Bekijk het origineel

Kroniek

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Kroniek

10 minuten leestijd

Wat in X gebeurde.

Dit verhaaltje gaal niet over nieuwe diakenen, maar over mannen die al jarenlang „in het vak” zaten. Op een vergadering onlangs kregen ze bezoek van iemand van buiten, om over allerlei diakonale zaken te praten. En wat bleek in hel gesprek? Niemand wist dat enige jaren geleden ordinantie 15 (de ordinantie voor het diakonaat) in zeer principiële zin is gewijzigd. Bovendien was het volledig onbekend dat de Generale Diakonale Raad zowel in 1966 als in 1970 met een beleidsnota was uitgekomen! Ja, dan klapper je toch wel even met je oren.

Natuurlijk kan niet iedereen alles weten en alles lezen, maar dit is toch tè gek. Zeer veel over ordinantie 15 vindt u in het diakonaal zakboekje en die laatste beleidsnota is in 1971 als bandige brochure in druk verschenen („Diakonaat in ontwikkeling”) en aan àlle diakonieën toegezonden.

Elders in dit nummer vindt u een lijst met aanbevolen lectuur. Laat u niet gebeuren wal in X geheulde.

Cadeautjes.

Het is een goed idee van voorzitters van kerkeraden en voorzitters van diakonieën scheidende ambtsdragers een cadeautje mee te geven, als dank voor zoveel jaren trouwe dienst. Bij diakonieën is dat nogal eens het bekende hoek van Ds Karies: „De gemeente en haar diakonaat”.

Toch vraag ik mij af of het niet heler is iets dergelijks als verwelkomingsgeschenk te geven, als introductie.

Misschien toch nog een goeie tip? ’t Is pas februari.

Nog meer cadeautjes.

Denkt u er hij hel begin van dit jaar wel aan of uw predikant „Diakonia” ontvangt en de meest belangrijke diakonale publicalies? Vanuit Utrecht is dat onmogelijk allemaal in de galen te houden. Maar het is zo geweldig belangrijk.

Vakantie-experiment voor jongere lichamelijk gehandicapten èn anderen.

Van 22 toi en met 29 juli a.s. zal VOO] het eerst een experimentele vakantieweek voor wel en niet-gehandicapte jongeren van 18—35 jaar worden gehouden, waarin de deelnemers met en zonder lichamelijke handicap een gelijkwaardige rol vervullen. Tot nu toe was het in de vakantieweken gebruikelijk dat niet-gehandicapten aanwezig waren als helpers van de gehandicapten. In de experimentele week zal dat anders zijn. Om te benadrukken dat het hulpaspect niet voorop mag staan, zal slechts één derde van de beschikbare plaatsen aan gehandicapten worden toebedeeld.

Het idee voor dit experiment is geboren tijdens een werkweek in het F. D. Roosevelthuis te Doorn in de zomer van 1971.

Aan de opzet ligt de gedachte ten groudslag dat niet-gehandicapten er dikwijls veel te vlug van uitgaan dat gehandicapten hun hulp nodig hebben dat leidt er dan vaak toe dat hulp wordt geboden op een moment dat de gehandicapte het liever eerst nog maar eens zelf had willen proberen Voor niet-gehandicapten vormt deze weel dan ook in zekere zin een uitdaging om zichzelf te blijven in een wat ongewone situatie.

De maximaal zestig deelnemers aan de week (prijs ƒ 180,— per persoon) zullen zelf het programma samenstellen. De organisatie is in handen van een speciale werkgroep van wel- en niet-gehandicapten. Nadere inlichtingen worden verschaft door de secretaresse van de werkgroep: mevr. T. Ketelaar-van der Kamp, p/a Van Nesstraat 9 te Alphen aan de Rijn: tel. 01720-5968.

Het is gewenst dat diakenen op een en ander attent zijn om de nodige contacten te kunnen leggen.

Vakantiebootreizen voor gehandicapten.

Deze reizen zijn bestemd voor lichamelijk gehandicapte jongeren van 16—55 jaar. Er is een voorjaarseis (25 april — 5 mei) naar België en een najaarsreis (3—13 oktober) in Nederland. Er rijdt een busje mee, zodat er behalve gevaren ook aan excursies kan worden deelgenomen. Per reis kunnen 30 gasten mee en een staf van 20 personen, w.o. arts, verpleegsters, dominee en chauffeur Kosten, alles inbegrepen, ƒ 325,— p.p.

Deze reizen worden hartelijk aanbevolen en wellicht komt een jongere in uw gemeente ervoor in aanmerking.

