arbeidstijd van 45 uur per week in de beschuttende werkplaats niet haalbaar is, wil men des avonds nog een minimum aan vrije tijd overhouden.

De medezeggenschap van de bewoners bleek nog niet geheel uit de verf te zijn gekomen.

N.C.V.R.

Het centrale punt voor het revalidatiewerk in ons land is de Nederlandse Centrale Vereniging ter bevordering van de Revalidatie, Stadhouderslaan 142 te ’s-Gravenhage, waarbij ruim 100 stichtingen, instellingen en verenigingen die zich op het brede terrein van de revalidatie bewegen zijn aangesloten. Vanuit dit centrale punt komt een stuk voorlichting door eigen publicaties, door studieconferenties, door seminars en door werk- en adviescommissies.

Van de eigen publicaties noemen wij hier o.a. Huisvesting van de minder-valide gezien in het licht van zijn optimale ontplooiingsmogelijkheden; Voorzieningen voor zware geneeskundige risico’s (studiedag Arnhem 1963); Inpassing van de spastische mens in de maatschappij; Revalidatie jaarboek 1965/66.

Voorts ontwierp de N.C.V.R. in samenwerking met de Raad voor Revalidatie en de ministeries van Sociale Zaken en Volksgezondheid en van Cultuur, Recreatie en Maatschappelijk Werk een tentoonstelling, die tijdens het 9e wereldcongres van de International Society for Rehabilitation of the Disabled te Kopenhagen in 1963 werd onderscheiden met de Sir Geoffrey Peto Memorial Award. De panelen zijn thans voorzien van Nederlands commentaar en geven de belangstellende op het gebied van de revalidatie een uitstekende oriëntatie over wat zich hier afspeelt. Aanvragen voor deze nationale reizende tentoonstelling richte men tot de N.C.V.R.

Jezus is geboren!

Het Nederlands Bijbelgenootschap heeft samen met de (R.K.) Stichting Docete op bijzondere wijze een verbeelding van het kerstevangelie samengesteld, speciaal bestemd voor geestelijk gehandicapten. Tevens is deze uitgave zeer geschikt voor kleuters.

Door middel van tekeningen in 4 kleuren van De Kort, onderstreept door een korte, pakkende, sterk vereenvoudigde tekst laat dit boekje in een twaalftal taferelen het kerstgebeuren zien.

Bijbehorend is er een grammofoonplaat (25 cm, 33 toeren) gemaakt, waarop dezelfde tekst is vastgelegd, gevolgd door een eenvoudige overdenking, een vertelling van een kerstverhaal, afgewisseld door muziek en zang.

Deze voortreffelijke uitgave is zojuist als eerste in een speciale reeks verschenen. Bestellingen bij het N.B.G.. Amsterdam, giro 44000, boekje ƒ 3,30, grammofoonplaat ƒ 7,—.

Parasols voor Hydepark.

Begin juni werd in „De Hoorneboeg” nabij Hilversum een vakantieweek gehouden voor ernstig lichamelijk gehandicapten, die was georganiseerd door de diakonieën van de Gereformeerde en Hervormde kerken van Amsterdam.

De collecte tijdens de kerkdienst werd bestemd voor de aankoop van parasols voor het thans in aanbouw zijnde „Diakonaal Centrum” op Hydepark te Doorn. Het idee werd geboren uit het tijdens de vakantieweek door de gehandicapten zelf gevoelde gemis aan beschutting tegen de felle zon. Twintig gasten en achttien medewerkers brachten ƒ 156,91 bijeen.

Gevende ontvangers.

Op 15 juni kwamen in de Utrechtse Mytylschool leerlingen en onderwijzers van alle Nederlandse mytylscholen bijeen. Niet om iets in ontvangst te nemen, maar om feestelijk aan anderen iets aan te bieden.

Prof. dr. Th. Hart de Ruiter ontving van hen een cheque van ruim ƒ 12.000,— als bijdrage voor de stichting van een mytylschool in Suriname. De waarnemend gevolmachtigd minister van Suriname, de heer W. E. Juglall sprak namens zijn land een dankwoord, terwijl Otto Sterman enige Surinaamse verhalen vertelde.

Gelukkig waren hier eens de rollen „geverontvanger” omgedraaid. Het bedrag, dat bijeengebracht is door allerlei activiteiten op de mytylscholen: fancy-fairs, tentoonstellingen e.d., zal waarschijnlijk nog oplopen tot ƒ 16.000,—.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 oktober 1966

Diakonia | 68 Pagina's

Flitsen

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 oktober 1966

Diakonia | 68 Pagina's

PDF Bekijken