Bekijk het origineel

Nederlanders zoeken eigen kerk op zeggen buitenland-predikanten

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Nederlanders zoeken eigen kerk op zeggen buitenland-predikanten

6 minuten leestijd

Van de 1060 dienstdoende predikanten in de gereformeerde kerken zijn er 16 werkzaam buiten Nederland in verschillende landen van Europa, de naaste buurman, België, inbegrepen. Wat wordt daar van hen gevraagd? Met twee van hen hadden we een gesprek.
De eerste was ds. K. Welbedacht, predikant van de gereformeerde kerk van Parijs, een stad die in het gereformeerde jaarboek is geregistreerd tussen Paramaribo en Paterswolde, hetgeen aardig illustreert hoe wereldwijd de nederlandse gereformeerden zijn verspreid. De tweede man met wie wij spraken was ds. H. J. Huyser, thans predikant in Utrecht-Oost, maar met een rijke buitenlandse ervaring: hij was van 1967 tot 1972 predikant voor, zoals dat in het jaarboek staat "de verstrooide gereformeerden in Zwitserland". Op het ogenblik is dat ds. A. C. Bronswijk.
Wij geven eerst het woord aan ds. Huyser. Het gebruikelijke grapje over de verstrooidheid van die buitenlandse gereformeerden laat hij achterwege, want hij heeft een heel andere aanmerking:

"Je vergist je lelijk als je denkt dat het daar in Zwitserland gaat om zorg voor alleen maar gereformeerden. Het gaat zelfs niet om kerkelijken van allerlei pluimage, hervormden, remonstranten, roomsen, maar niet minder om mensen die helemaal niet bij een kerk horen. Je moet weten: in Zwitserland kun je zo verschrikkelijk eenzaam zijn. O ja, de Zwitsers hebben een geweldige eerbied voor de persoonlijkheid van een ander. Ze laten ieder in z'n eigen recht. Maar dat betekent ook dat je een ander kapot kunt laten gaan. leder leeft toch z'n eigen leven? Er is weinig sociale bewogenheid. De sociale voorzieningen liggen ver achter bij andere landen. Je kunt van de ene dag op de andere dag ontslagen worden. Een vrouw die met een zwitser is getrouwd, staat volslagen alleen op de dag dat haar man sterft. Alles houdt dan ineens op. Je merkt: je hoort er eigenlijk niet bij. Veel mensen denken dat er alleen rijke nederlanders in Zwitserland zitten, omdat de belasting daar zo voordelig is. Dat is een fabeltje. Ja er zijn er natuurlijk wel wat. Maar onze kring bestaat er voor 95 procent gewoon uit hard werkende mensen en daarvan is 75 procent tussen de 18 en 30 jaar. Er zijn technische jongens bij, die een stage lopen en veel meisjes die in de huishouding of in de verpleging werken. En overigens, die enkele rijke mensen die we hebben geven ook flink voor het werk.
Maar vooral de gewone werkende mensen en de vrouwen, die met Zwitsers zijn getrouwd merken de eenzaamheid. Ze mogen niet stemmen, zelfs niet in de kerk. Je kunt zelfs geen lid zijn van de kerk als je geen zwitser bent. Weet je: de bergen in Zwitserland zijn zo hoog dat ze de wereld niet meer zien. Nogmaals: je raakt er als buitenlander niet echt "in". En zo kom je als nederlanders bij elkaar in de kerk, ongeacht of je in Nederland kerkelijk was of niet, laat staan tot welke kerk je behoorde. Men weet: ik ben hier als nederlander welkom en dat is 't. Heel wat onkerkelijken doen in onze diensten belijdenis en ik heb in Zwitserland ook geregeld volwassenen gedoopt. Zo moet je het zien: het is eigenlijk missionair werk wat je daar doet.


Hoe ligt de situatie voor een nederlandse gereformeerde predikant in een wereldstad als Parijs? Dat vertelde ons ds. Welbedacht, die hier sinds 1969 werkt. En echt niet alleen voor gereformeerden. Wat dat betreft heeft hij dezelfde ervaring als ds. Huyser: het is voor een groot deel evangelisatorisch werk.

"Ik heb er soms geen idee van wie er allemaal bij me in de kerk zitten. Maar na de kerkdienst gaan we altijd koffie drinken in een café even verderop. Ja, in een café, want we houden onze diensten in de kapel van het Franse zendingsgenootschap en daar hebben we geen ontmoetingsruimte. En bij de koffie in dat café maken we dan kennis. Steeds weer komen er meisjes naar Parijs, die gedeeltelijk in een gezin werken en verder de taal leren. Soms hebben ze geen tijd, of misschien ook geen zin om naar de kerk te komen, maar ze komen dan wel bij die koffiepartij en zo krijg je toch contact. Soms zeggen hollanders: dat zal me wat zijn, die meisjes in dat lichtzinnige Parijs. Ik bestrijd dat Parijs lichtzinnig is. Het gemiddelde franse gezin kun je zelfs preuts noemen. En het komt maar zelden voor dat meisjes die hier au-pair komen werken zorgen opleveren. Wel die van 25 jaar en ouder. Dat loopt wel eens mis. Het vervelende is alleen dat we geen eigen ruimte hebben voor jeugdwerk. Voor de jeugd heb ik alleen op zondagavond een zaaltje in het internationale protestantse centrum, maar daar mag je haast niks. En voor de catechisaties moet ik weer ergens anders heen. We krijgen hier ook nogal wat nederlandse schippers, die tussen Frankrijk en Duitsland heen en weer varen, 's Zondags halen we ze met auto's op voor de kerkdienst. Maar door de week heb ik niets om ze te ontvangen.

Kunnen de nederlanders zich niet beter aansluiten bij de franse kerk?

"Kijk er komen hier nogal wat mensen voor langere tijd met hun gezin. De mannen werken bij Philips, Unilever, de Navo, de ambassade enz. en dan proberen ze 't wel in de franse kerk. Maar ze komen er toch van terug. Ze verdwalen vaak in de massa en de fransen zijn ook erg individualistisch. Ze bemoeien zich niet met een ander. Dat kan goed zijn. Maar 't heeft ook een kwade kant. En dan de taalproblemen.
Vaak spreken de vrouwen onvoldoende frans. In de kerk wil men zich toch thuis voelen en daarom komen ze naar ons toe. We hebben ook andere activiteiten, vaak samen met de Nederlandse vereniging en met de afdeling van de Nederlandse protestantenbond, 's Zomers hebben we altijd een buitendag op de boerderij van de familie Koning in de Chevreuse. Dat is een hoogtepunt voor de gemeente. Er is gezelligheid maar we bespreken ook allerlei kerkelijke zaken. En verder moet men weten dat we in onze kerk niet alleen nederlanders krijgen, maar ook Indonesiërs en zuid-afrikanen, die in Parijs werken.

Maar goed, ik ben wel voor integratie, maar dan van de nederlanders samen hier in één Eglise Reformée Neerlandaise. Trouwens ook mensen uit andere landen gaan niet op in de franse kerken. Je hebt hier engelse en amerikaanse gemeenten, kortom van tientallen landen. Er is zelfs een Japanse kerk in Parijs. Bovendien het gaat bij ons niet alleen om Parijs, maar ook om de kringen van nederlandse boeren die met ons in contact staan. In Normandië komen we geregeld bij elkaar met boeren die van heinde en ver komen".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 september 1973

Kerkinformatie | 16 Pagina's

Nederlanders zoeken eigen kerk op zeggen buitenland-predikanten

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 september 1973

Kerkinformatie | 16 Pagina's

PDF Bekijken