Inlichtingen bij de Commissie Vakantiebootreizen Gehandicapten (waarin ook de Hervormde Jeugdraad participeert): Soestdijkerweg 106, Lage Vuursrhe; of telefonisch: (02156) 255.

DABAR en de recreatie.

Ook deze zomer zullen weer teams van de Herv. Gereformeerde jongerenwerkgroep DABAR gedurende een deel van hun vakantie aktief zijn in recreatiegebieden, n.l. Elburg. Harskamp, Katwijk. Oldebroek, Otterlo, Ottoland, Ouddorp, Putten en Sluipwijk. Zondags wordt gezorgd voor een kerkdienst, in de week voor recreatieve aktiviteiten. De twee weken voor jongeren vanaf 18 jaar vallen in de periode van 1 juli—12 augustus. Op 29 april zal er een instructiedag worden gehouden.

Voor nadere inlichtingen: mej. J. J. E. de Bruyn, Weyland 65 te Nieuwerbrug (Z.H.). Tel. 03488-210.

Slechts de gehandicapten niet …

„Binnenkort zullen alle mannelijke en vrouwelijke werknemers, ongeacht hun beroep, aanspraak hebben op het wettelijk vastgestelde minimumloon. Dit loon bedraagt, sedert 1 januari van dit jaar, bij een normale arbeidsduur ƒ 187,80 bruto per week, of ƒ 813,80 per maand. Slechts uitgezonderd van de wettelijke regeling van het minimumloon zijn dan gehandicapte werknemers.”

Zo’n krantenberichtje vervult mij met grote verbazing. „Vanzelfsprekend vallen hier ook gehandicapten onder” had ik verwacht te lezen, tenminste wanneer hel nodig geweest zou zijn deze categorie afonderlijk te vermelden!

De minister zal wel z’n redenen gehad hebben. Persoonlijk word ik in dit opzicht door geen enkele deskundigheid gehinderd. Maar ik vind het gewoon heel erg gek en heel erg oneerlijk.

„… voor de rest moeten we ’t zelf doen.”

Zo luidt de titel van een nieuwe film over opbouwwerk, die onlangs bij de Nationale Raad voor Maatschappelijk Welzijn is uitgekomen. De film speelt in het Haagse Transvaalkwartier, waar de opbouwwerker Frans Kiekens werkzaam is. Maar naast hem ontmoeten wij in de film de bloemenkoopman, de ambtenaar, de huurder, de bejaarde, de jeugd.

Is opbouwwerk niet alleen bedoeld voor een saneringsbuurt of een sociaal zwakke wijk? Kiekens: „Wat is sociaal zwak? Zijn de sjiekere wijken waar niemand niemand kent en niemand niemand helpt, in feite niet sociaal zwak?”

Het is de bedoeling dat deze film als discussielosmakend film het land in gaat en gaal circuleren binnen wijkverenigingen, op vormingscentra en in allerlei kringen waar men met opbouwwerk bezig is of er over gaat denken. Deze film is als discussiefilm beslist geslaagd.

Een paar praktische gegevens: hel is een 16 mm, film met een speclduur van 10 minuten. Huurprijs ƒ 25,—. Hij is te bestellen bij de afd. Voorlichting van de Nat, Raad, Eisenhowerlaan 146, Den Haag, tel. 070-51.21.41. Daar kunt u ook verdere inlichtingen krijgen of de betreffende folder aanvragen.

Heeft die I.K.W. eigenlijk wel zin?

Al eerder in dit blad schreven wij over de Haagse Interkerkelijke Kommissie Woonruimte-bemiddeling. En dan al gauw stelt iemand de vraag of zoiets nu wel zin heeft. Ik kan u dan nu vertellen dat in het jaar 1971 het aantal geslaagde bemiddelingen inzake woonruimte 416 bedroeg. Van het totaal aantal gevonden oplossingen kwamen er via doorschuivingen 66 tot stand.

„Welzijn zal ons een zorg zijn.”

Onder dit motto worden op dit ogenblik en in de komende maanden op zeven plaatsen in ons land conferenties gehouden, waarvoor zich reeds 450 werkers uit allerlei takken van de welzijnszorg gemeld hebben, ’t Zijn veelal „beroepskrachten”, maar u moet weten dat bestuurders ook hartelijk welkom zijn.

Wie geïnteresseerd is in deze conferenties, mee wil doen of suggesties heeft, is hartelijk welkom bij Bastiaan Walpot, Maliesingel 26, Utrecht, tel. 030 - 33.24.26.

In gesprek met de lezers.

Vorig jaar reageerde (op pag. 322) een vergrijsde diaken op de term van „diakenvoorganger”. Hij kreeg antwoord en schreef intussen:

„Dunk voor uw terechtwijzing. Ik ben het volkomen eens. Och, hoe gaal het, ik las de titel en dacht dat is ook toevallig. Later las ik het artikel en begreep dat hel te makt n had met de „diaken-voortrekker”. Maar nu kom! het: toch „de diaken voorganger” in een katholieke dienst!

Zondag 12 december j.l. was ik op de oecumenische loer en verzeild geraakt in de R.K. kerk „De Posthoorn”. Een kerk midden in de drukke Haarlemmerstraat te Amsterdam. Een straat aan de rand van de Jordaan. Een prachtige kathedraal met een schitterend orgel (een kennis bespeelde dit machtige instrument).

Laat nu een diaken de preek houden en de pastoor de liturgie. Mijn hart sprong op. De diaken (J. H. Winkeler) een gewone man uit de zakenwereld. Hij sprak naar aanleiding van 1 Cor. 13. Een dergelijke dienst zou ook in iedere Hervormde kerk kannen plaats vinden. Je trekt de pastoor een toga aan en er is niets „rooms” meer aan. (Nou ja, één koorknaap in licl wil.) Dezelfde liederen, dezelfde gebeden. Ja, een ander avond maal. Toch heb ik aan de Eucharistieviering deelgenomen. Ik ben nu eenmaal geporteerd voor de oecumene.

Wij hebben in Amstelveen n.l. een interdiakonale werkgroep (Geref., Katholiek. Hervormd, zelfs hel Humanistisch Verbond doel mee), als oudste mag ik leiding geven. Samen ontwikkelden wij wat aktiviteilen, zoals b.v. Kerstgroet vergezeld van een bloemstuk je aan bejaarden n.l. voor „Huis a.d. Poel” (alg, bejaardentehuis ± 300 inwonenden) en daaromheen de bejaardenhulp en de huisjes, alsmede het allerlaat sic pro jet van Amstelveen: de bewoners van de „Groenlaan ± 100 bewoners. Vergezeld van een kaartje met de wens „Veel geluk en vretde” namens de gezamenlijke kerken en het humanistisch verbond.

Zo hopen wij gezamenlijk wat aktwiteiten te ontwikkelen, zoals binnenkort hel inzamehn van kleding voor de achtergebleven gebieden. Daarnaast gaat een studiegroep vanuit de „Raad van Kerken” aan de gang voor bezinning op diakonaal gebied. Als d iak enen samen op weg.

Een illusie? Het is niet te hopen.”

Waarom wij ook weer dit briefje publiceren? Omdat wij erg blij zijn met die reakties (hartelijk gegroet ook collega uit Spijkenisse; zijn we niet keurig op bezoek geweest?), maar vooral ook om u telkens weer te zeggen: de Diakonale Raad en „Diakonia willen niet tot u spreken, maar met u.

Met vergrijsde en nieuwe diakenen samen op weg.

Verantwoordelijk voor lief diakonale geld.

Ergens in Nederland op een klein dorp staat een mooie oude kerk. Die moet gerestaureerd worden. En u kunt zich voorstellen dat de heren kerkvoogden van alles en nog wat bedenken om aan geld te komen. Maar wat is er nu gebeurd? Men heeft iedere diakonie in Nederland aangeschreven met het verzoek een gift te geven! Wat dan weer tot gevolg heeft dat dan diakenen in de pen klimmen en naar hun P.D.C. of naar de G.D.R. schrijven. Met prompt natuurlijk het antwoord dat gelden die voor diakonale doeleinden zijn bestemd niet aangewend dienen te worden voor kerkrestauratie!

In het algemeen is het goed wanneer men niet zo snel ingaat op allerlei bedelakties, gedrukte circulaires en wat dies meer zij. Bovengenoemde kerkvoogden handelden onjuist maar het zijn keurige lieden. Er komen ook brieven van minder keurige lieden bij de diakonieën en daardoor komt diakonaal geld in zeer verkeerde handen.

In twijfelgevallen: vraagt advies aan P.D.C. of G.D.R., houdt rekening met de giftenadviezen! U bent er tenslotte verantwoordelijk voor.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 1 februari 1972

Diakonia | 48 Pagina's

Kroniek

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 1 februari 1972

Diakonia | 48 Pagina's

PDF Bekijken